Een paar weken geleden bezocht ik het atelier van Esther Derkx in Utrecht. Het inspireert me altijd om mensen in hun eigen werkomgeving te ontmoeten. Of het nou een kantoor is, een atelier of een tijdelijke werkplek; de inrichting, de plaatjes aan de muur en de krabbels op het bureau zorgen ervoor dat je even in iemands sfeer en energie kunt onderdompelen. Dat zegt vaak veel meer dan de woorden die mensen gebruiken om hun werk te omschrijven. Bij Esther sta je midden tussen al haar eigen creatie’s, geweldig! Kasten vol servies, maar ook grote spannende objecten, zoals een getatoeëerde wasbak op de grond en een grote oven in de hoek. Hier wordt gewerkt! De kopjes uit haar nieuwe Delayed serie staan in proefverpakking (want ook over de verpakking wordt door Esther goed en duurzaam nagedacht). Binnenkort vind je ze in verschillende museumwinkels.
Ik ging natuurlijk niet met lege handen naar huis, maar koppelde graag de creativiteit van Esther aan mijn eigen professie: iets met M/V! (beter kun je een keer langskomen op mijn werkplek, dan weet je echt wat ik doe ;-))
Esther Derkx doet als kunstenares aan re-design en upcyclen: oude gebruiksvoorwerpen een nieuwe bestemming geven. Wie bezig is een huis te kopen en/of verbouwen raad ik zeker aan zo’n wastafel overwegen; prachtig en enig in z’n soort! Voor meer informatie, bezoek haar website!
Het is een onderwerp dat regelmatig voorbijkomt tijdens coachingssessies en opstellingen: in hoeverre laat jij liefde daadwerkelijk binnenkomen? In een opstelling is oogcontact tussen de deelnemers in het veld, de sleutel tot beweging. Als oogcontact uitblijft, gebeurt er bijzonder weinig. Maar oogcontact maken, elkaar écht aankijken is vaak moeilijk om niet te zeggen doodeng. Het vereist moed. Hetzelfde geldt voor het daadwerkelijk ‘zien’ en aanvaarden van de liefde die er voor je is, bijvoorbeeld van een ouder, een partner of een kind. Dikwijls spelen er allemaal emoties en geschiedenissen die maken dat je niet meer scherp kunt kijken naar de liefde die er achter schuil gaat. Vandaag las in ‘Vonken van verlangen’* deze mooie metafoor hiervoor. Herkenbaar? Durf jij het echt te aanvaarde en binnen te laten komen of ren jij ook liever gauw weer naar buiten?
Toen de jongen met ijskoude handen thuiskwam van het schaatsen, waren er de warmte van de kachel en de warmte van zijn moeders handen. Dan wilde hij wel weer naar buiten rennen. Snel naar buiten rennen. Omdat het ontdooien van de vingers zo’n pijn doet.
Wibe Veenbaas & Joke Goudswaard, Vonken van Verlangen – systemisch werk, perspectief en praktijk is een prachtig basisboek over systemisch werk. Het is uitgegeven door Phoenix opleidingen in Utrecht (eerste druk 2002.
http://www.anonymousartofrevolution.com
SPECIAAL VOOR JONGE MOEDERS. Omdat het leven met (hele) kleine kinderen héél veel brengt maar tegelijkertijd behoorlijk heftig kan zijn. Hoe houd je je hoofd boven water in deze fysiek en emotioneel zware tijden? MILDHEID is het sleutelwoord. Mildheid naar jezelf. Eis niet teveel van jezelf (die neiging hebben vrouwen nogal eens :-)!) en zorg goed voor jezelf. Tien tips die je hierbij kunnen helpen:
En als je er echt even doorheen zit, schroom dan niet om een afspraak te maken met een coach. Een paar gesprekken kunnen wonderen doen!