wood-stove-250x298

Het is een onderwerp dat regelmatig voorbijkomt tijdens coachingssessies en opstellingen: in hoeverre laat jij liefde daadwerkelijk binnenkomen? In een opstelling is oogcontact tussen de deelnemers in het veld, de sleutel tot beweging. Als oogcontact uitblijft, gebeurt er bijzonder weinig. Maar oogcontact maken, elkaar écht aankijken is vaak moeilijk om niet te zeggen doodeng. Het vereist moed. Hetzelfde geldt voor het daadwerkelijk ‘zien’ en aanvaarden van de liefde die er voor je is, bijvoorbeeld van een ouder, een partner of een kind. Dikwijls spelen er allemaal emoties en geschiedenissen die maken dat je niet meer scherp kunt kijken naar de liefde die er achter schuil gaat.  Vandaag las in ‘Vonken van verlangen’* deze mooie metafoor hiervoor. Herkenbaar? Durf jij het echt te aanvaarde en binnen te laten komen of ren jij ook liever gauw weer naar buiten?

Toen de jongen met ijskoude handen thuiskwam van het schaatsen, waren er de warmte van de kachel en de warmte van zijn moeders handen. Dan wilde hij wel weer naar buiten rennen. Snel naar buiten rennen. Omdat het ontdooien van de vingers zo’n pijn doet.

Wibe Veenbaas & Joke Goudswaard, Vonken van Verlangen – systemisch werk, perspectief en praktijk is een prachtig basisboek over systemisch werk. Het is uitgegeven door Phoenix opleidingen in Utrecht (eerste druk 2002.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s