Auteur: loesvanrosse

Noorse man in beeld

11 juli 2013door loesvanrosseEen reactie plaatsen

In het Vigeland park in Oslo, staat een hele serie beelden van vaders met kinderen. Afgelopen maand bezocht ik samen met mijn zus het park op een stralende zaterdagochtend. Ik keek mijn ogen uit, de sculpturen zijn echt stuk voor stuk prachtig! Ze beelden alle fases van het leven uit: er staat een jonge vader met een baby’tje in zijn armen, een vader die met kleine kinderen speelt, een vader die zijn zoon beschermend vasthoudt, maar ook een vader die zijn bijna volwassen zoon in de ogen kijkt. De houdingen van de beelden, de lichaamstaal die Vigeland heeft weten te vangen in brons en steen, allen even treffend. Ontroerend ook.
Diezelfde avond verorberden zus en ik in het avondzonnetje een zalm (what else?), buiten bij een levendig buurtcafé. Aan het tafeltje naast ons nam een jonge vader plaats. Hij bestudeerde de kaart, bestelde een goed glas wijn, wat te eten en genoot van zijn dochter. Een baby’tje van een maand of vijf. Hij had haar kinderwagen naast de tafel gerold, duwde deze behendig wat heen en weer en lachte zo af en toe naar haar. Ik verwachtte ieder moment zijn vrouw of vriendin ten tonele. Maar die kwam nooit opdagen. Deze jonge vader was gewoon lekker alleen met z’n dochter op het terras gaan zitten om van een maaltijd te genieten. Uiteraard – want zo gaat dat nou eenmaal met kleine baby’s’, óók in Noorwegen – zette het meisje het op een brullen juist toen het eten werd geserveerd, Vader nam een flinke slok wijn, een hap van zijn pasta en liep vervolgens met haar op en neer, in de draagzak die hij in een piep en een zucht om zichzelf had gemonteerd. Af en toe hapte of kloekte hij wat weg en zo nuttigde hij de maaltijd. Uiterst ontspannen, met zijn dochter op z’n buik.
Misschien was het de zon en de prachtige lentedag, misschien was het mijn euforie over het feit dat ik een weekendje samen op pad was met zus, maar ik vond het allemaal even prachtig, indrukwekkend en fijn. De beelden, het park, Oslo, de Noren…

Loesje begrijpt het!

5 juli 2013door loesvanrosseEen reactie plaatsen

Werken met opstellingen

29 juni 2013door loesvanrosseEen reactie plaatsen

De afgelopen maanden heb ik een intensieve opleiding gevolgd bij Plata, de opleiding ‘Werken met opstellingen- systemisch werk’. Donderdag ging ik trots en tevreden met een certificaat in mijn handen naar huis. Ik heb de opleiding afgerond en mag nu zelf aan de slag als begeleider. Wat was het ongelooflijk interessant! In de opleiding werk je veel met mensen als ‘stand-ins’ of representanten zoals dat zo mooi in vakjargon heet. Ik kan- over vakjargon gesproken – weer een heel arsenaal aan termen en woorden toevoegen aan mijn vocabulaire. Of het begrijpelijk is voor mijn klanten is nog maar de vraag, dus ik zal mijn best doen alles naar gewone mensentaal te vertalen. Wel zo handig. Dat ik hetgeen ik geleerd heb, meeneem in mijn werk als coach staat als een paal boven water. Je kunt namelijk ook heel goed systemisch werk doen in één op één contact, zonder stand-ins! Vandaar dat ik gauw de Playmobil poppetjes van zolder heb gehaald. Ze/we zijn er klaar voor!

Leuke Leidse Floor van Loon, kunstzinnig therapeute in een Leids hofje

25 juni 2013door loesvanrosse3 reacties

Ik kom zoveel leuke vrouwen tegen in Leiden. Inspirerende, bevlogen, echte vrouwen. Wijs, enthousiast en kundig. En allemaal – zo mooi vind ik dat – vol toewijding en heel authentiek bezig zichzelf in/en hun product neer te zetten. Wat een aanbod! Daar moet ik wat mee dacht ik bij mezelf. Daarom stel ik af & toe iemand aan je voor in mijn blog. Vandaag is dat Floor, uit het hofje bij mij in de straat!

Wie ben je en wat is jouw ‘zaak’?
Mijn naam is Floor van Loon, ik ben 26 jaar en woonachtig in een heerlijk hofhuisje in Leiden.
Ik ben kunstzinnig therapeut en heb een eigen praktijk voor kunstzinnige therapie en begeleiding.

Wanneer besloot je voor jezelf te gaan beginnen?
In de beginperiode van mijn studie werd het duidelijk dat er weinig banen beschikbaar zijn voor kunstzinnig therapeuten. Onder anderen omdat kunstzinnige therapie nog niet heel bekend in is Nederland! Ik wilde mij daar niet door laten leiden, dus maakte vol vertrouwen de studie af.
Tijdens het afstuderen werd het mij duidelijk dat, wanneer ik dit prachtige vak wilde uitoefenen, ik het beste voor mijzelf kon beginnen. Twee maanden na mijn afstuderen heb ik Praktijk FLOOR gelanceerd.

Hoe bevalt dat tot nog toe?
Dit bevalt uitstekend! Het is fantastisch om kinderen, jongeren en volwassenen vanuit de kunst te begeleiden in hun zoektocht naar ontwikkeling. Ik mag aanwezig zijn bij iedere stap die wordt gezet dat vind ik bijzonder.
Laatst zei iemand: ‘ik was eigenlijk gewoon maar wat aan het kliederen, ineens zag ik het antwoordt op mijn vraag!’
Of: ‘Ik snapte niet goed wat je bedoelde, tot we aan het werk gingen, toen was het zo helder dat ik er niet omheen kon’. Dat zijn de pareltjes van mijn werk.

Wat motiveert je in jouw werk/wie inspireert jou?
Wanneer ik een kind zie stralen omdat het zo trots is op zijn of haar gemaakte werk, als ik een puber in lachen uit zie barsten omdat het beseft dat hij of zij zelf zo goed weet wat juist is en wat niet. Of als ik een volwassenen emotioneel zie reageren omdat het iets moois heeft ontdekt. Dan is mijn motivatie groot!
Mijn inspiratie haal ik uit alle dingen die om mij heen gebeuren. Van kleine irritaties in de trein tot het kiemen van mijn courgetteplant. Alles om mij heen leeft, beweegt en is in proces, dat inspireert enorm wanneer je daar bij stilstaat.

Werk je samen met andere ZZP-ers?
Om als therapeut geregistreerd te zijn kun je je aansluiten bij de Nederlandse Vereniging voor Kunstzinnige therapie. Deze registratie zorgt ervoor dat de kwaliteit van de therapie gewaarborgd blijft. En dat je cliënten de sessies vergoed kunnen krijgen door hun zorgverzekering!
Je dient als therapeut bijscholing te volgen en intervisie momenten te plannen. Voor de intervisiemomenten kom ik samen met 2 collega’s, allebei zijn ze kunstzinnig therapeut met een eigen praktijk. Ook zij zijn aangesloten bij de NVKT. Daarnaast volg ik regelmatig bijscholing om zelf geïnspireerd te blijven.

Moet je concessies doen om trouw te blijven aan je eigen bedrijf/jezelf
Dit vind ik een leuke vraag omdat ´trouw blijven aan mijzelf´ een duidelijk thema is in mijn leven. Niet altijd bleek het pad van anderen ook mijn pad. Het onderzoek naar mijn pad vraagt van mij om keuzes te maken waarvan ik vooraf niet weet wat de uitkomst is. Dat is een spannende uitdaging die vraagt om vertrouwen.
Nu ik praktijk FLOOR heb opgezet kan ik volledig trouw blijven aan wie ik ben en waar mijn praktijk voor staat. Dat geeft veel vrijheid en energie!

Wat is kenmerkend voor de manier waarop jij werkt?
Van cliënten krijg ik terug dat ze tijdens de sessies erg op hun gemak zijn. Ze ervaren steun en betrokkenheid en krijgen het vertrouwen om zelf stappen te zetten. Ik beweeg mee, reik aan, stel vragen maar ben vooral aanwezig. De rest gebeurt als vanzelf en de cliënt gaat aan de slag. Iemand hoeft totaal geen ervaring te hebben met het werken met kunstzinnige materialen. Het gaat echt om de beleving, niet om het resultaat. We creëren als het ware samen een sessie.
Ik denk dat dit kenmerkend is voor de manier waarop ik werk.

Waar kunnen we je vinden?
Mijn website is te vinden op: www.praktijkfloor.nl
Je kunt voor iedere vraag mailen naar: info@praktijkfloor.nl
Bellen mag ook op: 06-22321112 het is fijn als je daar via de e-mail een afspraak voor maakt.

Zin en onzin van een functieomschrijving

9 juni 2013door loesvanrosse1 reactie

Afgelopen vrijdag meldde de coachingskalender het volgende bericht:

Deze tekst spreekt me aan! Inderdaad, neem zo’n functieomschrijving alsjeblieft met een korrel zout. Dat zeg ik regelmatig tegen klanten, maar heb ik ook mezelf aan moeten (leren) praten. Vroeger – nouja, wanneer stopte vroeger eigenlijk? – of beter gezegd, LANG, dacht ik bij het lezen van de functieomschrijving in een vacaturetekst, dat je een 100% match moest hebben om uberhaupt in aanmerking te komen voor een gesprek. Toen ik eenmaal uitvogelde dat er altijd om een schaap met tien gouden poten werd gevraagd, durfde ik ook al te reageren bij 90% match. Toch een kleine winst en ik denk dat dat er wel voor heeft gezorgd dat ik af & toe uitgenodigd werd voor gesprekken. Toch fijn!
Eenmaal aangenomen voor een baan, was de functieomschrijving mijn alles: een leidraad, mijn gids, mijn enige houvast. Want daar kon ik immers in vinden wat er van mij verwacht werd. Toch? Ik was nogal van het slag ‘u roept, wij draaien!’. En tja, dat werkte niet. Want hoe bereidwillig ook, het zorgde voor grote onzekerheid en stress bij mij (doe ik het wel goed? Is dit wat er van me verwacht wordt? Hoe wordt dit of dat precies bedoeld? Wat willen ze nou eigenlijk van me?!). Ik werd er helemaal gek van! Want natuurlijk was er geen leidinggevende die mij haarfijn uit de doeken deed hoe ik de boel precies vorm moest geven. Daar hield hij/zij zich helemaal niet mee bezig en daar zat ook niemand op te wachten, want daar was ik nou juist voor aangenomen! En dat – weet ik door schade en schande wijzer geworden – is namelijk het leuke van werken, een baan hebben en een functie uitvoeren: je wordt aangenomen op grond van je ervaring en je persoonlijkheid. Én omdat men op basis van die combinatie verwacht dat jij de vacature kunt gaan invullen. En vanaf dat moment, mag jij, naar eigen inzicht, naar eigen kennis en kunde een functie gaan bekleden. Helemaal op je eigen manier. Jij mag de functie gaan inkleuren, jij kan je gaan uitleven en je kans grijpen om jezelf en al je talenten in een functie te laten zien. Geweldig.

De functieomschrijving dient daarbij als houvast, als kader en als beginpunt. Maar heus, voor de rest is het aan jou dus neem de functieomschrijving inderdaad met een korrel zout!