Watermeisjes

 

Ooit studeerde ik Hebreeuws. Eén van de leukste woorden die ik geleerd heb is bakboek. Dat betekent fles. Terwijl wij kloek-kloek-kloek (of klok-klok-klok) zeggen om het geluid na te bootsen van water dat ingeschonken wordt in een glas, zeg je in het Hebreeuws bakboek-bakboek-bakboek. Zeg het maar eens een paar keer snel mompelend achter elkaar. Geinig niet? Klinkt toch net als het geluid van ingeschonken water? Ik moet er vaak aan denken als ik mijn waterflesje sta bij te vullen, op mijn werk bij de gemeente. Bij zo’n groot waterapparaat, met een doorzichtig reservoir erboven. Een soort mega fles. Als je daar uit tapt, hoor je echt een mega BAKBOEK.
Maar, is het heel vervelend als ik opmerk dat ik denk dat deze apparaten naar alle waarschijnlijkheid door mannen worden gemaakt? Of laat ik het anders zeggen. Ik betwijfel of er vrouwen worden geraadpleegd bij het ontwerpen van waterapparaten? Eigenlijk zou ik eens moeten turven. Ik durf de stelling aan te gaan dat 9 op de 10 afnemers van het waterapparaat, vrouw is. Je kent ze wel. Vrouwen die de hele dag met een flesje rondlopen. Vrouwen zoals ik. Die minimaal 3 x per dag hun flesje bijvullen. Want daar voelen ze zich lekker bij. En nee, dan heb je niet genoeg aan zo’n plastic bekertje dat meestal in een soort zielige slurf naast het apparaat hangt. Eén grote bakboek en het is leeg. Mijn punt is, dat die apparaten zo gemaakt zijn dat je er net een bekertje onder kan houden, maar dat een flesje er (eigenlijk) niet onder past. Met wat vernuftig kunst en vliegwerk – laat dat maar aan de watermeisjes over – kom je een heel eind, maar handig is het niet! En nu hebben we twee nieuwe apparaten. Allebei verschillend. De één is zo mogelijk nog onhandiger dan de ander. Niet alleen past er geen flesje onder de kraantjes waaruit je tapt, de kraantjes zitten ook nog eens op navelhoogte. Je moet dus bukken om te zien waar het water precies uitkomt anders bakboekt de hele boel op de vloer. Geen vooruitgang. Duzzz. Ik zeg: maak die kraantjes wat hoger en zorg dat er een flesje onder past! Of laat even een vrouw meekijken naar het ontwerp!

Borstvoedingsmaffia

 

Vier mensen stonden er aan mijn bed en bekeken me met serieuze blik. Niet bezorgd of zo. Over het feit dat ik 40.5 graden koorts had, een borstontsteking onder de leden en de uitputting nabij. Om maar iets te noemen. Nee, ze hadden een serieuse boodschap aan mij, die ze duidelijk articulerend bleven herhalen. Mij werd kenbaar gemaakt dat het echt, heus écht waar belangrijk was om nu, juist NU, door te gaan met borstvoeding. De huisarts, de verloskundige, de kraamhulp en de buurvrouw. Ze spraken als één grote mond. Mijn meneer stond er wat verloren bij. Hij had ook geen idee. Wat wisten wij nou helemaal over ouderschap? Mijn zoontje was net een week oud!
De afgelopen dagen had ik doorgebracht met voeden, verschonen, voeden, verschonen en vooral veel voeden. Heel af en toe deed ik even mijn ogen dicht, maar slapen wilde niet zo lukken. Iedere keer als ik wegdoezelde beleefde ik de bevalling weer helemaal opnieuw. Ik voelde me alles behalve mezelf. Ik voelde me vooral twee gigantische borsten. Die pijn deden als je er alleen al naar keek. Die middag had ik enthousiast in bed liggen kraaien toen mijn meneer met verse, gebroken bladeren van een witte kool binnen kwam. “Heerlijk, ze zijn lekker koud!” had ik geroepen en ze in mijn bh gepropt waardoor ik me zo mogelijk nóg meer borst voelde.
Ik herkende mezelf niet terug. En toen kwam plotseling een borstontsteking opzetten, in alle hevigheid. “Je hebt toch kou gevat”, sprak de kraamhulp me bestraffend toe en schakelde onmiddelijk hulptroepen in. De boodschap was duidelijk. Ik moest doorgaan. De dokter liet een boek van La Leche League (LLL) bij me achter. Diep in de nacht bladerde ik er wanhopig doorheen. Op zoek naar hulp. Opeens wist ik heel duidelijk: zo kon het niet langer! Ik besloot de handoek in de ring te gooien en te stoppen met deze ellende. Maar nergens, werkelijk nergens stond iets over het afbouwen van borstvoeding. Daar doen ze bij de LLL niet aan. Ik heb het boek in de hoek gekwakt en er nooit meer in gekeken. De volgende morgen ben ik met flesvoeding begonnen. En leerde ik eindelijk mijn zoon kennen!

Tip: als je wilt ophouden met borstvoeding, drink dan thee van verse salie met een lepeltje honing. Het stopt de melkproductie.

Foto: de glazen fles is terug!  www.appartmenttherapy.comapartmenttherapy.comapartmenttherapy.comapartmenttherapy.com

Vakantieschatten

Tijdens de vakantie kom ik natuurlijk leuke dingen tegen. Dingen waar ik om moet lachen, blij van wordt (of stil) of waar ik nog eens even over na ga denken. Van onderstaande wordt ik altijd blij! Niet zozeer omdat ik vind dat luiers verschonen persé een mannenzaak is, maar omdat het de stereo beeldvorming even doorbreekt. Ik heb besloten dat ik foto’s van wc’s  waar de baby bij de man wordt ingedeeld ga sparen! Daarom: mocht je tegen zo’n wc aanlopen, maak een foto en stuur me even naar me op!

 

Leuk, die zomerse tegoedbonnen!

Caroliene Ellerbeck heeft ooit illustraties gemaakt voor op mijn website en visitekaartje. Waar ik nog steeds heel content mee ben. Afgelopen kerst tekende ze een mooie kerstkaart voor me. Ik wordt altijd blij van de dingen die ze maakt. Ondertussen is ze samen met een vriendin de website Homemade Happiness begonnen. Gisteren ontving ik hun nieuwsbrief met daarin weer iets leuks. Met het oog op de (naderende) zomervakantie plaats ik even een linkje op mijn blog. De dames van Homemade Happiness hebben hele grappige tegoedbonnen gemaakt. Voor de kinderen. In de vakantie. Wanneer het weer even tegenzit of de verveling plotsklaps toe slaat, kun je deze bonnen mooi inzetten. Mijn moeder maakte ooit, toen we een zomer thuis bleven, een blik vol met briefjes. Om de dag mochten we een briefje trekken waarop een activiteit stond die we die dag gingen doen. Hoewel mijn moeder nog altijd klaagt dat de vakantie in Nederland de duurste ooit was, vonden wij het om de dag weer super spannend om uit te vinden wat de activiteit die dag zou zijn…