Ladies, let’s get a grip!


It is such a pleasure, to work together with my good friend and talented coach Martine Servaes-Loos. We have decided to combine our knowledge en expertise in the fields of expat life in Holland & work-life balance. Spread the word and come join us in our workshop ladies!

 Elementen

 

  • Struggling with all your roles and responsibilities?
  • Do you feel like a juggler about to collapse?
  • Dont you have a clue when you had your last ‘me-time’?
  • Are there still SO many things to do at the end of your 24-hour day?

 

Do you recognize yourself in any of this and do you want to take control of your time and life again? Then sign up for the workshop ‘Get a Grip – create a balanced life in Holland

In our 1-day interactive workshop you will examine how you divide your activities and responsibilities and you will explore what you find most important in your life – core values – and you will discover your energy drainers and energy enhancers. For more information, registration and early bird discount, check: www.globalcoach.nl and of course you can contact me at info@loesvanrosse.nl

 

 

 

Watermeisjes

 

Ooit studeerde ik Hebreeuws. Eén van de leukste woorden die ik geleerd heb is bakboek. Dat betekent fles. Terwijl wij kloek-kloek-kloek (of klok-klok-klok) zeggen om het geluid na te bootsen van water dat ingeschonken wordt in een glas, zeg je in het Hebreeuws bakboek-bakboek-bakboek. Zeg het maar eens een paar keer snel mompelend achter elkaar. Geinig niet? Klinkt toch net als het geluid van ingeschonken water? Ik moet er vaak aan denken als ik mijn waterflesje sta bij te vullen, op mijn werk bij de gemeente. Bij zo’n groot waterapparaat, met een doorzichtig reservoir erboven. Een soort mega fles. Als je daar uit tapt, hoor je echt een mega BAKBOEK.
Maar, is het heel vervelend als ik opmerk dat ik denk dat deze apparaten naar alle waarschijnlijkheid door mannen worden gemaakt? Of laat ik het anders zeggen. Ik betwijfel of er vrouwen worden geraadpleegd bij het ontwerpen van waterapparaten? Eigenlijk zou ik eens moeten turven. Ik durf de stelling aan te gaan dat 9 op de 10 afnemers van het waterapparaat, vrouw is. Je kent ze wel. Vrouwen die de hele dag met een flesje rondlopen. Vrouwen zoals ik. Die minimaal 3 x per dag hun flesje bijvullen. Want daar voelen ze zich lekker bij. En nee, dan heb je niet genoeg aan zo’n plastic bekertje dat meestal in een soort zielige slurf naast het apparaat hangt. Eén grote bakboek en het is leeg. Mijn punt is, dat die apparaten zo gemaakt zijn dat je er net een bekertje onder kan houden, maar dat een flesje er (eigenlijk) niet onder past. Met wat vernuftig kunst en vliegwerk – laat dat maar aan de watermeisjes over – kom je een heel eind, maar handig is het niet! En nu hebben we twee nieuwe apparaten. Allebei verschillend. De één is zo mogelijk nog onhandiger dan de ander. Niet alleen past er geen flesje onder de kraantjes waaruit je tapt, de kraantjes zitten ook nog eens op navelhoogte. Je moet dus bukken om te zien waar het water precies uitkomt anders bakboekt de hele boel op de vloer. Geen vooruitgang. Duzzz. Ik zeg: maak die kraantjes wat hoger en zorg dat er een flesje onder past! Of laat even een vrouw meekijken naar het ontwerp!

Mobiel verdriet

Ik wilde een telefoon kopen. Een mobiele telefoon. Ik zat me er al helemaal op te verheugen. Toch leuk, zo’n nieuw apparaatje dat in mum van tijd eigenlijk een soort onderdeel van je wordt. Ik toog naar de stad om eens in de winkels te gaan kijken wat er zoal te krijgen was op dit moment. Hoewel me vrij indringend was aangeraden een I-phone te kopen – door mensen die er verstand van hebben nog wel – had ik besloten dat ik niet de hele dag het internet op wilde. Ik wilde kunnen bellen, kunnen sms-en én foto’s kunnen maken. Thats it! Onbevangen liep ik de eerste beste winkel binnen. Een vreselijk aardige jongen vertelde me van alles over de nieuwste telefoon. ‘De huidige generatie telefoons kan echt alles’ legde hij enthousiast uit. Dat leek me wat veel maar zijn enthousiasme was aanstekelijk. Hij hing verrukt boven de vitrines in de winkel en wees het ene na het andere apparaat aan. Omdat ik helemaal opging in zijn verhaal drong het niet meteen tot mij door. Maar opeens begon het me te dagen. AL die toestellen waren zwart. Én heel lelijk. Het leken net ienie mini computers. En die zijn doorgaans heel lelijk. Niets geen leuke openklappers of easy-sliders. Een paar jaar geleden had ik een vreselijk mooie Nokia op de kop getikt, bruin met turkoois, met bloemen en een label aan de zijkant. Het toestel had de prachtige naam Espresso… Wat wil een meisje nog meer?!
‘Hebben jullie ook toestellen die vrouwen misschien iets mooier vinden’ vroeg ik voorzichtig. Uiteraard! Stom dat ik dat niet eerder had gevraagd. De telefoonjongen liep naar de hoek links achter en dook in de vitrine. ‘Deze is net nieuw’ wees hij blij. ‘Roze met diamanten. Er zit ook een spiegeltje op!’
Om een lang verhaal kort te maken: ik keerde totaal teleurgesteld terug naar huis. Zonder telefoon welteverstaan. In de wetenschap dat er nog een markt te winnen valt: die van leuke, vlotte telefoons voor vrouwen zoals ik. Vrouwen die zich voor geen goud willen tonen met een diamanten telefoon, maar die wel graag een flitsend apparaatje bezitten. Wij hebben geen behoefte aan allerlei knappe snufjes. Wij willen bellen, sms-en en foto’s kunnen maken!!