Categorie: Overig

Het kan je zomaar gebeuren; je bent al een tijdje samen met je partner, jullie hebben een paar bloedjes van kinderen, een fijn huis en leuk werk. Eigenlijk loopt je gezin als een goed geoliede machine. Maar toch komen jullie er nooit meer aan toe even écht samen te zijn. Om weer eens een gesprek te hebben dat over iets anders gaat dan de logistiek rondom brengen & afhalen van de kinderen, boodschappen halen en knuffels van luizen ontdoen. Om weer eens te horen van elkaar hoe het eigenlijk gaat.  Voor dit soort ouders – en daar zijn er natuurlijk vele van! – is Het Relatiespel vast heel leuk. In feite is het eenvoudig te spelen: er zijn 42 kaarten in de categorieën als ‘huishoudelijke zaken’, ‘toekomst’, ‘smaak’, ‘intimiteit’ en ‘conflicten’. Om de beurt trek je een kaart. Sommige kaarten lees je hardop voor (‘de afgelopen week heb ik me verbaasd over’….vul aan), anderen zijn opdrachten die je voor jezelf houdt (‘schrijf de komende week iedere dag 1 ding op dat je leuk vind aan je partner. Aan het einde van de week geef je al deze dingen op een briefje aan hem/haar’). Leuk toch? Ben je meteen weer een beetje bij (elkaar)!

ALS JE NIET GRAAG DOET WAT JE DOET EN NIET DOET WAT JE WÉL GRAAG DOET, DAN HEB JE WANKLANK BOVEN MUZIEK VERKOZEN

Kahlil Gibran (1883-1931)

 

Ik las op mijn werk een maildiscussie over ziek zijn. Of je dan in staat bent te twitteren of niet. Kennelijk had een ziek gemelde collega zitten twitteren. Wel twitteren, niet achter de laptop was een mening. Ik heb nooit uitgesproken ideeën over dit soort dingen. Definities van wat wel en wat niet mag als je ziek bent. Ziek zijn in de zin van je ziek melden. Niet naar je werk gaan dus.
Ik ga er altijd maar vanuit dat je zelf heel goed weet of je je terecht ziek meldt of niet. Natuurlijk zijn er notoire ziekmelders en dat kan heel hinderlijk zijn voor collega’s die daar de dupe van zijn. Typisch een varkentje dat de leidinggevende moet wassen lijkt me. Misschien is er wel iets heel anders aan de hand.
In ieder geval vind ik het jammer dat de discussie hier over ging. Ik heb namelijk het gevoel dat er ontzettend veel Calvinisten in dit land rondlopen. Die zich om de haverklap héél schuldig voelen omdat ze denken enorm tekort te schieten. Die er prat op gaan dat ze zich nooit ziek melden. Ook al zouden ze dat misschien soms wel eens moeten doen. Eigenlijk wil ik een lans breken voor ‘de baaldag’. Een baaldag is volgens mij het meest onderschatte instrument in HRM-land. Het lijkt wel of niemand ziet hoe goed het een mens kan doen om heel af en toe, toe te geven aan een baaldag. Volgens Wikipedia is een baaldag een dag dat je niet lekker in je vel zit. Ik wil nog iets verder gaan. Als ik een baaldag heb, wil ik het liefst niet meedoen aan de wereld. Gewoon, een dag NIET meedoen aan de wereld! Ik wil alleen zijn. Met me, myself and I. Op de bank of in bed, met een dekbed en een tijdschrift. Omdat het even op is. Omdat ik even zonder prikkels en impulsen van de buitenwereld wil. Omdat ik moet bijtanken. En dat kan ik door alleen te zijn en niets te hoeven. Van niemand. Het hoeft maar een paar uurtjes te zijn. Ik begrijp best dat er mensen zijn die hun wenkbrauw optrekken bij deze opvatting. Zou het immers niet beter zijn als je al eerder op de rem staat of aan de bel trekt? Bij jezelf dan. Zo van ho ho, stop! Het wordt nu echt teveel. Natuurlijk, dat zou helemaal ideaal zijn. Maar geloof me, niet iedereen kan dat. Het is een kunst apart. Want dan is er altijd een deadline. En dan komt er altijd nog iemand aan je bureau die iets wil. Iemand op wie je dol bent, voor wie je graag wat doet en ja daar ga je dan. Als er nou eens in de CAO werd opgenomen dat je 1 of 2x per jaar een baaldag op mocht nemen. Zomaar een dag niet mee doen, zónder dat je je daar schuldig over hoeft te voelen. Omdat het mag! Zouden er dan minder langdurig zieken zijn? Wat denk jij?

Bron afbeelding: http://www.blog.rudibu.nl