(S)topvrouw! – Het glibberige pad naar de bestuurskamer, Carolien Bijen

 

Hoe wordt je een topvrouw en geen stopvrouw? Las ik het afgelopen jaar regelmatig op Twitter. Er werd gerefereerd naar dit boek van Carolien Bijen.

Ik moet bekennen dat ik het wel eens lastig vind, de discussies over vrouw & werk. Het is fantastisch dat er veel over gesproken en geschreven wordt in de media. Vaak gaat het over het opmerkelijke feit dat de Nederlandse hoogopgeleide vrouw massaal stopt, of haar carrière on hold zet op het moment dat er kinderen in zicht komen. Zo worden topvrouwen stopvrouwen. Ik volg de discussies graag. Het is mijn vak, mijn onderwerp. Maar het valt me op dat tijdschriften – in een poging vrouwen te inspireren – regelmatig big time TOP vrouwen interviewen. Bij wijze van voorbeeld. Vrouwen die het écht dubbel en dwars gemaakt hebben; die CEO zijn bij grote internationals, directeur van een dagblad of uitzendbureau of die in hun eentje een miljoenenbedrijf uit de grond hebben getrokken. Super interessant. Maar ook wel heel imponerend. De moed zou je zomaar in de schoenen kunnen zinken. Als ik naar mezelf kijk, is dat voor mij soms een brug te ver. Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, ben ik vooral benieuwd hoe vrouwen het in het middenkader rooiden. Hoe een (senior) beleidsmedewerker bij pak m beet het ministerie van OCW haar verantwoordelijke en drukke baan combineert met haar gezin, haar sociale leven, haar huishouden en een bezoek aan de sportschool. Of hoe een alleenstaande moeder het voor elkaar krijgt een op haar lijf geschreven baan vorm te geven. Ik constateer eenzelfde behoefte bij de vrouwen die ik coach. Gewoon omdat het wat dichter bij staat.
Toch was ik behoorlijk benieuwd naar het boek (S)topvrouw! van Carolien Bijen. Zij is oprichtster van &Samhoud women en ontving vele enthousiaste reacties op het boek. Deze zijn wat mij betreft volkomen terecht. Ik vind het een prachtig werk, dat het midden houdt tussen een glossy en een boek. Heel fijn om door te bladeren als je even een paar minuutjes over hebt. Nog boeiender om je er echt in te verdiepen, als je meer tijd hebt. Naast mooie interviews met topvrouwen, een aantrekkelijke vormgeving en afwisselende opmaak. Er is veel te zien! Tussendoor een heleboel feiten, tips en aanwijzingen. Lekker praktisch, daar kun je wat mee! Een grondige analyse van de huidige situatie loopt als een rode draad door het boek. Kortom, ik vind het een fijn boek!

Voor mij blijft ‘topvrouwschap’ niet alleen afhangen van een toppositie op de werkvloer. Dit gezegd hebbende kan dit boek van harte aanraden aan iedere vrouw die zichzelf en haar positie op de arbeidsmarkt onder de loep wil nemen en die geïnteresseerd is in man/vrouw verhoudingen. Hoewel er ook hier een heleboel big time topvrouwen instaan, is de moed me nergens in de schoenen gezakt! Integendeel.

Jammer

 

Jammer. Zo zou je het nieuwe softwarepakket wel kunnen noemen. Naast mijn bestaan als coach ben ik ook ambtenaar. Ik heb twee levens, in feite. Ik vind het heerlijk om mijn eigen toko te runnen en hecht veel waarde aan mijn zzp-schap, maar ik houd er ook van om met enige regelmaat collega’s tegen te komen en bij een cluppie te horen. Daarnaast ben ik dol op kerstpakketten en bedrijfsuitjes, maar dat doet nu niet ter zake. Nog niet zo heel lang geleden moesten wij ambtenaren naar een nieuw software systeem overstappen. Het was behoorlijk wennen, die eerste dagen in het nieuwe jaar. Ik kon er helemaal niet mee overweg en raakte continu mijn kluts kwijt op de monitor. Toegegeven, ik ben niet zo goed in veranderingen. Toen de tandpastafabrikanten en masse besloten van draaidoppen over te stappen naar ‘sta-doppen’ moest ik echt wel even schakelen. Wat was er eigenlijk mis met die draaidop? Eenzelfde reactie viel dus te verwachten bij een nieuw softwarepakket. Daarom vermande ik mezelf, sprak mezelf moed in en hield mezelf voor dat ik me nu geen leven zonder sta-dop meer vóór kan stellen! Zo gaat dat nou eenmaal.
Ondertussen zijn we ruim vier maanden verder. En ik merkte opeens dat het op is. De rek is eruit. Gistermiddag om een uur of twee. Toen ik voor de zoveelste keer volledig vastliep in het systeem. En ik weer een klant moest vertellen dat we (ik?!) sorry, sorry een fout had gemaakt. Nieuw systeem mevrouw. Ik kon mezelf niet nog meer vermannen, opbeuren, en tandpastadoppen voor houden. Kan iemand mij alsjeblieft vertellen waarom deze verandering nou zo nodig was? Wat voor grote voordelen wachten mij, als ik het eindelijk onder de knie heb? En zou het ook kunnen dat het niet aan mij ligt maar aan het zachtewarenpakket? Ik heb behoefte aan een grote sappige worst. Het lukt me niet meer op eigen kracht. En het aller, allerliefste wil ik dat iemand, wie dan ook uit het hoger management, een keer – heus één keertje maar! – ’s ochtends langsloopt. En dan tegen mij en al mijn worstellende collega-ambtenaren zegt: wat super dat jullie het vandaag opnieuw proberen!! Dan kan ik er weer even tegenaan. Simpel he?