Auteur: loesvanrosse

 

3 redenen om NU met jezelf aan de slag te gaan!  

1. Denk in september nog eens terug aan je vakantie en de gevoelens die naar boven kwamen. Die zijn nu nog heel dichtbij en makkelijk terug te halen. Zaten daar diepe wensen bij? Verlangens of gevoelens die je echt raakten? Schrijf ze op en neem ze mee. Kijk er in ieder geval één keer per week naar. Ze horen bij je, geef ze de aandacht die ze verdienen.
2. Vlak na de vakantie ben je – als het goed is! – fris en helemaal opgeladen met nieuwe energie. Een heel geschikt moment voor zelfontplooiing. Mocht je merken dat alle energie meteen wegstroomt op het moment dat je weer aan de slag gaat, dan is het ook een teken dat je niet moet negeren: dan is het zeker tijd voor actie!
3. Als het niet NU is, wanneer dan wel? Voor je het weet zit je weer gevangen in het dagelijks ritme. Dan lijkt het allemaal opeens niet meer zo belangrijk. Tót het weer vakantie is en alles weer boven komt…. Waarom blijven uitstellen? 

Bovenstaande tekst is afkomstig uit mijn nieuwsbrief ‘Kom in Balans met jezelf!’ Wil je deze nieuwsbrief ook ontvangen, meld je dan hier aan en ontvang ter verwelkoming meteen de 5 ultieme tips voor een gebalanceerd leven!

Oké, ik geef het ruiterlijk toe: ik vind het ongelooflijk irritant wanneer er in openbare toiletten GEEN haak aan de deur hangt om even jas en/of tas op te hangen!

Net als mijn moeder. Zucht…

Alles is liefde. Ja, dat klopt, want daar draait het eigenlijk allemaal om: liefde voor je partner, je kinderen, je vrienden, maar vooral hoop ik ook liefde voor jezelf.

In het verlengde daarvan: alles is familie. Of je nou wil of niet, je familie is één, ik durf zelfs te beweren dé belangrijkste pijler in je leven. Natuurlijk veranderen de verhoudingen binnen families naarmate kinderen opgroeien en het ouderlijke huis verlaten. Of het gezin van herkomst, zoals dat zo mooi in het Systemisch werk heet. Dat je als kind op eigen benen leert staan en je los weekt, is een heel natuurlijk proces. Maar naarmate je ouder wordt zul je steeds vaker merken hoeveel je eigenlijk van je ouders hebt overgenomen. Van futiliteiten (belang hechten aan een haak voor je tas) tot essentiëlere zaken (je omgang met anderen, de politieke partij waar je op stemt, de manier waarop je je kinderen opvoedt). Soms is dat leuk. En soms ook helemaal niet! Maar het is zoals het is…

In Systemisch werk en (familie)opstellingen, ontrafel je bewuste en onbewuste patronen in je gedrag en bekijk je de herkomst van je overtuigingen. Dit brengt naast heel veel inzicht ook ordening en rust. Kijk hier voor meer informatie over systemisch werk.

 

Afgelopen zomer was ik in Frankrijk. Op een plek waar ik al eerder was geweest, maar dat was héél lang geleden. Een prachtige plek, in the middle of nowhere. Ik vertel natuurlijk niet waar want dan is het straks niet meer in the middle of nowhere.

Het is een heel eind rijden, maar niet vervelend als je ondertussen een kasteel en wat vrienden aandoet. Als je dan uiteindelijk in het dorpje bij de mooie plek komt, moet je nog eventjes doorrijden en dan plots links een bergpad omhoog nemen. Dan slinger je 2,5 km verder omhoog, door velden en een bos en dan opeens bereik je het: een mooie oude Franse hoeve, bestaand uit een woonhuis en twee vakantiewoningen. De eigenaar woont – je raad het al – in het woonhuis. Deze Nederlander verloor ooit zijn hart aan de streek, een vrouw én een ruïne.
Toen ik hier zo’n 25 jaar geleden voor het eerst kwam, zag het er allemaal heel anders uit. De hoeve bestond vooral uit meters afgebrokkelde muur en bergen gruis en puin. Met heel veel voorstellingsvermogen, kon je er iets meer in zien dan dat, maar het was lastig. Er was één gezellig klein vakantiehuisje uit de ruïne opgetrokken (voor inkomsten om weer verder te bouwen) en de eigenaar en zijn gezin woonde in een kwart van wat nu hun woonhuis is.

Op een middag dronken we afgelopen zomer een borrel bij de eigenaar. Terwijl ik het betreurde dat mijn Frans zo bar slecht is, waardoor ik nauwelijks een woord met de vrouw des huizes kon wisselen, kreeg ik steeds meer oog voor het huis. Het zag er werkelijk fan-tas-tisch uit! De keuken ging over in de woonkamer, dan in een bijkeuken die weer overging in een prachtige studeerkamer slash bibliotheek met vleugel. Boven was een muziekzaal en vanaf het prachtig aangelegde terras keek je over de moestuin heen, uit over het dal en de bergen in de verte. Het absolute hoogtepunt vond ik de eigen waterbron, IN de keuken. Een natuurlijke bron, geïntegreerd in je huis! Zoiets geweldigs heb ik nog nooit gezien.

Eigenlijk kon ik me dit helemaal niet herinneren? Binnen hingen foto’s, van hoe het vroeger was, en hoe deze Mas, stap-voor-stap is verandert van een bouwval in een serieus paradijs. Weer een prachtig voorbeeld van hoe je, als je maar volhoudt en je niet laat ontmoedigen door tegenslagen – want reken maar dat die er waren -, je op een dag die droom werkelijkheid kunt maken. Santé!

 

 

Soms vallen dingen mij op. Daarbij vallen mij in het bijzonder dingen op die typerend zijn voor mannen, óf juist voor vrouwen. Dat zal wel beroepsdeformatie zijn.

Wat mij de afgelopen tijd nogal opviel, was het groeiende aantal Fietsfie’s in de sociale media. Je weet wel, van die foto’s van een willekeurig landschap (de winderige, kale polders rondom het IJsselmeer deden het bijzonder goed bij mijn FB-vrienden deze zomer) met daarin ergens, maar niet over het hoofd te zien, een eenzame fiets. Als kijker begrijp je dan, aha, dit is de fiets van Jan, Piet of wie-dan-ooks-profiel-je-aan-het-bekijken-bent en die is zichzelf momenteel kennelijk behoorlijk aan het afmatten op de fiets. In sommige gevallen kun je fietstocht bijna live volgen, omdat er bij ieder dorp, gehucht of etablissement dat wordt aangedaan, een Fietsie wordt gemaakt. En geplaatst.

En wat mij – je raadt het al – nou opvalt aan die Fietsfie’s: ze worden eigenlijk alleen door mannen geplaatst. Dat vind ik intrigerend. Ik heb al even een heel klein onderzoek gedaan door bij mezelf – als zijnde vrouw – te onderzoeken wat ik van het genre vindt. Daarover valt het volgende op te merken: ik persoonlijk vind zo’n Fietsfie niet zo heel boeiend, om niet te zeggen behoorlijk saai. Ik kijk nou eenmaal liever naar mensen dan naar objecten. Naar of ze het leuk hebben daar waar ze zijn. Wie er bij elkaar zijn, wat ze aan hebben en of er toevallig connecties zijn tussen mijn connecties en die van de anderen (dás pas echt interessant!).

En dat ontbreekt zo’n beetje allemaal op zo’n Fietsfie. Voor vrouwen dus geen klap aan. Maar voor mannen waarschijnlijk heerlijk in z’n eenvoud?! Aangezien ik me nog niet zo lang over dit fenomeen buig, zijn alle opmerkingen, meningen en inzichten over de Fietsfie van harte welkom!