Auteur: loesvanrosse

Tropenjaren waren het. Ik droomde in die periode met grote regelmaat dat wel twintig jonge katjes mij belaagden en zich met hun nageltjes aan mijn hele lijf vastklampten. Ik vond dat ook in mijn diepe slaap ontzettend hinderlijk en probeerde ze steeds opnieuw van me af te schudden. Dat lukte wel, maar ze kwamen terug. Altijd maar weer…

Ik heb het over de periode dat mijn kinderen nog echt klein waren. Klein in de zin van niet kunnen lopen, zitten of zinnige dingen zeggen. Laat staan hun eigen broek dicht krijgen of even zelf een boterhammetje smeren. Klein in de zin van huilen zonder duidelijk aanwijsbare reden, bergen met vol gepoepte luiers, de speen als de ultieme life saver en je nieuwe beste vriend. Die om de een of andere reden altijd spoorloos verdween. Klein in de zin van blij zijn met vier uur onafgebroken slaap, een rap ontwikkeld nieuw zintuig voor naderend onheil zoals stopcontacten, tafelpunten, trappetjes en dergelijke, en – altijd verdacht; WAT zijn ze aan het uitspoken?! – té lange stiltes in huis.
Oftewel, klein in de zin van volledig afhankelijkheid, van jou. En het daarbij behorende gevoel voortdurend ‘aan’ te moeten staan, omdat er werkelijk ieder moment van de dag een beroep op je kan worden gedaan. Twenty-four-seven.

Natuurlijk, ik overdrijf. Mijn kinderen sliepen behoorlijk snel behoorlijk goed door. En ik heb ongelooflijk veel LOL beleefd aan al deze ellende. Ouders houden gewoon oeverloos veel van hun kinderen en kunnen daardoor vreselijk veel hebben. Maar tropenjaren, dat waren het wel. Pas bedacht ik me dat ik nooit meer over de katjes droom!

Trouwe lezers van dit blog weten dat ik altijd op zoek ben naar foto’s van openbare toiletten waar het icoontje van de baby-verschoonplek, bij de mannen staat in plaats van bij de vrouwen. Zulke openbare toiletten zijn een zeldzaamheid,  zoveel is duidelijk. De teller staat na 4 jaar speuren op 3. Neemt niet weg dat ik altijd vol enthousiasme blijf rondkijken bij ieder publiek toilet. Gister bezocht ik er nog een. Langs de A6 op weg naar Friesland. En daar trof ik iets heel verrassends aan. Op de parkeerplaats, nog vóór ik zelfs een toiletgebouw gespot had, waren meteen links tegenover de invalideparkeerplaatsen drie parkeerplaatsen voor – jawel – Women Only! Daar heb ik uiteraard onmiddellijk geparkeerd. Nou kun je denken, wáár is dat voor nodig (er flitsten even horrorbeelden van een verlate parkeerplaats midden in de nacht door mijn hoofd). En je kunt ook denken; invaliden en vrouwen, één pot nat. Maar dat dacht ik toevallig allemaal niet. Ik vond het eigenlijk wel feestelijk en vreselijk sympathiek. Vrouwvriendelijk ook. Ik heb zoiets nog nooit eerder gezien! Intrigerend.

Wat ook erg vrouwvriendelijk was, en commercieel bijzonder inventief lijkt me; er zat een ongelooflijk gezellige winkel bij dit tankstation annex wegrestaurant. Ja heus, gezellig. Je zou denken dat gezellig en een tankstation moeilijk samen gaan maar gister heb ik het tegendeel aanschouwd. Ik stapte hier een waanzinnige organic-home-living-feelg00d-natuurvoeding-kaarsjes-chocolatebar-smoothy winkel in.

Ik heb daar gewoon twintig minuten rondgelopen en een paar totaal overbodige maar o-zo-leuke spulletjes ingeslagen. Zo wil ik nog wel eens tanken!

For the record: de baby-verschoonplaats werd hier aan niemand toebedeeld! Niet aan de vrouw en niet aan de man.

Nooit gedacht dat ik adressen van tanksstations zou uitwisselen, maar vooruit, het is de moeite waard: Total tankstation en Hajé restaurant/winkel langs de A6 richting Herenveen, iets voorbij Almere