Zelden werd mij zo uitvoerig, vaak en nadrukkelijk “goede reis en geniet ervan” toegewenst als afgelopen week. Vóór vertrek naar Rome. Ondertussen zit de reis er – helaas – al weer op, maar het was beslist opmerkelijk. Al die goede wensen. Aardig vond ik het ook. Nu ik over nadenk, er klonk een diep verlangen in door. En toen ik gisteren het vliegtuig uitstapte en werd verwelkomd door de meest ijzige poolwind denkbaar, begreep ik het meteen. Iedereen snakt gewoon naar het einde van deze buitengewoon lange winter. Om de moed erin te houden deze foto. Hang in there; ik heb de lente gezien, en heus, ze is onderweg!
Auteur: loesvanrosse
Hoera, vooruitgang M/V!
Natuurlijk, het is alweer even geleden dat ik mijn kinderen kreeg. En dat ik samen met mijn meneer uitstippelde hoe we het allemaal regelen zouden. Wie welke dag thuis zou zijn bij onze kinderen en van wat voor soort opvang we gebruik wilden gaan maken. Toen mijn zoon geboren werd, wist ik werkelijk niet wat mij te wachten stond. Ik wist niet dat ik toch geruime tijd behoorlijk uit mijn doen zou zijn. Omdat de hormonen door mijn lijf gierden. Omdat ik met de beste wil van de wereld, geen borstvoedingstalent bleek te hebben. Omdat de dagen opeens tot één grote brei van slaapjes, luiertjes, voeden en badjes waren verworden en ik, samen met mijn zoon weer moest leren wanneer het dag en wanneer het nacht was. Maar ook omdat we met z’n drieën gewoon even moesten wennen aan deze hele nieuwe werkelijkheid! Ik was dolblij dat het vlak voor kerst was, zodat mijn meneer wat extra dagen thuis was om bij te springen. Hijzelf was daar minstens zo blij mee. Hij merkte namelijk dat hij eigenlijk liever thuis bij ons wilde blijven – bij ons, op ’t nest – in plaats van al na de twee vrije dagen die ervoor staan en de extra vrije dagen die hij nog had, weer in de wereld die werken heet te duiken. Het contrast was zo groot. Weet je trouwens hoe die twee vrije dagen heetten? Calamiteitenverlof!
Gisteren sprak ik een collega. Hij zei terloops dat hij vanaf september een dag minder gaat werken in verband met ouderschapsverlof. “Ouderschapsverlof?!” vroeg ik hem verbaasd, “heb ik wat gemist?”. Hij stelde me gerust. Nee hoor, het kind moet nog geboren worden, in september namelijk. Maar hij had het wel allemaal al geregeld, met zichzelf, zijn vriendin én met de werkgever. En weet je wat nou zo mooi is? Hij krijg 10 dagen vrij van het werk. Niets geen calamiteitenverlof van 2 dagen. Gewoon 10 dagen . Ik zeg: hoera, vooruitgang! (you have to count your blessings)
Geboorteverlof
Wil je weten hoe het nou zit met dat kraamverlof (ook wel geboorteverlof of vaderverlof) voor vaders? In 2007 deed Groen Links het wetsvoorstel om een 14-daags geboorteverlof voor vaders in te voeren, ter vervanging van de gangbare 2 dagen ‘calamiteitenverlof’ die er – nog steeds – officieel voor staat. In Nederland kreeg dit voorstel geen meerderheid in de Tweede Kamer. Op Europees niveau wordt hier nu verder over gesproken. Een aantal werkgevers in Nederland heeft besloten vaders toch alvast 14 dagen geboorteverlof mee te geven, als secundaire arbeidsvoorwaarde.
Leuke Leidse, Elise Verberg
Ik kom zoveel leuke vrouwen tegen. Vrouwen die mij inspireren omdat ze erin slagen vol bezieling vorm te geven aan datgene waar ze in geloven. Vrouwen die van hun talent hun werk weten te maken. Het werkt aanstekelijk! Daarom stel ik op mijn blog regelmatig een Leuke Leidse vrouw aan je voor. Deze week is het Elise Verberg, oprichter en mede-eigenaar van BedrijfsMotivaties.
Wie ben je?
Ik ben Elise Verberg, geboren in hartje Leiden aan de Raamsteeg, school en studie volgde ik ook (deels) in Leiden. Ik woon met mijn gezin in Leiderdorp, maar ooit ….. ga ik weer terug naar de binnenstad. Ik heb hele goede herinneringen aan mijn studententijd aan de Kaiserstraat en Middelstegracht.
Wat is jouw zaak?
Ik ben oprichter en mede-eigenaar van BedrijfsMotivaties. Samen met compagnon Ilse Heikoop begeleiden wij organisaties en individuen met ontwikkelvraagstukken. In de kern komt het er op neer dat mensen en organisaties vaak de focus kwijt zijn en daardoor lijken te verstarren. Vragen die we stellen gaan over het bestaansrecht van een organisatie of team: Wat is onze missie? Waar willen we naar toe? Wie zijn onze klanten/afnemers? Waar zijn wij goed in en waar niet? Hoe bereiken we ons doel? Hoe werken wij het beste samen? Wie ben ik? Ogenschijnlijk simpele vragen……
Wanneer besloot je voor jezelf te gaan beginnen?
Ik ben in 2000 voor mezelf begonnen en heb toen vooral veel interim-werk opgepakt. Ik begeleidde ook een aantal coachees en was als mediator actief. Eind 2005 ben ik voor 3,5 jaar even terug in vaste dienst geweest bij Verkeer en Waterstaat en Rijkswaterstaat en toen wist ik het zeker: zelfstandig ondernemen ligt me gewoon heel goed, maar dan liever niet alleen. Sinds 2010 werken Ilse en ik samen en bouwen we BedrijfsMotivaties verder uit.
Hoe blijf je betrokken en geïnspireerd?
Ik volg regelmatig trainingen en workshops bij inspirerende collega’s om me steeds te ontwikkelen. De meeste inspiratie krijg ik echter uit het verder brengen van nieuwe ideeën. Zo heb ik vorig jaar een boek geschreven over denk-actiestijlen (BreinStijl@Work, hoe je makkelijker samenwerkt, communiceert en innoveert, Sandra Minnee en Elise Verberg, BoomNelissen). Vervolgens bedenk ik bij zo’n boekconcept zelf allerlei werkvormen en materialen om mee te werken. Ik heb het model nu op een groot kleed om samen met teams in een zaal mee te werken. Dat blijkt heel goed uit te pakken.
Kun je met iemand sparren als je daar behoefte aan hebt?
Sparren heb ik moeten leren organiseren. Door mijn samenwerking met Ilse heb ik een natuurlijke sparringpartner op de inhoud van organisatieontwikkeling. Met onze vormgever Karin van Iterson spar ik over de ideeën die ik heb en waar zij vaak de vertaling naar een kaart, sticker, boekje, cateringvoorstel of iets anders creatiefs van maakt. En verder ontmoet ik elke dag weer nieuwe mensen en elk mens heeft zijn eigen verhaal en reflectie.
Hoe staat het met de balans tussen je werk en je privéleven?
Werk is voor mij mijn hobby en neemt een groot deel van mijn leven in. Ik kan gelukkig steeds beter even de boel de boel laten en mezelf tijd en ruimte gunnen om te ontspannen en op te laden. Sport, een boek of een spannende detective op tv; zo verzet ik mijn zinnen. Maar ook eens onverwacht een strandwandeling maken als een afspraak op het laatste moment uitvalt. Je moet jezelf ook wel blijven verrassen vind ik.
Wat vind je het aller leukste aan je werk?
Voor mij is het aller leukste de afwisseling van mensen en organisaties die ik ontmoet en waar ik ‘op bezoek’ kom. Dit, afgewisseld met de ruimte om ‘eigen’ initiatieven te ontplooien, maakt mij steeds weer blij.
Wat heb je geleerd van het ondernemerschap?
‘Kan ik tij zijn’, de tekst op een beeldhouwwerk van Anjet van Linge in mijn tuin geeft ondernemen in een notendop weer: weten mee te bewegen met het tij, adem blijven halen en doorzwemmen met je ogen gericht op de horizon. Ik heb vooral geleerd om naast de inhoud ook de zakelijke en de proceskant kant in de gaten te houden. Dat betekent schakelen en niet vergeten altijd in verbinding te zijn met de mensen die ik tegenkom. Ik heb ook moeten leren zelfbewuster over mijn bedrijf en de successen te praten, mensen op deze manier aan te steken en te enthousiasmeren voor dat wat Ilse en ik doen. Ik ben nu bezig met een nieuw boek en door er –ook al is het spannend- enthousiast vanuit mijn hart erover te praten, ontmoet ik zoveel steun en handreikingen. Dat maakt me blij, dat enthousiasmeert en hier kom ik zelf ook weer verder mee. Het licht in elkaar ontsteken dat is voor mij ondernemen, soms keihard vallen, maar dan opstaan, ervan leren en weer verder gaan.
Wat is kenmerkend voor de manier waarop jij werkt?
Veel mensen, en zeker op leidinggevend en topkaderniveau, ervaren veel eenzaamheid. Niet dat ze alleen zijn, maar ze missen vaak een klankbord om zelf mee te sparren, om hun twijfels mee te delen, zonder dat er gelijk een oordeel aan verbonden wordt. Ik vervul die rol van sparringspartner regelmatig en dat is fijn werk. Een omschrijving waar ik me wel in kan vinden, is dat ik een warme persoon ben die mensen weet te raken en die het niet uit de weg gaat om daarin confronterend en onorthodox aan de slag te gaan. Ik heb vele soorten interventies en werkvormen tot mijn beschikking en heb een groot netwerk; hierdoor kan ik ook altijd mensen aan elkaar verbinden daar waar er geen rol voor mij is weggelegd. Ik neem mezelf mee in mijn werk en dat geeft meerwaarde. Verbinden, focus aanbrengen, energie los maken, dat is wat ik doe. Ik krijg vaak als feedback dat mensen weer vol energie zijn als ze weggaan. Mooi toch zeker, wie wil dat niet!
Waar kunnen we je vinden?
In Leiden spreek ik vaak af bij een van de lokale koffiezaken, Vooraf en Toe is er zo een. Lekker vroeg open en goede koffie. Voor coaching kunnen cliënten bij mij in Rotterdam op kantoor terecht en in Leiden huur ik werkruimte per afspraak, maar als jij liever door de Horsten struint dan spreken we daar af! Op mijn website kun je al wat meer informatie vinden www.bedrijfsmotivaties.nl en je kunt me volgen op Twitter (@EliseVerberg)
Happy Women’s day!
Ik vind vaak vrolijke berichten in mijn mailbox op 8 maart; ‘Happy women’s day Loes!’, ‘Congratulations, it is women’s day!’. Bijvoorbeeld van Akifa uit Azerbeidzjan, met wie ik ooit samenwerkte in een project. Of van Valdete, uit Mitrovica die zich al jaren inzet voor de vrede. In de Balkan en de Zuidelijke Kaukasus is 8 maart een grote dag, een dag met betekenis. En dit wordt dus gevierd! Vergelijkbaar bijvoorbeeld met Moederdag. In Nederland weten veel mensen niet dat er zoiets is als een internationale vrouwendag bestaat. Laat staan dat 8 maart de dag is die in het teken staat van strijdbaarheid voor gelijke rechten en het gevoel van solidariteit tussen vrouwen overal ter wereld.
Ik wil 8 maart niet ongemerkt voorbij laten gaan en plaats daarom graag deze mooie tekst van Mira Kirshenbaum die Leuke Leidse Eveline Brandt me onlangs doorstuurde.
Women are definitely susceptible to losing their emotional energy. It’s interesting though — women’s emotional energy is at risk not because we’re weak but because we’re strong. We take on so many responsibilities and we shoulder so many burdens and we care for so many people that women today are virtually emotional triathletes. The only way women can thrive is if we work as hard at giving ourselves new emotional energy as we work at spending our precious emotional energy – Mira Kirshenbaum
Me-myself-and-I!
Neem jij genoeg tijd voor jezelf?
Het is zo makkelijk gezegd; af & toe even wat tijd voor jezelf nemen. Maar doe je het ook daadwerkelijk?
Tijd voor jezelf nemen is niet alleen fijn, het is ook belangrijk, je hebt het nodig. Als je goed voor jezelf wilt zorgen, moet ‘me-time’ boven aan je prioriteiten lijstje staan!

Waarom tijd voor jezelf belangrijk is?
Omdat het gewoon heel lekker is!
Om even helemaal niets te hoeven/moeten
Om tot jezelf te komen
Om zeker te weten dat niemand een beroep op je doet
Om bij te tanken
Om uit te rusten
Om inspiratie op te doen
Om na te denken
Om even he-le-maal NIETS te doen
Om eens even aan niemand anders dan me-myself-and-I te denken!
Overtuigd? Plan snel een blok tijd voor jezelf in je agenda (me-time), heel snel!
Illustratie: www.loesje.nl


