Auteur: loesvanrosse

This one’s for MAMA

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

 

Er speelt zich iets moois af in Leiden, iets bijzonders. De hele stad gonst ervan. Je voelt het overal. Het glazen huis is afgelopen zondag neergestreken op de Beestenmarkt. Serious Request doet Leiden aan! Natuurlijk wist ik dat al lang. Er is maanden, wat zeg ik jaren over gesproken en naar toegeleefd. Maar ik had nooit vermoed dat ik zo geraakt zou worden door deze actie. Vooral door de inzet, het enthousiasme en de creativiteit die opeens omhoog komt borrelen en momenteel explodeert in duizenden en nog eens duizenden waanzinnige acties om vooral maar heel veel geld bij elkaar te verzamelen voor moeders in oorlogsgebieden. Op mijn werk ontpopte zich een zeer succesvolle tweedehands boekenwinkel. Er werden pannenkoeken gebakken en gegeten en mensen holden in recordtempo twintig keer de trappen op en af. Om geld in te zamelen. Voor de moeders in oorlogsgebieden. De school van mijn kinderen organiseerde een kerstmarkt. De BSO verkocht door de kinderen gebakken en versierde muffins en schilderde mee aan de Dagwacht. Het café om de hoek schonk 1 Euro per consumptie aan het glazen huis. De ambulancedienst verkocht balpennen en ga zo maar door. Het leek of iedereen bezig was geld te verzamelen. Iedereen op zijn of haar eigen manier. En dat maakt het zo’n mooie actie. “Volgens mij gaan ze wel 8 miljoen ophalen”, zei een vriendje van mijn zoon vandaag opgewekt. Om zeven uur vanochtend stond hij met 6 vriendjes en wat ouders op de stoep om mijn zoon op te halen. Ze hadden een zak met geld bij zich, verdiend met het ophalen van lege flessen, kratjes bier en oud papier. Het was hun moment daar bij de brievenbus vanochtend. Ze glommen. “Ik denk dat de moeders er wel blij mee zijn”, merkte hetzelfde vriendje tevreden op. De anderen waren het daar roerend mee eens.
Nog niet zo heel lang geleden werkte ik met deze moeders. Ik heb hen nooit benijd om de ellende die ze mee maakten of hadden meegemaakt. Maar wat mij vaak opviel was de enorme veerkracht, de humor en de levenslust die ik zag. Ik heb vaak zo ongelooflijk gelachen, tussen de heftige gesprekken en gevaarlijke situaties door. Ik moest opeens denken aan Maha, een vrouw in Bethlehem. Ik logeerde ooit een nacht bij haar en haar familie. Maha kon ieder moment bevallen maar toch had ze me uitgenodigd. Maha en haar man wilden graag dat ik zou zien hoe het is om in een gebied te wonen waar iedere nacht gevechten plaatsvinden. Ik heb geen oog dicht gedaan die nacht. Omdat ik steeds dacht dat Maha zou gaan bevallen en ik me bereidwillig wilde opstellen mocht het zover zijn. Maar vooral ook omdat er de hele nacht geschoten werd in de buurt. De kogels vlogen door de straten rondom het huis. De volgende ochtend stond er een fantastisch ontbijt klaar. “Jammer voor jou dat de baby niet geboren is vannacht. We hadden haar zeker Loes genoemd” knipoogde Maha stralend.

Leiden en Bethlehem liggen ver uit elkaar. Maar ik was er weer even, vanochtend op het plein voor het glazenhuis. Je kunt nog geld doneren!

Loesje op Canvas

Gepubliceerd op door 1 reactie

 

Ik ben al jaren heel tevreden dat Loesje namens mij geestige, knappe en mooie teksten bedenkt. En die dan op een kaartje voor me afdrukt zodat ik feitelijk alleen nog maar een postzegel hoef te plakken en thats it. Verder niets, mijn naam staat er al op. Hoe geweldig is dat? Ik vind eigenlijk dat het tijd wordt dat ik Loesje daar eens voor bedank. Door middel van een beetje reclame op mijn blog. Bij deze!

‘Teksten van Loesje op canvas afgedrukt.’ Dat las ik vandaag op Twitter. Wat een goed idee! Misschien moest ik er maar een paar mooie bestellen, voor op mijn werkkamer of zomaar ergens in huis. Leuk!

http://www.loesjeopcanvas.nl/ Twitter: @LoesjeNL

Tekst hierbover www.krabbelpagina.nl

 

Hoera, vooruitgang M/V!

Gepubliceerd op door 1 reactie

 

Ik sta met het dekbed van mijn zoon in handen. Wonderlijk hoe het dekbed in de lakenhoes is gepropt. Ik sjor en trek en herschik de boel en mompel, ‘papa heeft veel kwaliteiten, maar bedden opmaken hoort daar niet bij’. Mijn zoon hoort alles dus ook mijn gemompel. ‘Dat is echt iets voor vrouwen mam, dat het allemaal precies goed moet zitten. Míj maakt het niets uit hoor!’ Mmm, ja daar zit misschien wel wat in bedenk ik me. ‘Nouja, papa maakt in ieder geval de bedden op’ zeg ik. ‘Je dacht toch niet dat opa Jaap of opa Snor ooit een bed op maakten?’ Haha, lacht mijn zoon. Yeh right! straalt aan alle kanten van zijn gezicht af. Zijn ongeloof verrast me! ‘Nee heus, ik maak geen grapje, dat deden ze écht niet’. Ik doe er nog een schepje boven op, ‘ze kookten ook nooit en smeerden nooit hun eigen boterham (dat is niet helemaal waar, maar bij wijze van spreken). Ze kwamen thuis na een dag werken en schoven aan tafel. Ze vonden het de normaalste zaak van de wereld dat het eten klaar stond als ze thuis kwamen. Opa Jaap kon nog net een ei bakken. Als het écht moest. Serieus! Mijn zoon kijkt me ongelovig aan. Hij kan zich er niets, maar dan ook niets bij voorstellen. HOERA!!

Vandaag las ik in Trouw dit stuk over M/V. Ik denk dat het allemaal wel losloopt; de huidige generatie kinderen wordt al weer heel anders voorgeprogrammeerd

Schuldig?!

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

Schuldgevoel is een thema dat ik vaak tegenkom bij de vrouwen die ik coach. Soms, als een woord in mijn hoofd blijft rond zoemen, vind ik het leuk eens wat naslagwerk te verrichten. Even de (emotionele) waarde bij een woord weghalen en het heel nuchter opnieuw bekijken. Waar komt zo’n woord vandaan? Wat betekent het nou echt? Wat zeggen de verschillende bronnen.

Van Dale :schuld•ge•voel het; o -ens het besef schuld te hebben

In het Etymologisch woordenboek komt schuldgevoel niet voor. Lekker rustig. Wel schuld [verplichting], komt van schout, schult, schulde, oudsaksisch skuld, oudfries skeld, skild.

Wikipedia omschrijft het vooral inhoudelijk: Een schuldgevoel is een ‘gemoedstoestand’ waarbij het geweten een mens plaagt met een onaangenaam gevoel over een bepaalde gedane of juist niet gedane actie. Het wordt vaak gevolgd door gevoelens van berouw of spijt. Schuldgevoel is een gemoedstoestand die men zichzelf oplegt.

In het Zweeds heeft met het over samvetskval. Klinkt als vette zeekwal. En in het Duits over Gewissensbisse. Dat laatste rijmt tenminste nog. Daar kun je wel een grapje over maken. ‘Lieverd, je hebt gewoon een beetje last van Gewissensbisse!’ Komt allemaal goed.

Ik leer van mijn zoektocht vooral dat het een negatief iets is. Schuldgevoel. Maar dat wisten we allang. De constatering dat schuldgevoel iets is wat je jezelf oplegt vind ik belangrijker.

Het is onmogelijk om te zeggen dat je gewoon maar niet aan schuldgevoel moet doen. Zou wel makkelijk en waarschijnlijk het meest verstandig zijn, maar zo werkt het nou eenmaal niet. Wat ik wel kan adviseren? Gewoon, do it the British way. Daar weten ze er iets leuks van te maken: zorg dat je een guilty pleasure hebt in plaats van een schuldgevoel!