Categorie: Bad hairdays & Lightbulb moments

Sister?!

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

 

Ik zat op de bank bij een vriendin. Ze vierde haar verjaardag met thee en taart. Ik had het best naar mijn zin, ook al kende ik een groot deel van de mensen niet. Het was voor het eerst sinds mijn bevalling drie maanden ervoor dat ik het idee had weer een beetje een normaal functionerend mens te zijn. Zonder al te veel stress was ik hier aangekomen, luiertas gevuld met flesjes, speentjes en niet te vergeten luiers over mijn schouder. Kind tevreden in de draagzak. Feestelijke bos bloemen in mijn hand. Zo was ik gearriveerd. Nu at ik appeltaart, baby op schoot. Het was wat manoeuvreren, maar ach, ik had goede zin. Baby had veel bekijks. Terecht, dacht ik tevreden. Daar kwam tante naast ons zitten. Ik kende haar niet. Goed gekapt. Heel goed gekapt. Mmm, ik bedacht me dat ik de kapper voor het laatst had gezien vóór de bevalling. Misschien dat het weer eens tijd was. Mijn haar voelde opeens zo slap en piekerig. Tante nestelde zich bevallig naast me op de bank. Ik probeerde uit alle macht haar smashing olijfgroene leren jasje met perfecte spijkerbroek te negeren. Zou ik er ooit weer zo bijlopen, vroeg ik mezelf lichtelijk moedeloos af. Ik was al blij dat ik überhaupt kleren áán had en zelfs gedoucht had vanochtend. Met baby in de wipstoel naast de douche. Het huilen galmde zo hard in de badkamer dat ik binnen één minuut mijzelf van top tot teen geschrobd en gewassen had. Inclusief mijn haren. Record! Mijn oog viel op haar voeten, shabbies! Misschien dat ik me moest concentreren op wat ze zei. Dat zou vast helpen. “Ik vind het zo’n opgeklopt gedoe tegenwoordig. Zwangerschapsverlof niet lang genoeg, postnatale depressies. Het is ook maar wat je er van maakt hoor. Ik was bij alle vier mijn kinderen een week na de bevalling gewoon weer aan het werk!”

Mobiel verdriet

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

Ik wilde een telefoon kopen. Een mobiele telefoon. Ik zat me er al helemaal op te verheugen. Toch leuk, zo’n nieuw apparaatje dat in mum van tijd eigenlijk een soort onderdeel van je wordt. Ik toog naar de stad om eens in de winkels te gaan kijken wat er zoal te krijgen was op dit moment. Hoewel me vrij indringend was aangeraden een I-phone te kopen – door mensen die er verstand van hebben nog wel – had ik besloten dat ik niet de hele dag het internet op wilde. Ik wilde kunnen bellen, kunnen sms-en én foto’s kunnen maken. Thats it! Onbevangen liep ik de eerste beste winkel binnen. Een vreselijk aardige jongen vertelde me van alles over de nieuwste telefoon. ‘De huidige generatie telefoons kan echt alles’ legde hij enthousiast uit. Dat leek me wat veel maar zijn enthousiasme was aanstekelijk. Hij hing verrukt boven de vitrines in de winkel en wees het ene na het andere apparaat aan. Omdat ik helemaal opging in zijn verhaal drong het niet meteen tot mij door. Maar opeens begon het me te dagen. AL die toestellen waren zwart. Én heel lelijk. Het leken net ienie mini computers. En die zijn doorgaans heel lelijk. Niets geen leuke openklappers of easy-sliders. Een paar jaar geleden had ik een vreselijk mooie Nokia op de kop getikt, bruin met turkoois, met bloemen en een label aan de zijkant. Het toestel had de prachtige naam Espresso… Wat wil een meisje nog meer?!
‘Hebben jullie ook toestellen die vrouwen misschien iets mooier vinden’ vroeg ik voorzichtig. Uiteraard! Stom dat ik dat niet eerder had gevraagd. De telefoonjongen liep naar de hoek links achter en dook in de vitrine. ‘Deze is net nieuw’ wees hij blij. ‘Roze met diamanten. Er zit ook een spiegeltje op!’
Om een lang verhaal kort te maken: ik keerde totaal teleurgesteld terug naar huis. Zonder telefoon welteverstaan. In de wetenschap dat er nog een markt te winnen valt: die van leuke, vlotte telefoons voor vrouwen zoals ik. Vrouwen die zich voor geen goud willen tonen met een diamanten telefoon, maar die wel graag een flitsend apparaatje bezitten. Wij hebben geen behoefte aan allerlei knappe snufjes. Wij willen bellen, sms-en en foto’s kunnen maken!!