De werkvloer: where both sexes can have it all?!

Constatering: Twitter is een fantastisch medium. Pas plukte ik tijdens mijn ochtendkoffie een interessant artikel van Avivah Wittenberg-Cox van Twitter. Ik denk er al dagen over na. Het sluimert op de achtergrond. En duikt op als een soort kruisbestuiver. Avivah Wittenberg-Cox beschrijft haar verbazing over de beelden in het Vigeland park in Oslo, waar sculpturen van liefdevolle vaders met hun kinderen (van babies tot pupers) te vinden zijn. Tot haar eigen schok, constateerde ze dat ze nooit eerder mannen in hun vaderrol afgebeeld zag in kunst. Het was haar niet eerder opgevallen – mij ook niet! – en volgens Avivah Wittenberg-Cox is het veelzeggend over hoe de zaken in Noorwegen zijn geregeld.

Noorwegen staat als het meest feminiene land op de index van Geert Hofstede. Dit wil onder andere zeggen dat sociale zekerheid, voor elkaar zorgen en de kwaliteit van het leven belangrijke maatschappelijke waarden zijn. In tegenstelling tot meer masculiene samenlevingen waar competitie, winnen en scoren belangrijke waarden vormen. In Noorwegen “Where both parents can have it all”, schrijft Wittenberg-Cox is de gelijkwaardigheid van beide seksen diep in de maatschappij doorgedrongen en verankerd in de wetgeving. En dus ook in de kunst. Volgens het World Happiness Report (2012) scoort Noorwegen hoog en behoort het samen met Denemarken, Finland en Nederland tot de gelukkigste landen van de wereld. Het zou interessant zijn om Hofstede’s index te combineren met internationale onderzoeken naar geluk. Maar ook tijdrovend. Dus even kort door de bocht; het valt mij op dat de gelukkiger landen laag scoren op masculiene waarden.

Iets heel anders was dat ik pas bij toeval op een aantrekkelijke cd-serie stuitte. De door Ben Tiggelaar samengestelde Managementclassicsbox: 10 cd’s met daarop de hoogtepunten van 10 managementgoeroes samengevat. Het leek me wel wat, lekker in de auto die cd’s afluisteren en mezelf opfrissen en bijtanken op gebied van managementtheorieën. Tot het me plots opviel dat al deze 10 goeroes mannen zijn. Niet de minsten, natuurlijk niet. Maar het kan toch niet waar zijn dat er geen enkele vrouwelijke managementgoeroe op Planet Earth rondloopt?! Dus nu ben ik naarstig op zoek naar vrouwelijke managementgoeroes. En Twitter blijkt opnieuw een uitstekend en bijzonder behulpzaam medium, want er stromen allemaal suggesties binnen. En hier komt ook Noorwegen weer om de hoek, waar gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen diepgeworteld is in de samenleving. Het land wordt bestuurd (gemanaged) op grond van gelijkwaardigheid. Interessant. Hoe weerspiegelt dit zich op de Noorse werkvloer? Ik zou graag eens naar Noorwegen gaan, om het werk van Gustav Vigeland te bewonderen en te zoeken naar vrouwelijke management goeroes. Want als je ze ergens verwacht…..

To be continued!

Katie Perry, voor als je even stuk zit!

 

Mijn advies voor als je even stuk zit: koptelefoon op je hoofd en dan 03:49 minuut niets anders doen dan naar Katie Perry luisteren. Geloof me, met Firework sleept ze je gegarandeerd uit je depressie! Nog beter: hardloopschoenen aan, Firework in je oren en rennen maar. Vergeet vooral niet naar de tekst te luisteren. Alles komt weer helemaal goed!

Een nieuw jaar, een nieuw begin!

We waren aan het opruimen geslagen. Er moest nodig een ritje naar de Kringloop worden gemaakt want de berg onmogelijke voorwerpen bij de voordeur groeide gestaag. ‘Deze mag niet weg’, riep mijn dochter verbolgen, ‘die wil ik wel hebben!’ Ze trok een klein kastje onder een oud kinderzitje en een overtallige wasmand vandaan. Het sleutelkastje. Ik herkende het meteen want ik heb het kastje zelf gekocht, een paar jaar geleden. Destijds overtuigd dat het vreselijk handig zou zijn en van pas zou komen in ons toen nog nieuwe huis. Nadat het jaren stof stond te vergaren onder de trap, besloot ik wijs dat wij toch niet zo’n goede match waren, het sleutelkastje en ik. Mijn dochter zag echter mogelijkheden en daardoor bekeek ik het ding ook weer met andere ogen. Samen hebben we het kastje helemaal mooi gemaakt; we knipten, scheurden en plakten illustraties en foto’s uit tijdschriften, op het deurtje, de bovenkant en zelfs de binnenkant werd voorzien van een leuk rood stipje. Soms zou ik het heel anders aanpakken en jeukten mijn handen, maar ja, het was niet langer mijn kastje maar het kastje van mijn dochter. En het eindresultaat is natuurlijk geweldig!

Toen het kastje klaar was zochten we een mooi plekje aan de muren van haar kamer. Wat bleek, de kamer was eigenlijk best wel een puinhoop. Verbijsterend wat een zevenjarig meisje aan spullen verzameld, waarvan zeker de helft – dat zag ik meteen – functieloos. Dus….we hebben geruimd! Het ritje naar de Kringloop werd alsmaar noodzakelijker en de kamer steeds leefbaarder en leuker. Uiteindelijk besloot ik dat er een timmerman aan te pas moet komen: deze kamer schreeuwt om nieuwe kastruimte onder het schuine dak. En ook om een lik verf. Dat laatste kan ik dan zelf nog wel. Maar waar het me om gaat: de sneeuwbal is gaan rollen! Door het kastje, het knutselen, het plekje zoeken, opruimen en plannen maken voor de toekomst is de boel in beweging gekomen. Het hele proces geeft mijn dochter maar ook mijzelf heel veel plezier en energie! Leuk. En, bedenkt de coach in mij zich dan opeens; gaat het eigenlijk niet altijd zo? Moet je niet gewoon ergens een klein beginnetje maken, één stapje zetten en gaat de sneeuwbal dan niet als vanzelf vol nieuwe energie met je aan de rol? En is het nieuwe jaar niet een uitgelezen moment voor zo’n stap(je)? Lijkt mij wel! Succes, go for it!

Bloggen voor Anababa!

Niet zo lang geleden vertelde Marese Peters me over haar website Anababa. Ze is hoofdredacteur van deze ouderschapsite en ze heeft tot doel om eerlijk te zijn over ouderschap. De roze wolk voorbij zeg maar. Dat spreekt mij natuurlijk aan en ik voel me dan ook super vereerd dat ik één keer per maand op haar site mag bloggen!