Afgelopen week was ik een paar dagen in Duitsland. Eigenlijk geheel toevallig, heb ik daar drie avonden achter elkaar de serie Unsere Mütter, Unsere Väter zitten kijken. Bepaald geen lichte kost, maar de serie stond al een tijd op mijn lijstje nadat ik rond de kerst een stukje van deel 1 had gezien. Het was me bij gebleven en dat doet de serie nog steeds. Ik zal er niet te veel over vertellen want je moet hem gewoon een keer kijken. Wat een doffe ellende. Wat een gruwel. Het is niet zo dat ik de afgelopen 41 jaar nooit iets over de Tweede Wereldoorlog heb gezien of gelezen. Integendeel. Maar niet expliciet vanuit Duits perspectief. En op de één of andere manier kwam dat binnen. Iedereen kan een held zijn, iedereen fout. Het is allemaal niet zo zwart wit als het vaak wordt voorgespiegeld. Het is maar net hoe je het bekijkt, waar je je begeeft en wie of wat er op je pad komt. Het deed me denken aan het moment dat ik het tweede vliegtuig de Twin towers in zag vliegen. Er ging iets heel dreigends vanuit. Wat zou er nog meer komen? Staat de wereld nu helemaal op z’n kop? Het gevoel dat ik toen had; snel naar mijn familie, naar mijn liefde (weet hij wel hoeveel ik van hem houd? laten we nu onmiddellijk kinderen gaan maken!), naar diegenen die echt belangrijk voor me zijn. Terug naar het nest, weg uit de boze wereld. Eigenlijk ken ik dat gevoel niet of nauwelijks, realiseerde ik me toen ik Unsere Mütter, Unsere Väter keek . Het gevoel van dreiging, dat je constant, ieder moment van de dag op je hoede moet zijn, dat er altijd gevaar dreigt en dat je jezelf in leven moet zien te houden met niets. De uitzichtloosheid, de angst, de eenzaamheid. Eigenlijk is het nog maar zo kort geleden. Terwijl ik de serie keek, werd ik me vreselijk bewust van het grote geluk waarin wij leven; leven in vrijheid en veiligheid. Dag in dag uit. Wat een fantastische luxe. Fijne Bevrijdingsdag morgen!
Categorie: Uncategorized
Just keep this in mind!
Want je zou het zomaar kunnen vergeten hier af & toe tijd voor te maken. Waarom zou je? Daar zijn wel duizenden redenen voor. Ik noem er een paar:
-
omdat je vooral heel aardig voor jezelf moet zijn, vind ik
-
om heel bewust te genieten van het moment
-
om al je zintuigen even aan te zetten en te gebruiken
-
om goed voor jezelf te zorgen
- omdat het leven soms eigenlijk heel eenvoudig is
- om jezelf even rust te gunnen
- omdat het gewoon heel fijn en lekker is
-
om eens mild te zijn voor jezelf in plaats van streng
-
om de dag te plukken en… ga zo maar door. Enjoy!
Foto: gemaakt in Joseph Pearce’s bar in Edinburgh
Noem mij geen multitasker, wil je?!
Een jaar geleden schreef ik een enquête uit om eens te onderzoeken hoe het nou echt zit met de combinatie werk & privé voor vrouwen. Een van de dingen die uit de enquête naar voren kwam, is dat Nederlandse vrouwen met baan en gezin liever niet het etiket ‘multitasker’ opgeplakt krijgen. Ze hebben helemaal niets met dat woord, zo bleek. Als je dit filmpje ziet, begrijp je dat meteen!
Liever een gezellige facebooker dan haaibaaien op LinkedIn
Profileren, jezelf in de etalage zetten en aan de wereld laten zien wat je in huis hebt, het is een thema waar het gros van mijn klanten mee worstelt. Zou het toeval zijn dat ik voornamelijk vrouwen coach? Welnee, natuurlijk niet. Vrouwen vinden het ontzettend lastig om zichzelf op de voorgrond te plaatsen, zijn geneigd (nurture of nature?) zich bescheiden op te stellen en de ander voor te laten gaan. Ze zijn doorgaans kleiner van stuk en hebben een hogere en zachtere stem dan mannen. En vrouwen hebben grote angst te boek staan als die haaibaai, kenau of bitch. Is mijn ervaring.
De afgelopen tijd heb ik me behoorlijk intensief op de sociale media gestort. Ik Twitter, blog en Facebook dat het een lieve lust is. Ook heb ik een LinkedIn account. Maar daar zat ik nog een beetje mee te worstelen. Lang geleden heb ik besloten Facebook voor mijn privé contacten te gebruik en LinkedIn echt als professionele netwerk in te zetten, zakelijk dus.
Onlangs constateerde ik tot mijn verassing dat juist Facebook me zakelijk veel oplevert. En daarmee schudde mijn social media aannames op hun grondvesten. Het verwarde me. Want Facebook is toch mijn privé feestje (Feestboek, dacht mijn moeder lang tijd). Nu blijken zakelijk en privé door elkaar te lopen. En eigenlijk is dat helemaal niet erg. Ik realiseerde me dat mijn doelgroep zich bij uitstek op Facebook bevindt. Ontdekking.
Op een workshop LinkedIn bracht ik dit te berde. “Facebook is echt een vrouwending”, werd mij verteld. Vermoeden bevestigd. Is LinkedIn meer een mannenmedium dan, rees dus de vraag? Dat valt te bezien. Vandaag las ik in dit artikel op – jawel – LinkedIn allerlei interessante wetenswaardigheden over mijn vraag. Kennelijk is Facebook voor vrouwen veel laagdrempeliger en gaat het ze makkelijker af om wat gezellige chit chat en vakantiekiekjes in de sociale media te gooien dan dat ze zich in zakelijke omgeving etaleren en hun kwaliteiten en talenten aan de wereld laten zien. Lijkt me een mooi punt om mee aan de slag te gaan ladies!
Leuke Leidse Susannah, docente, personal chef, politica
Ik kom zoveel leuke vrouwen tegen in Leiden en omstreken. Vrouwen die van hun passie hun werk maken. Vrouwen met een drive. Vrouwen die hun hart volgen en zich vol enthousiasme storten op hun eigen bedrijf. Ontzettend leuk en inspirerend. Daarom stel ik graag Leuke Leidse vrouwen voor op mijn blog. Deze keer Susannah Herman, kokende docente op wie je op 19 maart je stem uit kunt brengen!
Wie ben je?
Ik ben Susannah Herman, ik ben 38 jaar en ik woon nu 20 jaar in Leiden. Ik ben hier gekomen om Klassieke Talen te studeren, en nooit meer weggegaan – maar daar is ook geen reden toe, want ik vind Leiden de mooiste stad van Nederland.
Wat is jouw zaak?
Ik heb, naast mijn baan als docente Klassieke Talen, 2 zaken, die allebei met koken en eten te maken hebben. Samen met een vriend heb ik een app voor de iPhone gemaakt: spooons for 1 (www.spooons.nl). Deze app bestaat uit een weekmenu, met recepten en boodschappenlijsten voor mensen die voor 1 persoon koken. Ik heb in mijn eentje het bedrijf spooons at home (http://www.spooonsathome.nl/) – daar ben ik personal chef, wat wil zeggen dat ik bij mensen thuis maaltijden of workshops verzorg. Verder volg ik de opleiding tot Iyengar Yoga-docent en ik heb sinds kort een blog, flauwekulletjes (http://www.flauwekulletjes.nl/). En last, but zeker not least, ben ik actief bij D66 Leiden en sta ik op de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen (lijst 1, nummer 13 – alle voorkeursstemmen zijn zeer welkom!).
Dat ziet er, bij elkaar genomen, misschien wat fragmentarisch uit, maar dat valt erg mee: het gaat me er in het algemeen om dat ik mensen wil helpen om zich te ontwikkelen, voor zichzelf te zorgen en hun leven (te beginnen met koken) leuker te maken.
Wat was het moment dat je dacht: ik ga voor mezelf beginnen?
Zoals veel mensen die besluiten om hun leven om te gooien, was ook ik niet helemaal tevreden met het leven dat ik had. Ik ben al tijdens mijn studie begonnen als docent, en omdat er in het onderwijs weinig andere carrièremogelijkheden dan managementfuncties zijn, was ik coördinator geworden van klas 4 en 5. Dat bleek helemaal niks voor mij: ik kreeg het werk wel gedaan, maar ik vond het gewoon niet leuk. Toen ik dat coördinaat heb opgegeven ben ik gaan nadenken over wat ik wel wilde, en dat was een combinatie van onderwijs en culinaire activiteiten. Ik ben gaan rekenen of ik het me kon permitteren om minder te gaan werken op school, ben bij de Kamer van Koophandel langsgegaan en vanaf dat moment was ik een kleine zelfstandige, maar ik voelde me veel meer dan klein zelfstandig!
Wat vind je het allerleukste aan je werk?
Ik vind constructieve interactie met andere mensen geweldig: als we een gezamenlijk doel hebben, of dat nou een feestelijk diner, een zelfgekookte maaltijd, een politieke uitdaging of een leerzame les is, en we bereiken dat doel samen, dan kan ik daar enorm van genieten. En doordat ik zelf ook steeds nieuwe dingen leer door dat werk, blijft het voor mij ook uitdagend en levert het me een boel voldoening en inspiratie op.
Waar komt die passie voor koken vandaan?
Mijn passie voor koken komt voort uit een passie voor eten. Mijn moeder vertelt altijd dat ik, toen ik een jaar of 10 was, na 2 happen van een maaltijd die kennelijk niet liefdevol genoeg in elkaar gezet was, tegen haar zei ‘ja, dit eet ik dus niet’ en vervolgens zelf ben gaan koken. Toen ik ging studeren had ik een vriend die me eigenlijk alleen maar verdriet heeft bezorgd, op een ding na: hij hield ook erg van koken en ik heb op culinair gebied van hem heel veel geleerd. Sindsdien kook ik met ontzettend veel plezier en heb ik allerlei kookcursussen gevolgd en stage gelopen bij een aantal restaurants. Ik vind het heerlijk om kookboeken te lezen en om voor mij onbekende producten te kopen op de markt en daarmee te experimenteren.
Hoe vind je een balans tussen je werk & je privéleven?
Ik ben ontzettend goed in time management. Aan het begin van de week kijk ik onder het genot van een kopje koffie naar mijn agenda en to do lists, zodat ik in beeld krijg van wat ik die week allemaal ga doen, en dan leg ik mij erop toe dat dingen die erbij in lijken te schieten (zorg voor mezelf, mijn partner, het huis, vrienden, of bepaalde aspecten van mijn werk) ook een plek krijgen in de planning van de week.
Omdat ik van een paar van mijn liefste hobby’s een deel van mijn werk heb gemaakt, en ik een deel van dat werk met vrienden doe, loopt werk en privéleven vaak in elkaar over, en dat vind ik heel prettig.
een positieve wisselwerking tussen mij en de mensen met wie ik samenwerk is het beste wat me kan overkomen
Wat heb je geleerd & wat zijn je valkuilen?
In de 3 jaar dat ik mijn cateringbedrijf heb, heb ik geleerd dat het belangrijk is dat een menu dat ik serveer blijft passen bij wat ik met spooons at home wil doen, en dat betekent weleens dat een klus niet doorgaat omdat een klant iets heel anders wil dan ik. Dat is dan jammer van de klus (en van het inkomen natuurlijk), maar ik vermoed dat we als het was doorgegaan geen van beiden tevreden zouden zijn geweest. En eigenlijk is dat misschien sowieso wel een belangrijke les: dat ik ervoor moet zorgen dat ik voor 100% achter de dingen die ik doe kan staan.
Mijn grootste valkuil is dat ik slecht nee kan zeggen, en dat wil met zoveel verschillende activiteiten soms tot nachtwerk en stress kunnen leiden. Gelukkig heb ik een geduldige partner met een hart voor horeca, en hij vindt het altijd leuk om me te helpen.
Wie of wat inspireert jou?
Ik bezoek graag musea, ik lees veel en ik ga graag naar de film – dingen die door andere mensen gemaakt zijn vind ik enorm inspirerend. Ik kan erg geïnspireerd raken van het enthousiasme van andere mensen. Als ik met iemand overleg over een menu en ik heb het gevoel dat we samen ergens heen aan het werken zijn, dan krijg ik daar zelf echt een enorme boost van. Datzelfde heb ik ook in de les, en ook met politieke activiteiten: een positieve wisselwerking tussen mij en de mensen met wie ik samenwerk is het beste wat me kan overkomen. Daarom vind ik het ook prettig om zoveel mogelijk met vrienden te werken, want ik weet dan eigenlijk bij voorbaat al dat we elkaar enthousiast kunnen maken en houden.
Wat is jouw handelsmerk? Wat is kenmerkend voor de manier waarop jij werkt?
Ik ben creatief, enthousiast en gedreven met veel zorg en aandacht voor de ander.
Waar kunnen we jou bereiken?
Dat hangt ervan af waar je me voor nodig hebt… Als je op de hoogte wilt blijven van wat ik meemaak: www.flauwekulletjes.nl (en dan is mijn emailadres susannah@flauwekulletjes.nl). Voor culinaire zaken: www.spooonsathome.nl (susannah@spooonsathome.nl). Via Twitter @susannaahhh, tot en met 19 maart actief met hashtag #lijst1nummer13. En als je gewoon even ergens over wilt overleggen: 06-44998777.



![images[7]](https://loesvanrosse.nl/wp-content/uploads/2014/03/images7.jpg?w=750)
