Auteur: loesvanrosse

‘Ontspan!!!’

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

 

Ontspan? Nou dat ik soms makkelijker gezegd dan gedaan. Natuurlijk, iedereen weet dat ont-spannen belangrijk is en goed voor je. Maar als het je niet lukt zou je jezelf zomaar in de stress kunnen werken ómdat het niet lukt. En dat moeten we niet hebben. Dus, ik ben er atlijd voor alle hulpmiddelen in te zetten die er voorhande zijn en vooral ook – belangrijk! – die je aanspreken. De één ontspant door te koken, de ander door naar de sauna te gaan. Wat ontspant jou? Misschien zijn dit leuke boekjes om in huis te halen. Ze zijn voor kinderen geschreven. Lees een verhaaltje aan het einde van de dag voor het slapen gaan. Resultaat: grote staat van ontspanning. En – prettige bijwerking – ik ontspan er zelf ook altijd helemaal van!

‘En, is de opvang al geregeld?’

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

 

Toen ik in verwachting was van mijn oudste kind, begreep ik al gauw dat je niet te lang moest wachten met het vinden van geschikte opvang. Nog amper gewend aan het idee dat we als ouders door het leven zouden gaan, oriënteerden we ons op de verschillende soorten dagopvang. Inderdaad, we bleken met gezwinde spoed een keuze te moeten maken. Overal wachtlijsten en zorgelijke gezichten. Snel inschrijven, anders geen plek was de boodschap. Dus, in een paar avonden tijd bedachten we hoe wij het zouden gaan regelen. Eén van de oma’s – ook nauwelijks aan het idee gewend – bood enthousiast aan één dag per week te willen oppassen. Geweldig. Wijzelf zouden ook ieder één dag per week op ons nemen. Bleven er nog twee dagen over. Helder. Kwamen we bij het volgende probleem. We wisten eigenlijk nog helemaal niet waar we zouden gaan wonen. Want, we woonden eigenlijk nog helemaal niet samen! Dat wilden we wel, maar het was er gewoon nog niet van gekomen. Het kon zowel Leiden als Den Haag worden. Zo ver waren we. Tja, wat is dan wijsheid? Gelukkig was er bij het werk van mijn man een kinderdagverblijf in het gebouw. Daar kozen we dus voor. En er was gelukkig ook nog plek. Check! Dat was geregeld.
Een aantal maanden verder was het dan zover. Mijn zoontje was drie maanden, ik ging weer aan de slag. Het verbaasde me hoe simpel je het je allemaal voorstelt van te voren, als je in verwachting bent: opvang geregeld, mooi, niet meer aan denken. Klaar! Nu dacht ik daar toch een beetje anders over. Nu KENDE ik mijn kind namelijk. Nu ging het toevallig wel om MIJN mannetje, dat nog maar 3 maanden – hoor je mij?! DRIE maanden – oud was! Moest ik die hier nu achter laten?! Ik voelde me totaal verscheurd.
Gelukkig wende hij (ik!!) snel, kwamen we gauw in een ritme en bood mijn werk me afleiding en nieuwe inspiratie. Maar bij de tweede heb ik mooi wel een maandje vakantie aan mijn zwangerschapsverlof vastgeplakt. Vier maanden is toch net iets meer dan drie!

Foto: bey bey buggy

Een spelletje op z’n tijd

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

Het kan je zomaar gebeuren; je bent al een tijdje samen met je partner, jullie hebben een paar bloedjes van kinderen, een fijn huis en leuk werk. Eigenlijk loopt je gezin als een goed geoliede machine. Maar toch komen jullie er nooit meer aan toe even écht samen te zijn. Om weer eens een gesprek te hebben dat over iets anders gaat dan de logistiek rondom brengen & afhalen van de kinderen, boodschappen halen en knuffels van luizen ontdoen. Om weer eens te horen van elkaar hoe het eigenlijk gaat.  Voor dit soort ouders – en daar zijn er natuurlijk vele van! – is Het Relatiespel vast heel leuk. In feite is het eenvoudig te spelen: er zijn 42 kaarten in de categorieën als ‘huishoudelijke zaken’, ‘toekomst’, ‘smaak’, ‘intimiteit’ en ‘conflicten’. Om de beurt trek je een kaart. Sommige kaarten lees je hardop voor (‘de afgelopen week heb ik me verbaasd over’….vul aan), anderen zijn opdrachten die je voor jezelf houdt (‘schrijf de komende week iedere dag 1 ding op dat je leuk vind aan je partner. Aan het einde van de week geef je al deze dingen op een briefje aan hem/haar’). Leuk toch? Ben je meteen weer een beetje bij (elkaar)!

Fotoshoot

Gepubliceerd op door 1 reactie

 

Een tijdje geleden ging ik op de foto. Niet zomaar een gezellig plaatje, neen een heuse kiek. Bij een fotograaf. Met schermen en met lampen. Ik ben in principe niet heel fotogeniek. Of hoe zal ik het zeggen, op de foto gaan is geen favoriete bezigheid. Ik houd er niet zo van en dat zie je terug op de foto. Ik zie mezelf nog liever op film. Want dan beweeg ik tenminste, naar links of naar rechts. Trek mijn schouders op, maak een goede grap. Op de foto mis je dat allemaal. Al die facetten die mij mij maken. Op de foto ZIE je mij wel. Maar meestal net als ik mijn ogen driekwart dicht doe als reactie op de flits. Of als ik mijn gezicht verfrommel omdat ik vol afschuw roep ‘nu even niet alsjeblieft’. Nou goed, op naar de fotograaf dus. Met zus. Ik had mijn leren jekkert aangetrokken. Dat leek me wel wat. Ik had er alleen niet aan gedacht dat het misschien leuk zou zijn om mijn winterse wit wat te verdoezelen voor de foto. Zus gelukkig wel, die pakte haar make-up gebeuren en voorzag mij behendig van een prachtig laagje illusie. Fijn, dat zag er beter uit! Ik was zo enthousiast over dat spulletje dat ik de week na de fotoshoot besloot zelf eens een flesje van het een of ander te gaan scoren. En zo kwam het dat ik op een hoge kruk bij Rituals belandde. Mmmm, dat alleen was al beslist onwennig, voor mij dan. Maar nu ik hier toch zat, kon ik er maar beter voor gaan besloot ik. Dus ik liet de Rituals mevrouw lekker haar gang gaan. Ze smeerde en poederde en keurde en keek. En toen moest ik met spiegel en al naar buiten om te kijken hoe ik het vond. Het resultaat deed me denken aan een ‘net-uit-de-schmink-van-het-schooltoneel’ situatie. Daar, onder al die lagen herkende ik mezelf nog net. Ik kreeg het er warm van. De Rituals mevrouw was heel enthousiast. Ik ging er maar in mee. Rekende snel mijn flesje af en fietste KEIHARD naar huis. Naar zeep en naar make-up remover. Als ik maar geen bekenden tegenkom, als ik maar geen bekenden tegenkom… De foto’s vielen trouwens tegen. Ondanks de illusie.