Joke Schoneveld – kunstenares

Ik kom zoveel leuke vrouwen tegen in Leiden. Inspirerende, bevlogen vrouwen. Wijs, enthousiast en kundig. En allemaal – zo mooi vind ik dat – vol toewijding en heel authentiek bezig zichzelf in/en hun product neer te zetten. Wat een aanbod!  Daar moet ik wat mee dacht ik bij mezelf. Daarom stel ik af & toe een Leuke Leidse Vrouw aan je voor in mijn blog. Een vrouw die ik bewonder! Vandaag een Leuke Leidse kunstenares: Joke Schoneveld!

Wie ben je?                                                                                     
Joke Schoneveld                                                                                                                                                                                               

Wat is jouw ‘zaak’?
http://www.jokeschoneveld.nl

Wat is je achtergrond?
Vanaf mijn kinderjaren speelt creatief bezig zijn een belangrijke rol. De laatste jaren is daar een professionele kentering in gekomen. Een onverklaarbare drive heeft me doen besluiten om de Opleiding Creatieve Beeldvorming te gaan volgen. Tot die tijd werkte ik veel met klei. Tijdens de opleiding ben ik in aanraking gekomen met een breed scala aan materialen. Duurzaamheid is een thema wat mij bezig houd en wat ook terug komt in mijn werk. De objecten die ik nu creëer bestaan voornamelijk uit recycle materialen, hoewel ik voor klei altijd een zwak blijf houden.

Sinds wanneer heb je je eigen bedrijf?
Sinds 3 jaar

Wat was het moment dat je dacht: ik ga voor mezelf beginnen!
Nadat ik jaren in de gezondheidszorg had gewerkt, merkte ik dat mijn creatieve talent mij veel voldoening gaf en ook zeer werd gewaardeerd. De energie die ik van het creëren kreeg en het gegeven dat andere mensen daar ook vrolijk van werden, dat was het punt waarop ik besloot mij op een professionele wijze met Kunst bezig te houden. Nu geef ik, naast het maken van kunst, les op een ROC binnen het gezondheidsdomein op zowel medisch als creatief vlak.

Wat vind je het aller leukste aan je werk?
Iets bedenken wat in uitvoering onmogelijk lijkt en het dan toch bereiken. Ook vind ik het leuk dat ik via mijn werk een bijdrage kan leveren aan de bewustwording van de milieuproblematiek. Binnenkort gaat een werk van mij onder de hamer voor de Duurzame Veiling van het Wereld Natuurfonds. Het werk is gemaakt van gejutte materialen op het strand. De uitstraling is vrolijk maar het maakt tegelijk het probleem van de Plastic Soep zichtbaar.

Hoe vind je en balans tussen je werk & je privéleven?
De balans vinden tussen mijn gezin en mijn werk blijft een uitdaging. Ik vind het belangrijk om de dingen waar ik tegen aanloop met mijn partner te bespreken en samen naar oplossingen te zoeken. Ik moet zeggen….dat gaat de ene keer beter dan de andere keer, maar het bespreekbaar maken is voor mij een must. Hulp vragen aan anderen kan je ook verder helpen. Verder is het vertrouwen in eigen kracht en kunnen een goede drive om door te gaan.

Wat heb je geleerd? Wat zijn je valkuilen?
Mijn enthousiasme is mijn kracht en mijn valkuil. Enthousiasme kan je niet onderdrukken maar het leren doseren door eerst te denken dan te doen kan je jezelf wel aanleren.

Hoe blijf je betrokken en geïnspireerd?
Het strand blijft mijn inspiratiebron. Regelmatig werk ik samen met Peen en Ui en de Galerie van Diana Lepelaar waar ik aan verbonden ben organiseert regelmatig mooie en inspirerende projecten. Hierdoor blijf ik geïnspireerd. Sowieso kan samenwerken een grote inspiratiebron zijn. De samenwerking met Fiori Bloemen en Superworks geven mij vaak nieuwe inzichten.

Wat is jouw handelsmerk? Wat is kenmerkend voor de manier waarop jij werkt?
Mijn werk wordt vaak als vrolijk betiteld. Opvallend is dat ik word vrolijk van creëren en dat mijn werk dat blijkbaar uitstraalt.

Waar kunnen we jou bereiken?
http://www.jokeschoneveld.nl/
Op 22 en 23 september 2012 doe ik mee aan de Kunstroute. Dit jaar heb ik een notering in de Route met Stip gekregen waar ik heel blij mee ben. Mijn werk is tijdens de Kunstroute te zien op het Kunstcentrum Haagweg 4 , 2e etage G7.
Mijn atelier op de Haagweg is verder op afspraak te bezoeken en op mijn site staan de exposities waar ik aan deel neem.

Watermeisjes

 

Ooit studeerde ik Hebreeuws. Eén van de leukste woorden die ik geleerd heb is bakboek. Dat betekent fles. Terwijl wij kloek-kloek-kloek (of klok-klok-klok) zeggen om het geluid na te bootsen van water dat ingeschonken wordt in een glas, zeg je in het Hebreeuws bakboek-bakboek-bakboek. Zeg het maar eens een paar keer snel mompelend achter elkaar. Geinig niet? Klinkt toch net als het geluid van ingeschonken water? Ik moet er vaak aan denken als ik mijn waterflesje sta bij te vullen, op mijn werk bij de gemeente. Bij zo’n groot waterapparaat, met een doorzichtig reservoir erboven. Een soort mega fles. Als je daar uit tapt, hoor je echt een mega BAKBOEK.
Maar, is het heel vervelend als ik opmerk dat ik denk dat deze apparaten naar alle waarschijnlijkheid door mannen worden gemaakt? Of laat ik het anders zeggen. Ik betwijfel of er vrouwen worden geraadpleegd bij het ontwerpen van waterapparaten? Eigenlijk zou ik eens moeten turven. Ik durf de stelling aan te gaan dat 9 op de 10 afnemers van het waterapparaat, vrouw is. Je kent ze wel. Vrouwen die de hele dag met een flesje rondlopen. Vrouwen zoals ik. Die minimaal 3 x per dag hun flesje bijvullen. Want daar voelen ze zich lekker bij. En nee, dan heb je niet genoeg aan zo’n plastic bekertje dat meestal in een soort zielige slurf naast het apparaat hangt. Eén grote bakboek en het is leeg. Mijn punt is, dat die apparaten zo gemaakt zijn dat je er net een bekertje onder kan houden, maar dat een flesje er (eigenlijk) niet onder past. Met wat vernuftig kunst en vliegwerk – laat dat maar aan de watermeisjes over – kom je een heel eind, maar handig is het niet! En nu hebben we twee nieuwe apparaten. Allebei verschillend. De één is zo mogelijk nog onhandiger dan de ander. Niet alleen past er geen flesje onder de kraantjes waaruit je tapt, de kraantjes zitten ook nog eens op navelhoogte. Je moet dus bukken om te zien waar het water precies uitkomt anders bakboekt de hele boel op de vloer. Geen vooruitgang. Duzzz. Ik zeg: maak die kraantjes wat hoger en zorg dat er een flesje onder past! Of laat even een vrouw meekijken naar het ontwerp!

Borstvoedingsmaffia

 

Vier mensen stonden er aan mijn bed en bekeken me met serieuze blik. Niet bezorgd of zo. Over het feit dat ik 40.5 graden koorts had, een borstontsteking onder de leden en de uitputting nabij. Om maar iets te noemen. Nee, ze hadden een serieuse boodschap aan mij, die ze duidelijk articulerend bleven herhalen. Mij werd kenbaar gemaakt dat het echt, heus écht waar belangrijk was om nu, juist NU, door te gaan met borstvoeding. De huisarts, de verloskundige, de kraamhulp en de buurvrouw. Ze spraken als één grote mond. Mijn meneer stond er wat verloren bij. Hij had ook geen idee. Wat wisten wij nou helemaal over ouderschap? Mijn zoontje was net een week oud!
De afgelopen dagen had ik doorgebracht met voeden, verschonen, voeden, verschonen en vooral veel voeden. Heel af en toe deed ik even mijn ogen dicht, maar slapen wilde niet zo lukken. Iedere keer als ik wegdoezelde beleefde ik de bevalling weer helemaal opnieuw. Ik voelde me alles behalve mezelf. Ik voelde me vooral twee gigantische borsten. Die pijn deden als je er alleen al naar keek. Die middag had ik enthousiast in bed liggen kraaien toen mijn meneer met verse, gebroken bladeren van een witte kool binnen kwam. “Heerlijk, ze zijn lekker koud!” had ik geroepen en ze in mijn bh gepropt waardoor ik me zo mogelijk nóg meer borst voelde.
Ik herkende mezelf niet terug. En toen kwam plotseling een borstontsteking opzetten, in alle hevigheid. “Je hebt toch kou gevat”, sprak de kraamhulp me bestraffend toe en schakelde onmiddelijk hulptroepen in. De boodschap was duidelijk. Ik moest doorgaan. De dokter liet een boek van La Leche League (LLL) bij me achter. Diep in de nacht bladerde ik er wanhopig doorheen. Op zoek naar hulp. Opeens wist ik heel duidelijk: zo kon het niet langer! Ik besloot de handoek in de ring te gooien en te stoppen met deze ellende. Maar nergens, werkelijk nergens stond iets over het afbouwen van borstvoeding. Daar doen ze bij de LLL niet aan. Ik heb het boek in de hoek gekwakt en er nooit meer in gekeken. De volgende morgen ben ik met flesvoeding begonnen. En leerde ik eindelijk mijn zoon kennen!

Tip: als je wilt ophouden met borstvoeding, drink dan thee van verse salie met een lepeltje honing. Het stopt de melkproductie.

Foto: de glazen fles is terug!  www.appartmenttherapy.comapartmenttherapy.comapartmenttherapy.comapartmenttherapy.com

Vakantieschatten

Tijdens de vakantie kom ik natuurlijk leuke dingen tegen. Dingen waar ik om moet lachen, blij van wordt (of stil) of waar ik nog eens even over na ga denken. Van onderstaande wordt ik altijd blij! Niet zozeer omdat ik vind dat luiers verschonen persé een mannenzaak is, maar omdat het de stereo beeldvorming even doorbreekt. Ik heb besloten dat ik foto’s van wc’s  waar de baby bij de man wordt ingedeeld ga sparen! Daarom: mocht je tegen zo’n wc aanlopen, maak een foto en stuur me even naar me op!