Categorie: Uncategorized

Bij ons was alles bruin op tafel. Bruine rijst, bruine saus, bruine notenballetjes. En natuurlijk aten we de groenten van het seizoen. Ik herinner me eindeloze winters vol knollen. Knollen, raapstelen, nog meer knollen, schorseneren, knollen…. Ik heb een knolletje te veel op zal ik maar zeggen.
We kregen geen snoep. Heel af en toe een laurierdropje misschien. Maar meer dan een droge kracker of een vijg zat er meestal niet in. Ik ben heel dol op mijn moeder, begrijp me niet verkeerd. Maar ik heb er echt onder geleden. Als reactie, lepelden mijn zussen en ik toen we eenmaal op kamers gingen, potten pure Nutela leeg. We gingen ons te buiten aan alles wat we als kind niet kregen. Maar als ik er zo over nadenk was dat eigenlijk maar van korte duur. We gaan allemaal toch redelijk bewust met eten om. Ik ben altijd producten blijven kopen in de biologische winkel. Bijvoorbeeld brood, perensap of amandelpasta. En toen ik zelf kinderen kreeg, koos ik ook bewust voor gezonde voeding. Zodra mijn zoontje vaste voeding mocht eten, kookte ik groenteprakjes van verse producten. Ik gaf mijn kinderen diksap en rijstwafels als tussendoortjes en verder een lekker fruithapje op z’n tijd. Het waren welvarende tevreden peutertjes. Mijn kinderen kregen de eerste jaren van hun leven nauwelijks suiker of ongezonde voeding. Dacht ik.
Tot ze begonnen te praten. Op dat moment krijg je als ouder toch opeens de beschikking over een heleboel meer informatie. Zo kreeg ik al gauw te horen dat een crèchegenootje van mijn dochter blauwe smurfenchocoladepasta met een dipkoekje trakteerde. Er limonade bij de middagboterham werd gedronken. Mijn zoon met zijn groepje op een rustige dag naar McDonalds was geweest. Dit laatste vond ik zo shockerend dat ik de volgende dag persoonlijk verhaal ging halen bij de crècheleidsters. Ze keken me verbaasd aan. ‘Maar hij vond de frietjes heel lekker’ probeerde één van hen mij gerust te stellen. Ik begreep al gauw dat we elkaars taal niet spraken. Maar ik voelde me zo’n sukkel. Als ik bedacht wat ze allemaal al achter hun mini kiesjes hadden, was het überhaupt een wonder dat ze die rijstwafels en diksap van mij nog accepteerden. Het heeft echt even geduurd voordat ik van deze klap was hersteld. Ondertussen heb ik besloten dat ik never nooit van de ‘voedselpolitie’ wil worden. Zo noemt mijn zwager die natuurvoedingstic die hij in ons gezin meent waar te nemen. Ik vind het vaak behoorlijk lastig om te bedenken waar ik goed aan doe. Wil ik mijn kinderen als enige op school boterhammen met marmiet meegeven in hun broodtrommels? Nee, natuurlijk niet. Maar ik wil ook niet mee gaan in de smurfenchocoladezooi. Dilemma. Het heeft even geduurd voor ik tot een oplossing kwam. Sinds enige jaren hang ik nu met hart en ziel en in volle overtuiging het motto ‘alles met mate’ aan. Het maakt mijn leven een stuk gemakkelijker. En hopelijk dat van mijn kinderen ook….

foto: www.moestuinwebshop.nl

“Je bent heel zintuigelijk ingesteld” zei een loopbaanbegeleidster ooit tegen mij. Natuurlijk, dat had ik ook zelf wel kunnen verzinnen. Maar ik hád het nooit verzonnen! En de opmerking sloeg in als een bom. Inderdaad, dát is het. Ik ruik, ik zie, ik hoor, ik proef, ik snuif, ik voel. Overal en altijd. En kennelijk heeft niet iedereen dat. Maar ik toevallig wel. “Dus zorg ervoor dat je altijd iets op je bureau hebt staan wat je mooi vindt, of waar je blij van wordt. Het zou zomaar kunnen dat dat je helpt op momenten dat je het even niet meer zo helder ziet allemaal”. Ik vond – en vind het nog steeds – een wonderbaarlijk goede tip. En zo kwam het dat m’n oog net op mijn bakje met engeltjes viel en ik daar, voor de zoveelste keer, heel blij van werd!

Voor mijn eerste echte baan werd ik een aantal maanden naar Israël en de Palestijnse gebieden uitgezonden. Als waarnemer, om de situatie ter plekken te monitoren. Ik verbleef samen met drie mede-waarnemers in een hotel in Oost Jeruzalem. Het was een beetje een vergane glorie hotel. Je kon zien dat het er ooit druk was geweest, dat de eetzaal grote groepen ontvangen had. Dat de keuken hierop berekend was. Maar nu waren wij regelmatig de enige gasten. Het toerisme was volledig ingestort als gevolg van het aanhoudende geweld.
Nou moet je weten dat ik uit een echt vrouwengezin kom. Ik heb alleen zussen. Wij zaten altijd met allemaal meisjes aan tafel. En mijn vader natuurlijk, maar die was in zijn eentje meestal niet in staat de toon te zetten. Mijn collega waarnemers waren toevallig allemaal mannen. Niets aan de hand zou je zeggen, maar zo na een paar dagen begon het me te dagen. Waarom die gesprekken zo anders waren dan dat ik ze gewend was aan tafel. Iedere ochtend aan het ontbijt begonnen de heren een min of meer zelfde gesprek. Eén van hen begon. ‘Als deze tent van mij was zou ik het wel weten!’. En dan volgde er een lange opsomming van hoe hij het personeel zou ontslaan en alleen die goede kok zou aanhouden, hoe hij de boel zou verbouwen en hoe hij het marketingtechnisch zou aanpakken. Alles werd tot in detail besproken. De anderen vielen hem bij, vulden aan en voor je het wist was je tien verbeteringsscenario’s verder en had je je ontbijt achter de kiezen. Tja, daar zat ik dan. Ik droomde wel eens over wat ik zou doen met een miljoen bijvoorbeeld. Of hoe ik succesvol schrijfster zou worden. Maar nóóit over het overnemen van een lopend bedrijf. En eigenlijk is dat nog steeds zo!

Foto: Mars & Venus, Louvre Parijs / Wikipedia.org