Ik las op mijn werk een maildiscussie over ziek zijn. Of je dan in staat bent te twitteren of niet. Kennelijk had een ziek gemelde collega zitten twitteren. Wel twitteren, niet achter de laptop was een mening. Ik heb nooit uitgesproken ideeën over dit soort dingen. Definities van wat wel en wat niet mag als je ziek bent. Ziek zijn in de zin van je ziek melden. Niet naar je werk gaan dus.
Ik ga er altijd maar vanuit dat je zelf heel goed weet of je je terecht ziek meldt of niet. Natuurlijk zijn er notoire ziekmelders en dat kan heel hinderlijk zijn voor collega’s die daar de dupe van zijn. Typisch een varkentje dat de leidinggevende moet wassen lijkt me. Misschien is er wel iets heel anders aan de hand.
In ieder geval vind ik het jammer dat de discussie hier over ging. Ik heb namelijk het gevoel dat er ontzettend veel Calvinisten in dit land rondlopen. Die zich om de haverklap héél schuldig voelen omdat ze denken enorm tekort te schieten. Die er prat op gaan dat ze zich nooit ziek melden. Ook al zouden ze dat misschien soms wel eens moeten doen. Eigenlijk wil ik een lans breken voor ‘de baaldag’. Een baaldag is volgens mij het meest onderschatte instrument in HRM-land. Het lijkt wel of niemand ziet hoe goed het een mens kan doen om heel af en toe, toe te geven aan een baaldag. Volgens Wikipedia is een baaldag een dag dat je niet lekker in je vel zit. Ik wil nog iets verder gaan. Als ik een baaldag heb, wil ik het liefst niet meedoen aan de wereld. Gewoon, een dag NIET meedoen aan de wereld! Ik wil alleen zijn. Met me, myself and I. Op de bank of in bed, met een dekbed en een tijdschrift. Omdat het even op is. Omdat ik even zonder prikkels en impulsen van de buitenwereld wil. Omdat ik moet bijtanken. En dat kan ik door alleen te zijn en niets te hoeven. Van niemand. Het hoeft maar een paar uurtjes te zijn. Ik begrijp best dat er mensen zijn die hun wenkbrauw optrekken bij deze opvatting. Zou het immers niet beter zijn als je al eerder op de rem staat of aan de bel trekt? Bij jezelf dan. Zo van ho ho, stop! Het wordt nu echt teveel. Natuurlijk, dat zou helemaal ideaal zijn. Maar geloof me, niet iedereen kan dat. Het is een kunst apart. Want dan is er altijd een deadline. En dan komt er altijd nog iemand aan je bureau die iets wil. Iemand op wie je dol bent, voor wie je graag wat doet en ja daar ga je dan. Als er nou eens in de CAO werd opgenomen dat je 1 of 2x per jaar een baaldag op mocht nemen. Zomaar een dag niet mee doen, zónder dat je je daar schuldig over hoeft te voelen. Omdat het mag! Zouden er dan minder langdurig zieken zijn? Wat denk jij?
Bron afbeelding: http://www.blog.rudibu.nl
loesvanrosse.nl 