Drastische beslissingen neem je bij voorkeur ’s nachts
Een paar keer in mijn leven heb ik vrij drastische beslissingen genomen over de invulling van mijn leven. De knoop werd altijd ’s nachts doorgehakt. Misschien omdat ’s nachts alles groter en erger lijkt en dingen daardoor plotsklaps glashelder kunnen worden.
Ken je dat? Dat je met een situatie in je maag zit en dat je jezelf tussen slapen en waken, zomaar ineens toestaat voorzichtig te dromen over het ook zou kunnen? Bijvoorbeeld dat je een studie doet die maar niet wil vlotten en waar je weinig lol aan beleeft. Maar ja, als je ergens aan begint wil je het graag afmaken. Je hebt er voor betaald en iedereen vindt het écht iets voor jou… En dan opeens is er dat stemmetje, dat zegt ‘je zou ook kunnen stoppen’ of ‘hoe zou het zijn als ik besluit deze studie om te ruilen voor een ander?’
Hetzelfde geldt voor werk, dat eigenlijk al jaren lang wringt. Het geeft je in feite niets meer. En dan ineens die spannende gedachte, wat als….’ik er mee stop en op zoek ga naar iets anders?’
De boel op scherp durven te zetten
Het is een aantal keer in mijn leven gebeurd en altijd merkte ik dat met die gedachte alleen al, een enorme hoeveelheid energie bij me loskwam. Hoewel de afloop totaal onbekend, als de nood heel hoog werd (en dat is hij echt wel eens geweest) heb ik gelukkig steeds naar het stemmetje durven luisteren, hoe eng ik het soms ook vond. Mijn omgeving reageerde nooit negatief, eerder vol bewondering. Kennelijk herkent iedereen het en vinden we het actief de boel op scherp stellen gewoon vreselijk eng.
Daarom, zou je wel naar het stemmetje willen luisteren maar heb je nog een zetje nodig: mij hebben die nachtelijk doorgehakte knopen niets dan goeds opgeleverd. Ik zou zeggen: go for it!
loesvanrosse.nl 