Troost je, je bent heus niet de enige die wel eens tegen de kinderen schreeuwt

mom_yelling1

Toen mijn zoon ongeveer twee jaar oud was, stelde ik tevreden vast dat ik eigenlijk nog nooit echt boos op hem was geweest. Kon me er ook werkelijk niets bij voorstellen. Tuurlijk, ik vond zijn huilen wel eens overdreven hard en aanhoudend. En van mij hoefde hij ook heus niet midden in de nacht klaarwakker tegen me aan te gaan zitten kletsen. Maar als ik dan die lieve snoet en die lekkere spekbeentjes zag, nam ik heel veel voor lief. Little did I know!
Ondertussen zijn de keren dat ik boos, wat zeg ik, razend ben geweest op mijn kinderen helaas niet meer op één hand te tellen. In het begin lag ik daarover behoorlijk met mezelf in de knoop. Maar ik heb het ondertussen geaccepteerd. Als onderdeel van het ouderschap. Moeders, troost je; je bent heus niet de enige die wel eens gilt en krijst. Dat hoort erbij. Dit blijkt ook uit de enquête die ik uitschreef. Bijna de helft van de vrouwen die reageerde, zegt versteld te staan over de manier waarop ze uit kan vallen tegen partner of kinderen. Ruim 20% geeft zelfs ruiterlijk toe dat ze regelmatig tegen de kinderen staat te schreeuwen.
Moederschap doet dingen met je waarvan je niet wist dat je het in je had! Als tegenhanger wil ik daarbij opmerken dat de overgrote meerderheid (80%) het aller-leukste van moederschap vindt, dat je zo ongelooflijk van je kinderen kunt genieten.

Afbeelding: http://mycrappyneighbor.com/2011/07/12/loud-swearing-mom-for-a-neighbor/

S.O.S. bij schuldgevoelens

Vijf tips bij Schuldgevoelens!

Vrouwen zijn kampioenen in zich schuldig voelen. Dat is geen nieuws. Maar dat is wel jammer, want schuldgevoelens zitten naar mijn idee meer in de weg dan dat ze goed doen. Natuurlijk, het kan dat je je volkomen terecht schuldig voelt over iets dat je anders had moeten doen. Een welgemeend ‘sorry’ volstaat dan meestal. Einde verhaal. Maar in het gros van de gevallen gaat het om een ander soort schuldgevoel. Vrouwen kunnen zich werkelijk over alles schuldig voelen, je kunt het zo gek niet bedenken of ze voelen zich er schuldig over (zie mijn eerdere blog).

In de meeste gevallen helpt het helemaal niemand dat jij je schuldig gaat zitten voelen, vooral jezelf niet, dus bij deze, stop ermee!

  1. Wees mild voor jezelf! Dit is misschien wel de allerbelangrijkste. Stop met jezelf te kwellen over dingen die je misschien (anders) zou moeten doen. Je kunt niet alles! Echt niet. Focus liever op de dingen die je wél doet. Moet je eens kijken wat jij allemaal voor elkaar krijgt!
  2. Het heilige ‘moeten’. Ik moet nog dit, ik zou eigenlijk nog dat….. knaag, knaag, daar is weer het schuldgevoel. Van wie moet het eigenlijk allemaal en moet het wel zo nodig? Vraag jezelf in alle eerlijkheid af of het wel echt ‘moet’.
  3. Prioriteiten stellen. Bedenk voor jezelf wat echt belangrijk voor je is en pas je activiteiten daar op aan. Zoals gezegd, je kunt nu eenmaal niet alles! Dus als jij het bijvoorbeeld belangrijk vindt om goed contact te hebben met de leraren en andere ouders op school, steek dan tijd in activiteiten op school en accepteer dat dit mogelijk ten koste gaat van een vergadering op je werk. Of andersom, als je graag betrokken wordt bij een project op je werk omdat het belangrijk is voor je professionele ontwikkeling, accepteer dan dat je extra oppas inschakelt om je aanwezigheid op werk te kunnen garanderen. Als je weet waarvoor je het doet, hoef je je niet schuldig te voelen. Eerder trots!
  4.  Schuldgevoel determinatie. Als je je schuldgevoel in je hoofd hoort praten, of in je maag voelt knagen (bij iedereen werkt dat anders), probeer dit dan te herkennen en daarna te erkennen. Oké, je voelt je dus schuldig op dit moment. So be it. Vraag jezelf vervolgens af of dit echt noodzakelijk is. Dient dit schuldgevoel een doel? Waarschijnlijk niet! Nou, laat het dan zo snel mogelijk weer los.
  5. Vergeef jezelf! Fouten maken we allemaal: daar hoef je niet de rest van je leven voor te boeten! En zo kom ik weer terug bij punt 1: wees vooral mild voor jezelf!

 

Je merkt gewoon helemaal niet dat je zwanger bent!

zwanger solliciteren

Ik sprak er pas op een feestje over met een fijne bekende. Het fenomeen dat je er tijdens je eerste zwangerschap prat op gaat dat er hé-le-maal niets aan je te merken valt! Jij gaat gewoon door alsof er niets aan de hand is. Vergaderingetje plannen aan het einde van de dag? Geen probleem hoor, ik ben wel zwanger maar niet ziek of zo. Duh! Die houding, die herinner ik me nog maar al te goed. Daar was ik trots op. Bij de tweede heb ik het ook nog geprobeerd, maar het lukte me minder, want ja, ik vond het eigenlijk best wel zwaar. En ik was ongelooflijk opgelucht dat de verloskundige 6 weken voor de uitgerekende datum – toen ik op mijn werk vlug-vlug-dat-klusje-klaar-ik-nog-wel-ff een ware race tegen de klok waggelde -, tegen me zei dat ik nu, stante pede moest stoppen met werken en aan mijn kind moest gaan denken. Opgelucht en verdrietig. Want het voelde toch of ik ergens steken liet vallen. Aan twee kanten eigenlijk. Naar het kindje in mijn buik. Had ik haar wel voldoende aandacht gegeven? Maar ook naar mijn werk toe. Een gevoel van falen. Bleek ik helaas niet die sterke berin die ik zo graag wilde zijn. Hadden ze tóch iets aan mij gemerkt!