Categorie: Bad hairdays & Lightbulb moments

Afgelopen vrijdag meldde de coachingskalender het volgende bericht:

Deze tekst spreekt me aan! Inderdaad, neem zo’n functieomschrijving alsjeblieft met een korrel zout. Dat zeg ik regelmatig tegen klanten, maar heb ik ook mezelf aan moeten (leren) praten. Vroeger – nouja, wanneer stopte vroeger eigenlijk? – of beter gezegd, LANG, dacht ik bij het lezen van de functieomschrijving in een vacaturetekst, dat je een 100% match moest hebben om uberhaupt in aanmerking te komen voor een gesprek. Toen ik eenmaal uitvogelde dat er altijd om een schaap met tien gouden poten werd gevraagd, durfde ik ook al te reageren bij 90% match. Toch een kleine winst en ik denk dat dat er wel voor heeft gezorgd dat ik af & toe uitgenodigd werd voor gesprekken. Toch fijn!
Eenmaal aangenomen voor een baan, was de functieomschrijving mijn alles: een leidraad, mijn gids, mijn enige houvast. Want daar kon ik immers in vinden wat er van mij verwacht werd. Toch? Ik was nogal van het slag ‘u roept, wij draaien!’. En tja, dat werkte niet. Want hoe bereidwillig ook, het zorgde voor grote onzekerheid en stress bij mij (doe ik het wel goed? Is dit wat er van me verwacht wordt? Hoe wordt dit of dat precies bedoeld? Wat willen ze nou eigenlijk van me?!). Ik werd er helemaal gek van! Want natuurlijk was er geen leidinggevende die mij haarfijn uit de doeken deed hoe ik de boel precies vorm moest geven. Daar hield hij/zij zich helemaal niet mee bezig en daar zat ook niemand op te wachten, want daar was ik nou juist voor aangenomen! En dat – weet ik door schade en schande wijzer geworden – is namelijk het leuke van werken, een baan hebben en een functie uitvoeren: je wordt aangenomen op grond van je ervaring en je persoonlijkheid. Én omdat men op basis van die combinatie verwacht dat jij de vacature kunt gaan invullen. En vanaf dat moment, mag jij, naar eigen inzicht, naar eigen kennis en kunde een functie gaan bekleden. Helemaal op je eigen manier. Jij mag de functie gaan inkleuren, jij kan je gaan uitleven en je kans grijpen om jezelf en al je talenten in een functie te laten zien. Geweldig.

De functieomschrijving dient daarbij als houvast, als kader en als beginpunt. Maar heus, voor de rest is het aan jou dus neem de functieomschrijving inderdaad met een korrel zout!

 

Ik voel me nog steeds zeer vereerd dat ik iedere maand mag bloggen voor Anababa.nl, de site die eerlijk is over ouderschap. Dat eerlijke spreekt me aan. Dat raakt ook de kern van mijn werk als coach. Laten we alsjeblieft eerlijk zijn over ouderschap. Naast alle fantastische momenten die je als ouder meemaakt, de enorme bak onvoorwaardelijke liefde die je voor je kinderen voelt en waarvan je misschien niet wist dat je het in je had en het gevoel van zingeving dat je ervaart door de komst van je kinderen, zijn er ook dagen als deze…

foto van de vrolijke site van BFF’s Liz Fenton & Lisa Steinke

Zelden werd mij zo uitvoerig, vaak en nadrukkelijk “goede reis en geniet ervan” toegewenst als afgelopen week. Vóór vertrek naar Rome. Ondertussen zit de reis er – helaas – al weer op, maar het was beslist opmerkelijk. Al die goede wensen. Aardig vond ik het ook. Nu ik over nadenk, er klonk een diep verlangen in door. En toen ik gisteren het vliegtuig uitstapte en werd verwelkomd door de meest ijzige poolwind denkbaar, begreep ik het meteen. Iedereen snakt gewoon naar het einde van deze buitengewoon lange winter. Om de moed erin te houden deze foto. Hang in there; ik heb de lente gezien, en heus, ze is onderweg!

Natuurlijk, het is alweer even geleden dat ik mijn kinderen kreeg. En dat ik samen met mijn meneer uitstippelde hoe we het allemaal regelen zouden. Wie welke dag thuis zou zijn bij onze kinderen en van wat voor soort opvang we gebruik wilden gaan maken.  Toen mijn zoon geboren werd, wist ik werkelijk niet wat mij te wachten stond. Ik wist niet dat ik toch geruime tijd behoorlijk uit mijn doen zou zijn. Omdat de hormonen door mijn lijf gierden. Omdat ik met de beste wil van de wereld, geen borstvoedingstalent bleek te hebben. Omdat de dagen opeens tot één grote brei van slaapjes, luiertjes, voeden en badjes waren verworden en ik, samen met mijn zoon weer moest leren wanneer het dag en wanneer het nacht was. Maar ook omdat we met z’n drieën gewoon even moesten wennen aan deze hele nieuwe werkelijkheid!  Ik was dolblij dat het vlak voor kerst was, zodat mijn meneer wat extra dagen thuis was om bij te springen. Hijzelf was daar minstens zo blij mee. Hij merkte namelijk dat hij eigenlijk liever thuis bij ons wilde blijven – bij ons, op ’t nest – in plaats van al na de twee vrije dagen die ervoor staan en de extra vrije dagen die hij nog had, weer in de wereld die werken heet te duiken. Het contrast was zo groot. Weet je trouwens hoe die twee vrije dagen heetten? Calamiteitenverlof!
Gisteren sprak ik een collega. Hij zei terloops dat hij vanaf september een dag minder gaat werken in verband met ouderschapsverlof. “Ouderschapsverlof?!” vroeg ik hem verbaasd, “heb ik wat gemist?”. Hij stelde me gerust. Nee hoor, het kind moet nog geboren worden, in september namelijk. Maar hij had het wel allemaal al geregeld, met zichzelf, zijn vriendin én met de werkgever. En weet je wat nou zo mooi is? Hij krijg 10 dagen vrij van het werk. Niets geen calamiteitenverlof van 2 dagen. Gewoon 10 dagen . Ik zeg: hoera, vooruitgang! (you have to count your blessings)

Geboorteverlof

Wil je weten hoe het nou zit met dat kraamverlof (ook wel geboorteverlof of vaderverlof) voor vaders? In 2007 deed Groen Links het wetsvoorstel om een 14-daags geboorteverlof voor vaders in te voeren, ter vervanging van de gangbare 2 dagen ‘calamiteitenverlof’ die er – nog steeds – officieel voor staat. In Nederland kreeg dit voorstel geen meerderheid in de Tweede Kamer. Op Europees niveau wordt hier nu verder over gesproken. Een aantal werkgevers in Nederland heeft besloten vaders toch alvast 14 dagen geboorteverlof mee te geven, als secundaire arbeidsvoorwaarde.

 

Vanochtend viel het me opeens op: we zitten nu echt in het holst van de winter! Het is koud, grijs, kaal. Ik merk aan mezelf dat ik meer naar binnen gekeerd ben in deze maanden. Dat ik veel behoefte heb aan koffie drinken, met andere zzp-ers, met vrienden, aan gezelligheid. Tegelijkertijd kan ik er niet omheen: ik ben drukker dan in de zomermaanden bezig met het herijken van mijn doelen en wensen. Met de ‘waarheen-waartoe-waarvoor’ vraag. Soms stemt dit me somber, lijkt het allemaal één grote worstelpartij, met mezelf. Maar soms valt inspiratie in bakken uit de hemel, lijkt het. De winter is voor mij de tijd om scherp te stellen en te onderzoeken. De Coachingskalender 2013 komt, in dit kader, weer met een waarheid als een koe: je passie vind je niet in één keer. Het is een proces. Of, zoals op de achterkant mooi staat uitgelegd:

Je passie vinden is als fitnessen. Je hebt na twee dagen fitness nog geen grotere spieren. Je gaat door omdat je erop vertrouwt dat het proces werkt en dat de resultaten zich op termijn aandienen.

Uit de Coachingskalender 2013, Uitgeverij Boom Nelissen / M. Lingsma & A. Boers 2012