Categorie: Bad hairdays & Lightbulb moments
Handjas
Ik had er eigenlijk nog nooit zo over nagedacht. Afgelopen herfst was ik in Londen bij vrienden. We wandelden door Regent Park, aten fish & chips (of course!) en bezochten het Albert & Victoria museum. Het restaurant van dit museum is een absolute aanrader kan ik je vertellen. Heerlijke koffie en fantastische baksels. Toen ik daar zo lekker mezelf te goed zat te doen aan chocoladetaart en een appel-kaneelmuffin, viel me opeens op wat er allemaal in en uit de jaszakken van de mannen om me heen kwam. Handschoenen en wanten, oké. Sleutels snap ik ook nog. Maar mutsen, (hele!) zaterdagbijlages, portemonnees, I-pads, mobiele telefoons, regencapes, labello’s…. “Dat past toch allemaal niet?!” riep ik verontrust toen vriend M. mij de inhoud van zijn linkerjaszak liet zien. Ja hoor dat paste prima. “Vergeet niet dat de jas van een man, de tas van een vrouw is” zei hij terwijl hij tevreden zijn tas aantrok.
Wisselgeld
We kennen elkaar best wel even. Nouja, kennen natuurlijk niet. We zijn buren. We weten van elkaar waar we boodschappen doen. NIET in dezelfde winkels, want we komen elkaar er nooit tegen. We weten wat we mooi vinden in de tuin. Op welke fietsen we rijden. Hoe vaak onze ouders langs komen. En ja, daar houdt het eigenlijk wel een beetje op. Maar….we vinden elkaar ook heel aardig. Altijd zwaaien we gedag. ‘Hoi, lekker weer he?’ op de eerste lentedag. ‘Gelukkig Nieuwjaar’ roepen we elkaar toe over straat en houden ons glas champagne omhoog. ‘Wat groeit ze hard’, over haar dochtertje die nu opeens begint te praten. Maar verder weten we eigenlijk niets van elkaar. Er zitten maar een paar muren tussen haar leven en het mijne. Gek idee.
Pas hadden we opeens een gesprek. Ik weet niet meer hoe het begon. We hingen over een tuinhekje, dat weet ik dan weer wel. Ik vertelde iets persoonlijks over mezelf. Zomaar, omdat het zo liep. En toen, als ware het wisselgeld, kreeg ik een persoonlijk verhaal terug. Zo gaat dat dus. En nu kennen we elkaar een beetje beter!
Eigenwijs…
Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen, leren positief te denken. Hoewel deze kaartjes bedoelt zijn voor kinderen vanaf 6 jaar, zijn ze ook hartstikke leuk voor de Grote Mensch. Trek (alleen of bijvoorbeeld samen met je kind) je persoonlijke Eigenwijsje voor dat moment, maak er je motto van voor die dag of die week. De korte krachtige boodschap werkt als steun in de rug en vergroot je zelfvertrouwen.
ICT en zo
Het was bij zomaar een Nederlandse gemeente. Maandagochtend, de vergaderzaal. Er zaten vier ICT-mannen en één vrouw. Die vrouw was ik. ‘Pas op, ik heb een druipertje’ kwam de huis-ICT-er binnen terwijl hij een lekkend bekertje water op tafel zette. “Getver” zei ik vanuit mijn GROTE tenen. De heren keken me verrast aan. Wat heeft zij nou opeens? Terwijl ik me afvroeg of ik het allemaal wel goed begrepen had rende ik gauw naar de koffieautomaat voor wat houvast. Terug aan de vergadertafel ontspon zich een bijzonder gesprek. We hadden een excel-sheet op papier met daarin allerlei computerapplicaties. En nou moest ik aangeven welke applicaties ik dacht nodig te hebben in mijn werk. Het gesprek had een hoog abstractie niveau zal ik maar zeggen. Gelukkig zat de aardigste ICT-er ever naast mij. Ook een huis-ICT-er. ‘Kun je het nog volgen Loes?’ vroeg hij af en toe. Dat vond ik heel ondersteunend. Schuin tegenover mij zat een externe ICT-er. Het was een vlezige man uit Brabant. Hij deed vreselijk zijn best. Hij had het warm en pakte steeds zijn zakdoek om zijn hoofd af te vegen. ‘Marloes, misschien kun jij even zeggen of dit klopt’. ‘Marloes, heb je regel 9 gezien?’ ‘Marloes…..’ Ik onderbrak hem nu toch. ‘Het maakt helemaal niet uit hoor, maar ik heet Loes’ zei ik heel vriendelijk. ‘Oh. Oh. Nou da hak helemaal nie gehoord! Nouja, haha, ut luistert!!’ Hij schaterde het uit tegen zijn buurman, de andere externe ICT-er.
loesvanrosse.nl 
