Categorie: Bad hairdays & Lightbulb moments

Soms vallen dingen mij op. Daarbij vallen mij in het bijzonder dingen op die typerend zijn voor mannen, óf juist voor vrouwen. Dat zal wel beroepsdeformatie zijn.

Wat mij de afgelopen tijd nogal opviel, was het groeiende aantal Fietsfie’s in de sociale media. Je weet wel, van die foto’s van een willekeurig landschap (de winderige, kale polders rondom het IJsselmeer deden het bijzonder goed bij mijn FB-vrienden deze zomer) met daarin ergens, maar niet over het hoofd te zien, een eenzame fiets. Als kijker begrijp je dan, aha, dit is de fiets van Jan, Piet of wie-dan-ooks-profiel-je-aan-het-bekijken-bent en die is zichzelf momenteel kennelijk behoorlijk aan het afmatten op de fiets. In sommige gevallen kun je fietstocht bijna live volgen, omdat er bij ieder dorp, gehucht of etablissement dat wordt aangedaan, een Fietsie wordt gemaakt. En geplaatst.

En wat mij – je raadt het al – nou opvalt aan die Fietsfie’s: ze worden eigenlijk alleen door mannen geplaatst. Dat vind ik intrigerend. Ik heb al even een heel klein onderzoek gedaan door bij mezelf – als zijnde vrouw – te onderzoeken wat ik van het genre vindt. Daarover valt het volgende op te merken: ik persoonlijk vind zo’n Fietsfie niet zo heel boeiend, om niet te zeggen behoorlijk saai. Ik kijk nou eenmaal liever naar mensen dan naar objecten. Naar of ze het leuk hebben daar waar ze zijn. Wie er bij elkaar zijn, wat ze aan hebben en of er toevallig connecties zijn tussen mijn connecties en die van de anderen (dás pas echt interessant!).

En dat ontbreekt zo’n beetje allemaal op zo’n Fietsfie. Voor vrouwen dus geen klap aan. Maar voor mannen waarschijnlijk heerlijk in z’n eenvoud?! Aangezien ik me nog niet zo lang over dit fenomeen buig, zijn alle opmerkingen, meningen en inzichten over de Fietsfie van harte welkom!

Zelden zag ik zoveel verbijstering op het gezicht van mijn zoon. Ik had een rondje hardgelopen en sloot dat af met wat rek-en-strek oefeningen in de badkamer. Je moet het ouder wordende lijf toch een beetje strak, sterk en lenig houden. Vooral dat laatste spreekt tot mijn verbeelding. Het lijkt me heel leuk om later zo’n oma te worden die zichzelf soepeltjes in de lotushouding vouwt of haar benen in de nek legt.

Ik lag net in opperste concentratie op de badmat mijn lijf nog wat verder uit te putten met een stevige buikspieroefening toen de deur openzwaaide. “Ho-o-i-i-ii??!” Een begroeting die overging in een vraag en toen stokte. Mijn zoon maakte zijn entree, stond als aan de grond genageld en keek me vol verbazing (afgrijzen?) aan. “Wat ben JIJ aan het doen?!” Nou, gewoon, wat buikspieroefeningen, legde ik hem uit. “Mam, dit kan écht niet!!! IK doe buikspieroefeningen, moeders doen dat niet”. Verbijstering maakt plaats voor vermaak. Geamuseerd volgde hij mijn bewegingen.  “Haha, moet je kijken hoe grappig dat vel heen en weer beweegt”, hij boog zich nu voorover en maakte een studie van mijn zwabberende bovenarmen. Ik gaf het op en hees mezelf overeind. “Hallo! Je hebt drilbillen mam”, kijk daar had je mijn dochter. Vrolijk sloeg ze op mijn kont.

Niet om het een of ander, maar toevallig kan deze moeder met drilbillen en lellende armen en al nog steeds een bruggetje maken of de radslag doen! Er komt vast een dag dat mijn bloedjes dit op waarde weten te schatten. Ha!

Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma, which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become – Steve Jobs

foto: imgardace.com