Vijf tips bij Schuldgevoelens!
Vrouwen zijn kampioenen in zich schuldig voelen. Dat is geen nieuws. Maar dat is wel jammer, want schuldgevoelens zitten naar mijn idee meer in de weg dan dat ze goed doen. Natuurlijk, het kan dat je je volkomen terecht schuldig voelt over iets dat je anders had moeten doen. Een welgemeend ‘sorry’ volstaat dan meestal. Einde verhaal. Maar in het gros van de gevallen gaat het om een ander soort schuldgevoel. Vrouwen kunnen zich werkelijk over alles schuldig voelen, je kunt het zo gek niet bedenken of ze voelen zich er schuldig over (zie mijn eerdere blog).
In de meeste gevallen helpt het helemaal niemand dat jij je schuldig gaat zitten voelen, vooral jezelf niet, dus bij deze, stop ermee!
Why compare yourself with others? No one in the entire world can do a better job of being you, than you!
Ik schreef er al eerder over. Schuldgevoelens en vrouwen, een veelvoorkomende combinatie. Vrouwen zijn er maar druk mee. Dat blijkt ook tijdens coachingstrajecten. Zomaar eens een greep uit de schuldgevoelens die de revue passeren in mijn praktijk. Misschien komen ze je bekend voor!
Omdat schuldgevoel een negatieve en weinig constructieve emotie is, kun je er maar beter zo snel mogelijk van af zien te komen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, dat begrijp ik heel goed. Maar je moet ergens beginnen. Een eenvoudige opdracht die ik daarom vaak meegeef is de volgende:
Iedere keer dat je bij jezelf schuldgevoelens signaleert, bedenk je onmiddellijk iets wat je heel erg goed hebt gedaan of waar je trots op bent. Simpeler kan haast niet maar je moet het wel doen! Je zult zien dat je er beter door gaat voelen en schuldgevoelens snel weer naar de achtergrond verdwijnen!
Binnenkort een uitgebreidere blog over wat te doen bij/tegen schuldgevoelens.
Ik sprak er pas op een feestje over met een fijne bekende. Het fenomeen dat je er tijdens je eerste zwangerschap prat op gaat dat er hé-le-maal niets aan je te merken valt! Jij gaat gewoon door alsof er niets aan de hand is. Vergaderingetje plannen aan het einde van de dag? Geen probleem hoor, ik ben wel zwanger maar niet ziek of zo. Duh! Die houding, die herinner ik me nog maar al te goed. Daar was ik trots op. Bij de tweede heb ik het ook nog geprobeerd, maar het lukte me minder, want ja, ik vond het eigenlijk best wel zwaar. En ik was ongelooflijk opgelucht dat de verloskundige 6 weken voor de uitgerekende datum – toen ik op mijn werk vlug-vlug-dat-klusje-klaar-ik-nog-wel-ff een ware race tegen de klok waggelde -, tegen me zei dat ik nu, stante pede moest stoppen met werken en aan mijn kind moest gaan denken. Opgelucht en verdrietig. Want het voelde toch of ik ergens steken liet vallen. Aan twee kanten eigenlijk. Naar het kindje in mijn buik. Had ik haar wel voldoende aandacht gegeven? Maar ook naar mijn werk toe. Een gevoel van falen. Bleek ik helaas niet die sterke berin die ik zo graag wilde zijn. Hadden ze tóch iets aan mij gemerkt!