Me-myself-and-I!

Neem jij genoeg tijd voor jezelf?

Het is zo makkelijk gezegd; af & toe even wat tijd voor jezelf nemen. Maar doe je het ook daadwerkelijk?
Tijd voor jezelf nemen is niet alleen fijn, het is ook belangrijk, je hebt het nodig. Als je goed voor jezelf wilt zorgen, moet ‘me-time’ boven aan je prioriteiten lijstje staan!

imagesCAC26Y9X

Waarom tijd voor jezelf belangrijk is?
Omdat het gewoon heel lekker is!
Om even helemaal niets te hoeven/moeten
Om tot jezelf te komen
Om zeker te weten dat niemand een beroep op je doet
Om bij te tanken
Om uit te rusten
Om inspiratie op te doen
Om na te denken
Om even he-le-maal NIETS te doen
Om eens even aan niemand anders dan me-myself-and-I te denken!

Overtuigd? Plan snel een blok tijd voor jezelf in je agenda (me-time), heel snel!

 

Illustratie: www.loesje.nl

Leuke Lei(dersdorp)se Miranda Kaltner, fotografe

Ik kom zoveel leuke vrouwen tegen in Leiden en omstreken. Vrouwen die van hun passie hun werk hebben gemaakt. Vrouwen met een drive. Vrouwen die hun hart volgen en zich vol enthousiasme storten op hun eigen bedrijf. Ontzettend leuk en inspirerend. Daarom stel ik graag Leuke Leidse vrouwen voor op mijn blog. Deze keer Miranda Kaltner, fotografe!

MirandagKaltnerWie ben je?
Ik ben Miranda Kaltner, Geboren in Den Haag in 1968 en getogen sinds 1970 in Leiden

Wat is jouw zaak?
Mijn zaak is een hele kleine, je kunt hem in een rugzak bij je dragen. Het is namelijk mijn spiegelreflexcamera. Je raad het al, ik ben fotograaf.

Wanneer besloot je voor jezelf te gaan beginnen?
In 2006, toen ik mijn vooropleiding afrondde aan de fotovakschool, heb ik mij ingeschreven bij de KvK. Ik vond dit ontzettend spannend, want ik kreeg ook een BTW nummer en had hierdoor privileges om bij vakorganisaties materialen aan te schaffen en om echte mooie fotoprints te laten maken bij laboratoria waar je normaal gesproken niet terecht kunt. In 2009 heb ik van de garage een mini fotostudio gemaakt, waar al mijn fotoshoots gedaan zijn die ik op mijn website staan. Klein maar fijn!

Hoe bevalt dat tot nog toe?
Het bevalt nog steeds prima. Al fotografeer ik meer buitenshuis dan in mijn studio. Ik ga graag op pad met mijn camera, ook fotografeer ik nog steeds graag voor de hobby.

Hoe blijf je betrokken en geïnspireerd?

Ik volg regelmatig nog een masterclass bij de professionele instanties als de fotobond, Calumet of foto Hafo. Zelf geef ik les als docent fotografie bij de Volksuniversiteit, hierdoor moet ik wel up to date blijven. Af en toe koop ik een fotoblad als ik iets zie wat mijn aandacht trekt op de voorpagina. Ik heb alle fotobewerkingsboeken die er maar te koop zijn en als ik een keertje “niets” te doen heb, pluis ik deze helemaal uit.

Kun je met iemand sparren als je daar behoefte aan hebt?
Mijn schoonzus is ook fotograaf, maar ze woont in Noord Holland, we zien elkaar hierdoor niet zo vaak. Wel hebben we dezelfde opleiding gevolgd, maar zaten niet bij elkaar in de klas. In die periode hadden we wel eens overleg over bepaalde opdrachten. Ik ben aangesloten bij een fotoclub, af en toe komen daar leuke inspirerende foto’s voorbij. Ik heb geprobeerd met een clubje fotografen van de fotovakschool 2x per jaar een foto-uitje te organiseren, maar uiteindelijk bleef ik als enige enthousiasteling over.

Hoe vind je een balans tussen je werk & je privéleven?
Als fotograaf kun je prima je eigen tijd bepalen, bovendien vind ik het geen probleem om op zaterdag en zondag mensen in mijn studio te ontvangen. Ik heb geen kinderen en dat geeft mij enorm veel vrijheid.

Wat is het aan fotograferen dat jou gelukkig maakt?
De grote kick van het fotograferen is toch dat je een bepaald beeld ziet buiten, door toepassing van fotografische technieken, kun je dat beeld zelf nog verfraaien, je schept als het ware een nieuw mooi beeld uit iets dat al bestaat. Wanneer je thuis achter je pc het beeld op groot formaat bekijkt, is dat dus echt een geweldige surprise. Bijvoorbeeld bij avondfotografie met lange sluitertijden, je neemt dit niet ter plekke waar, maar door camera techniek, creeer je een hele nieuwe foto.

Wat heb je geleerd van het ondernemerschap? 
Ik voel mij niet een echte ondernemer, als fotograaf heb je niet zoveel rompslomp, ik heb geen zaak, geen personeel, geen auto van de zaak. Ik krijg wel vaak telefoon of post voor goedkope telefoonabonnementen, hoe ik energie kan besparen, of ik wil adverteren e.d. Ik ontving een keer een valse factuur van de KvK, en een bedrijf heeft een keer mijn advertentie gestolen en deze gepubliceerd in een blad, waar ik geen toestemming voor had gegeven. Ze probeerden op deze manier advertentiekosten in rekening te brengen. Ik heb toen direct aangifte gedaan en de betreffende organisatie gebeld om te vertellen dat ik aangifte tegen ze had gedaan. Ze schrokken zich kapot. Ik ben dus heel alert geworden voor oplichters.

Wat is kenmerkend voor de manier waarop jij werkt?
Mensen vinden mij prettig in de omgang, omdat ik heel vriendelijk en geduldig ben, vooral met kinderen en huisdieren. Ik geef mijzelf voor 200%, ik ga heel serieus met mijn werk om en zal altijd het beste resultaat proberen te halen.

Waar kunnen we je bereiken?
www.fotografiemirandakaltner.com

De werkvloer: where both sexes can have it all?!

Constatering: Twitter is een fantastisch medium. Pas plukte ik tijdens mijn ochtendkoffie een interessant artikel van Avivah Wittenberg-Cox van Twitter. Ik denk er al dagen over na. Het sluimert op de achtergrond. En duikt op als een soort kruisbestuiver. Avivah Wittenberg-Cox beschrijft haar verbazing over de beelden in het Vigeland park in Oslo, waar sculpturen van liefdevolle vaders met hun kinderen (van babies tot pupers) te vinden zijn. Tot haar eigen schok, constateerde ze dat ze nooit eerder mannen in hun vaderrol afgebeeld zag in kunst. Het was haar niet eerder opgevallen – mij ook niet! – en volgens Avivah Wittenberg-Cox is het veelzeggend over hoe de zaken in Noorwegen zijn geregeld.

Noorwegen staat als het meest feminiene land op de index van Geert Hofstede. Dit wil onder andere zeggen dat sociale zekerheid, voor elkaar zorgen en de kwaliteit van het leven belangrijke maatschappelijke waarden zijn. In tegenstelling tot meer masculiene samenlevingen waar competitie, winnen en scoren belangrijke waarden vormen. In Noorwegen “Where both parents can have it all”, schrijft Wittenberg-Cox is de gelijkwaardigheid van beide seksen diep in de maatschappij doorgedrongen en verankerd in de wetgeving. En dus ook in de kunst. Volgens het World Happiness Report (2012) scoort Noorwegen hoog en behoort het samen met Denemarken, Finland en Nederland tot de gelukkigste landen van de wereld. Het zou interessant zijn om Hofstede’s index te combineren met internationale onderzoeken naar geluk. Maar ook tijdrovend. Dus even kort door de bocht; het valt mij op dat de gelukkiger landen laag scoren op masculiene waarden.

Iets heel anders was dat ik pas bij toeval op een aantrekkelijke cd-serie stuitte. De door Ben Tiggelaar samengestelde Managementclassicsbox: 10 cd’s met daarop de hoogtepunten van 10 managementgoeroes samengevat. Het leek me wel wat, lekker in de auto die cd’s afluisteren en mezelf opfrissen en bijtanken op gebied van managementtheorieën. Tot het me plots opviel dat al deze 10 goeroes mannen zijn. Niet de minsten, natuurlijk niet. Maar het kan toch niet waar zijn dat er geen enkele vrouwelijke managementgoeroe op Planet Earth rondloopt?! Dus nu ben ik naarstig op zoek naar vrouwelijke managementgoeroes. En Twitter blijkt opnieuw een uitstekend en bijzonder behulpzaam medium, want er stromen allemaal suggesties binnen. En hier komt ook Noorwegen weer om de hoek, waar gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen diepgeworteld is in de samenleving. Het land wordt bestuurd (gemanaged) op grond van gelijkwaardigheid. Interessant. Hoe weerspiegelt dit zich op de Noorse werkvloer? Ik zou graag eens naar Noorwegen gaan, om het werk van Gustav Vigeland te bewonderen en te zoeken naar vrouwelijke management goeroes. Want als je ze ergens verwacht…..

To be continued!

Het holst van de winter

 

IMAG1191

Vanochtend viel het me opeens op: we zitten nu echt in het holst van de winter! Het is koud, grijs, kaal. Ik merk aan mezelf dat ik meer naar binnen gekeerd ben in deze maanden. Dat ik veel behoefte heb aan koffie drinken, met andere zzp-ers, met vrienden, aan gezelligheid. Tegelijkertijd kan ik er niet omheen: ik ben drukker dan in de zomermaanden bezig met het herijken van mijn doelen en wensen. Met de ‘waarheen-waartoe-waarvoor’ vraag. Soms stemt dit me somber, lijkt het allemaal één grote worstelpartij, met mezelf. Maar soms valt inspiratie in bakken uit de hemel, lijkt het. De winter is voor mij de tijd om scherp te stellen en te onderzoeken. De Coachingskalender 2013 komt, in dit kader, weer met een waarheid als een koe: je passie vind je niet in één keer. Het is een proces. Of, zoals op de achterkant mooi staat uitgelegd:

Je passie vinden is als fitnessen. Je hebt na twee dagen fitness nog geen grotere spieren. Je gaat door omdat je erop vertrouwt dat het proces werkt en dat de resultaten zich op termijn aandienen.

Uit de Coachingskalender 2013, Uitgeverij Boom Nelissen / M. Lingsma & A. Boers 2012

Katie Perry, voor als je even stuk zit!

 

Mijn advies voor als je even stuk zit: koptelefoon op je hoofd en dan 03:49 minuut niets anders doen dan naar Katie Perry luisteren. Geloof me, met Firework sleept ze je gegarandeerd uit je depressie! Nog beter: hardloopschoenen aan, Firework in je oren en rennen maar. Vergeet vooral niet naar de tekst te luisteren. Alles komt weer helemaal goed!