Categorie: Bad hairdays & Lightbulb moments

Ik ben zintuigelijk namelijk …

Gepubliceerd op door 1 reactie

“Je bent heel zintuigelijk ingesteld” zei een loopbaanbegeleidster ooit tegen mij. Natuurlijk, dat had ik ook zelf wel kunnen verzinnen. Maar ik hád het nooit verzonnen! En de opmerking sloeg in als een bom. Inderdaad, dát is het. Ik ruik, ik zie, ik hoor, ik proef, ik snuif, ik voel. Overal en altijd. En kennelijk heeft niet iedereen dat. Maar ik toevallig wel. “Dus zorg ervoor dat je altijd iets op je bureau hebt staan wat je mooi vindt, of waar je blij van wordt. Het zou zomaar kunnen dat dat je helpt op momenten dat je het even niet meer zo helder ziet allemaal”. Ik vond – en vind het nog steeds – een wonderbaarlijk goede tip. En zo kwam het dat m’n oog net op mijn bakje met engeltjes viel en ik daar, voor de zoveelste keer, heel blij van werd!

Als deze tent van mij was…..

Gepubliceerd op door 2 reacties

Voor mijn eerste echte baan werd ik een aantal maanden naar Israël en de Palestijnse gebieden uitgezonden. Als waarnemer, om de situatie ter plekken te monitoren. Ik verbleef samen met drie mede-waarnemers in een hotel in Oost Jeruzalem. Het was een beetje een vergane glorie hotel. Je kon zien dat het er ooit druk was geweest, dat de eetzaal grote groepen ontvangen had. Dat de keuken hierop berekend was. Maar nu waren wij regelmatig de enige gasten. Het toerisme was volledig ingestort als gevolg van het aanhoudende geweld.
Nou moet je weten dat ik uit een echt vrouwengezin kom. Ik heb alleen zussen. Wij zaten altijd met allemaal meisjes aan tafel. En mijn vader natuurlijk, maar die was in zijn eentje meestal niet in staat de toon te zetten. Mijn collega waarnemers waren toevallig allemaal mannen. Niets aan de hand zou je zeggen, maar zo na een paar dagen begon het me te dagen. Waarom die gesprekken zo anders waren dan dat ik ze gewend was aan tafel. Iedere ochtend aan het ontbijt begonnen de heren een min of meer zelfde gesprek. Eén van hen begon. ‘Als deze tent van mij was zou ik het wel weten!’. En dan volgde er een lange opsomming van hoe hij het personeel zou ontslaan en alleen die goede kok zou aanhouden, hoe hij de boel zou verbouwen en hoe hij het marketingtechnisch zou aanpakken. Alles werd tot in detail besproken. De anderen vielen hem bij, vulden aan en voor je het wist was je tien verbeteringsscenario’s verder en had je je ontbijt achter de kiezen. Tja, daar zat ik dan. Ik droomde wel eens over wat ik zou doen met een miljoen bijvoorbeeld. Of hoe ik succesvol schrijfster zou worden. Maar nóóit over het overnemen van een lopend bedrijf. En eigenlijk is dat nog steeds zo!

Foto: Mars & Venus, Louvre Parijs / Wikipedia.org

Loesje op Canvas

Gepubliceerd op door 1 reactie

 

Ik ben al jaren heel tevreden dat Loesje namens mij geestige, knappe en mooie teksten bedenkt. En die dan op een kaartje voor me afdrukt zodat ik feitelijk alleen nog maar een postzegel hoef te plakken en thats it. Verder niets, mijn naam staat er al op. Hoe geweldig is dat? Ik vind eigenlijk dat het tijd wordt dat ik Loesje daar eens voor bedank. Door middel van een beetje reclame op mijn blog. Bij deze!

‘Teksten van Loesje op canvas afgedrukt.’ Dat las ik vandaag op Twitter. Wat een goed idee! Misschien moest ik er maar een paar mooie bestellen, voor op mijn werkkamer of zomaar ergens in huis. Leuk!

http://www.loesjeopcanvas.nl/ Twitter: @LoesjeNL

Tekst hierbover www.krabbelpagina.nl

 

Hoera, vooruitgang M/V!

Gepubliceerd op door 1 reactie

 

Ik sta met het dekbed van mijn zoon in handen. Wonderlijk hoe het dekbed in de lakenhoes is gepropt. Ik sjor en trek en herschik de boel en mompel, ‘papa heeft veel kwaliteiten, maar bedden opmaken hoort daar niet bij’. Mijn zoon hoort alles dus ook mijn gemompel. ‘Dat is echt iets voor vrouwen mam, dat het allemaal precies goed moet zitten. Míj maakt het niets uit hoor!’ Mmm, ja daar zit misschien wel wat in bedenk ik me. ‘Nouja, papa maakt in ieder geval de bedden op’ zeg ik. ‘Je dacht toch niet dat opa Jaap of opa Snor ooit een bed op maakten?’ Haha, lacht mijn zoon. Yeh right! straalt aan alle kanten van zijn gezicht af. Zijn ongeloof verrast me! ‘Nee heus, ik maak geen grapje, dat deden ze écht niet’. Ik doe er nog een schepje boven op, ‘ze kookten ook nooit en smeerden nooit hun eigen boterham (dat is niet helemaal waar, maar bij wijze van spreken). Ze kwamen thuis na een dag werken en schoven aan tafel. Ze vonden het de normaalste zaak van de wereld dat het eten klaar stond als ze thuis kwamen. Opa Jaap kon nog net een ei bakken. Als het écht moest. Serieus! Mijn zoon kijkt me ongelovig aan. Hij kan zich er niets, maar dan ook niets bij voorstellen. HOERA!!

Vandaag las ik in Trouw dit stuk over M/V. Ik denk dat het allemaal wel losloopt; de huidige generatie kinderen wordt al weer heel anders voorgeprogrammeerd

Schuldig?!

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

Schuldgevoel is een thema dat ik vaak tegenkom bij de vrouwen die ik coach. Soms, als een woord in mijn hoofd blijft rond zoemen, vind ik het leuk eens wat naslagwerk te verrichten. Even de (emotionele) waarde bij een woord weghalen en het heel nuchter opnieuw bekijken. Waar komt zo’n woord vandaan? Wat betekent het nou echt? Wat zeggen de verschillende bronnen.

Van Dale :schuld•ge•voel het; o -ens het besef schuld te hebben

In het Etymologisch woordenboek komt schuldgevoel niet voor. Lekker rustig. Wel schuld [verplichting], komt van schout, schult, schulde, oudsaksisch skuld, oudfries skeld, skild.

Wikipedia omschrijft het vooral inhoudelijk: Een schuldgevoel is een ‘gemoedstoestand’ waarbij het geweten een mens plaagt met een onaangenaam gevoel over een bepaalde gedane of juist niet gedane actie. Het wordt vaak gevolgd door gevoelens van berouw of spijt. Schuldgevoel is een gemoedstoestand die men zichzelf oplegt.

In het Zweeds heeft met het over samvetskval. Klinkt als vette zeekwal. En in het Duits over Gewissensbisse. Dat laatste rijmt tenminste nog. Daar kun je wel een grapje over maken. ‘Lieverd, je hebt gewoon een beetje last van Gewissensbisse!’ Komt allemaal goed.

Ik leer van mijn zoektocht vooral dat het een negatief iets is. Schuldgevoel. Maar dat wisten we allang. De constatering dat schuldgevoel iets is wat je jezelf oplegt vind ik belangrijker.

Het is onmogelijk om te zeggen dat je gewoon maar niet aan schuldgevoel moet doen. Zou wel makkelijk en waarschijnlijk het meest verstandig zijn, maar zo werkt het nou eenmaal niet. Wat ik wel kan adviseren? Gewoon, do it the British way. Daar weten ze er iets leuks van te maken: zorg dat je een guilty pleasure hebt in plaats van een schuldgevoel!