Categorie: Bad hairdays & Lightbulb moments

Jammer

Gepubliceerd op door 1 reactie

 

Jammer. Zo zou je het nieuwe softwarepakket wel kunnen noemen. Naast mijn bestaan als coach ben ik ook ambtenaar. Ik heb twee levens, in feite. Ik vind het heerlijk om mijn eigen toko te runnen en hecht veel waarde aan mijn zzp-schap, maar ik houd er ook van om met enige regelmaat collega’s tegen te komen en bij een cluppie te horen. Daarnaast ben ik dol op kerstpakketten en bedrijfsuitjes, maar dat doet nu niet ter zake. Nog niet zo heel lang geleden moesten wij ambtenaren naar een nieuw software systeem overstappen. Het was behoorlijk wennen, die eerste dagen in het nieuwe jaar. Ik kon er helemaal niet mee overweg en raakte continu mijn kluts kwijt op de monitor. Toegegeven, ik ben niet zo goed in veranderingen. Toen de tandpastafabrikanten en masse besloten van draaidoppen over te stappen naar ‘sta-doppen’ moest ik echt wel even schakelen. Wat was er eigenlijk mis met die draaidop? Eenzelfde reactie viel dus te verwachten bij een nieuw softwarepakket. Daarom vermande ik mezelf, sprak mezelf moed in en hield mezelf voor dat ik me nu geen leven zonder sta-dop meer vóór kan stellen! Zo gaat dat nou eenmaal.
Ondertussen zijn we ruim vier maanden verder. En ik merkte opeens dat het op is. De rek is eruit. Gistermiddag om een uur of twee. Toen ik voor de zoveelste keer volledig vastliep in het systeem. En ik weer een klant moest vertellen dat we (ik?!) sorry, sorry een fout had gemaakt. Nieuw systeem mevrouw. Ik kon mezelf niet nog meer vermannen, opbeuren, en tandpastadoppen voor houden. Kan iemand mij alsjeblieft vertellen waarom deze verandering nou zo nodig was? Wat voor grote voordelen wachten mij, als ik het eindelijk onder de knie heb? En zou het ook kunnen dat het niet aan mij ligt maar aan het zachtewarenpakket? Ik heb behoefte aan een grote sappige worst. Het lukt me niet meer op eigen kracht. En het aller, allerliefste wil ik dat iemand, wie dan ook uit het hoger management, een keer – heus één keertje maar! – ’s ochtends langsloopt. En dan tegen mij en al mijn worstellende collega-ambtenaren zegt: wat super dat jullie het vandaag opnieuw proberen!! Dan kan ik er weer even tegenaan. Simpel he?

Engelen

Gepubliceerd op door 2 reacties

Ik heb wel wat met engelen. Of ze nou bestaan of niet, ik vind het een fijn idee dat er vriendelijke, mooie wezens bestaan die een oogje in het zeil houden. Die op je letten. “Kinderen hebben allemaal een paar beschermengeltjes” zei mijn vader altijd. “De één nog wat meer dan de ander”. Hiermee doelde hij op mijn zus, die meerdere malen op miraculeuze wijze aan de dood of angstaanjagend blijvend letsel wist te ontsnappen. Ik herinner me iets met een tram die haar op een haar na in volle vaart overreed, een woeste golf met grote stroming die maar één ding wilde: haar opslokken. Mijn moeder wist haar nog net aan een enkel uit de branding te vissen. En dan waren er nog talloze valpartijen uit stapelbedden en van betonnen trappen. Kortom, ze heeft veel geluk gehad met al die engeltjes van haar.

En deze engelenkaartjes kunnen ook maar mooi van pas komen. Als je het even niet weet, als je wel een beetje ondersteuning kunt gebruiken bij het maken van keuzes of als je gewoon behoefte hebt aan iets vriendelijks en moois. Draai ze allemaal om, zet ze in een bakje op een plek waar je ze ziet staan en pak af en toe een engeltje als het zo uitkomt!

Te koop bij spirituele winkels of via internet. Ze zijn ook bekend als Angel Cards.

Sollicitatie

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

Er zaten drie mensen tegenover me. Ze keken me geïnteresseerd aan. Zij stelden de vragen, ik gaf antwoord. Zij zaten aan de ene kant van de tafel, ik aan de andere kant. Ze hadden een casusje zus, een situatietje zo en ze waren reuze benieuwd hoe ik dat allemaal aan zou pakken. Ik deed mijn uiterste best goed voor de dag te komen. Maakte mezelf misschien hier een daar een íetsje beter dan ik in het echt ben. Nouja, ik dikte hooguit wat aan. Want ik ben er eigenlijk helemaal niet goed in. Mezelf verkopen. De andere kant van de tafel was helemaal in het gesprek verdiept. Er werd naar me geknikt en gemompeld, er werd nog eens wat verder doorgevraagd. Er werd zelfs een grap gemaakt en gelachen. De andere kant van de tafel zag er reuze ontspannen uit. Ik daarentegen zat er strak gespannen bij. Ik keek naar de drie mannen. Ik was twee maanden zwanger.
Ik kreeg de baan eerst wel, maar toen toch ook weer niet. Want toen had ik verteld dat ik zwanger was. Twee maanden. En toen leek het ze toch niet zo heel erg handig, voor deze functie dan. Het was helemaal niet zo heel lang geleden.

Nogal onverwacht

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

 

Het gebeurde zomaar, nogal onverwacht. Precies op zo’n dag dat ik dacht alles onder controle te hebben: kinderen met rugzakjes om en jasjes aan keurig op tijd klaar voor vertrek, geld voor de schoonmaakhulp op tafel, kreuk- en vlekvrije outfit en bovenal, iedereen in een opperbest humeur. Ik stond op het punt om aan mijn werkdag te beginnen eigenlijk. Ik leverde de kinderen op het schoolplein bij hun klassen af. Ze stonden in rijen opgesteld die dag. Voor het schoolplein hadden we de bussen al zien staan. Het jaarlijkse schoolreisje naar de dierentuin! Kus, dag, veel plezier! Groeten aan de zebra’s! Ik zwaaide nog een keer en liep het schoolplein af. Daar stonden allemaal ouders op de stoep te wachten. Oja, leuk ik kon de bus ook nog wel even uitzwaaien. Ik stelde me tussen de vaders en moeders op. Kletste wat om me heen en keek op mijn horloge. Ha, daar kwamen ze. Schattig hand in hand, kwetterend en zwaaiend. Petjes op, drinkflesjes mee. Een wolk van blijheid zong om ze heen. De leraren dirigeerden de kinderen de bussen in. Door de half verduisterde ramen zag ik hoe mijn kinderen zich installeerden. Zitten, staan, tasje af, zitten, staan, omkijken, zwaaien, zitten, giechelen, even draaien aan de airco, zitten… En toen opeens startten de motoren. De gezichtjes in de bus joelden gespannen, de ouders op de stoep riepen en zwaaiden. Ik voelde de spanning stijgen in mijn buik. De eerste bus zette zich in beweging. Honderden handen gingen de lucht in, da-aaaaaaaag! Ik zwaaide en zwaaide tot de bussen de hoek om gingen. Tot deze bussen zo vol verwachting uit het zicht waren verdwenen. De tranen liepen over mijn wangen.