Een leuke vraag was het. Aan het begin van de trainingsdag. De zogenaamde ice breaker, om de boel een beetje los te krijgen en om elkaar beter te leren kennen. “Waar ben je goed in thuis?”. We begonnen allemaal driftig te pennen. Daarna volgde het rondje. Eén voor één vertelden we elkaar de dingen die we hadden opgeschreven. Zeker vier van de tien aanwezigen gaven aan goed te zijn in de logistiek op het thuisfront; het managen van de gymtassen en broodtrommels, de sociale agenda, de sport- en muzieklessen, de cadeautjes voor jarige vriendjes, de verzorging van de huisdieren, afspraken met de tandarts, boodschappen enz. enz. Met andere woorden, het draaiend houden van de Unit gezin. Het viel me natuurlijk meteen op dat het allemaal vrouwen waren die aangaven hier goed in te zijn. Maar vooral ook dat dit even heel en passant werd genoemd. Zo van, nou ik ben goed in het bakken van een cake, in gitaar spelen en in het organiseren van mijn gezin. Het is me nogal wat!
Ik moest denken aan een vriend. Hij kreeg eens te horen op een functioneringsgesprek dat hij beter moest leren plannen. Dat overviel hem een beetje. Dus dacht hij even na. Even maar, want het kwartje viel heel snel. ‘Naast mijn fulltime baan ben ik vader van vier kleine kinderen. We hebben de taken thuis gelijk verdeeld en geloof me: nog nooit, werkelijk nóóit is er een maaltijd overgeslagen of iemand zonder schone onderbroek, gymtas of broodtrommel de deur uitgegaan, dus ga mij niet vertellen dat ik niet kan plannen!” En daarin had hij natuurlijk helemaal gelijk. Het kunnen organiseren van een gezin is een kwaliteit die je niet moet onderschatten. Zeker in combinatie met een baan! Lijkt me een zeer waardevolle eigenschap voor werkgevers om op te selecteren. Dus komt dit je bekend voor? Zet dan bij deze ‘plannen en managen’ op je lijst met kwaliteiten. Check!
Categorie: Uncategorized
Marieke Sweens, oprichtster van Poco Loco!
Ik kom zoveel leuke vrouwen tegen in Leiden en omgeving. Inspirerend, bevlogen, wijs en kundig. En allemaal – zo mooi vind ik dat – vol toewijding en heel authentiek bezig zichzelf neer te zetten in een product of dienst. Wat een aanbod! Daar moet ik wat mee dacht ik bij mezelf. Daarom stel ik af & toe een Leuke Leidse Vrouw aan je voor op mijn blog. Een vrouw die mij inspireert! Vandaag een Leuke Leidse uit Oegstgeest, Marieke Sweens, oprichtster van Poco Loco.
Wie ben je?
Ik ben Marieke Sweens, in 1968 geboren in Leiden en sinds een jaar of vijf woonachtig in Oegstgeest.
Wat is jouw zaak?
Mijn zaak is een missie. Al jaren worstel ik met invloed op het dagelijks leven, en dus ook op werk, van de psychische aandoening die ik heb. In de privésfeer is het al ingewikkeld om de juiste balans te vinden tussen wat goed voor mezelf is en de verwachtingen die mensen van mij hebben, op werk bleek dat nog veel moeilijker. Tegen vrienden en familie durfde ik wel te zeggen wat er met me aan de hand is, maar tegen collega’s niet, laat staan tegen mijn leidinggevende. Veel te bang was ik dat ik voortaan alleen nog maar zielig gevonden zou worden, of een aansteller, dat ik niet meer serieus genomen zou worden, dat ik alleen nog maar met fluwelen handschoenen aangepakt zou worden. Het gevolg? Dat ik altijd op mijn tenen liep. Bang om niet voldoende te functioneren, bang om door de mand te vallen (“Zie je wel? Ze is toch anders dan we dachten”), bang om functie-eisen eigenlijk niet aan te kunnen. Gesprekken bij de koffieautomaat meed ik zoveel mogelijk, want stel je voor dat collega’s zouden vragen of ik nog wat leuks ging doen in het weekend. Ik heb de avonden en het weekend hard nodig om te herstellen van de vermoeidheid van werk – iets leuks doen zit er nauwelijks in.
Maar wat gebeurde er? In plaats van dat ik mezelf op deze manier beschermde, raakte ik juist totaal uit balans. En toen bedacht ik: mezelf zo onzichtbaar maken, zo’n belangrijk onderdeel van mijn persoonlijkheid verborgen houden, dat werkt niet. Hoe eng en moeilijk het ook is, ik moet uit de kast komen met mijn psychische kwetsbaarheid. Dat deed ik, heel voorzichtig – en ik knalde keihard tegen vooroordelen en onbegrip op. Voor de kleinste dingen die werken voor mij makkelijker zouden kunnen maken, bijvoorbeeld de mogelijkheid om af en toe thuis te kunnen werken, moest ik hele gevechten leveren. Op werk is er pas aandacht voor ziekte als je erdoor verzuimt. Dat is vrij logisch voor veel lichamelijke aandoeningen, maar als je een psychische stoornis hebt kun je meestal gewoon werken. Alleen ben je misschien wat minder flexibel, sneller uit evenwicht dan ‘gewone’ medewerkers. Maar met kleine aanpassingen en vooral met enige kennis van wat een psychische ziekte nou eigenlijk is kunnen leidinggevenden daar prima rekening mee houden en ook uit mensen met een steekje los het beste naar boven halen. En dat is mijn missie, om dat duidelijk te maken. Iemand met een psychische stoornis is net zo getalenteerd, deskundig en professioneel als ieder ander.
Wat inspireert je in je werk?
Mijn missie om mensen met een psychische stoornis op de werkvloer zichtbaar te maken heb ik Poco Loco gedoopt: een tikkeltje gek. Bij mijn werkgever, de gemeente Leiden, geef ik presentaties aan de managementteams van de verschillende afdelingen waarin ik aan de hand van persoonlijke voorbeelden en zakelijke feiten laat zien hoe gewoon het is dat er op de werkvloer mensen rondlopen met een psychische aandoening, en hoe raar men daar vaak mee omgaat. De leidinggevende van een collega zei bijvoorbeeld, toen ze hem over haar bipolaire stoornis wilde vertellen: “Dat is privé, dat bewaar je maar voor thuis!” Een andere sloeg letterlijk haar handen over haar oren. “Ik wil er niks van weten”, zei ze. Mijn eigen leidinggevende zei destijds, toen ik vertelde dat ik borderline heb: “O, daar weet ik niks van. Had je nog iets anders te melden?”
Juist het feit dat ik daar sta als ervaringsdeskundige én als een medewerker die goed en betrouwbaar is in haar werk, maakt dat deze presentaties confronterend zijn voor de toehoorders. Eyeopeners. En een heel goede manier om openheid te creëren om erover verder te praten. Want dat is vaak het probleem: er drukt een enorm stigma op psychische aandoeningen. Zowel om een psychische aandoening te hebben, als om erover te praten. En om die openheid te bewerkstelligen, te zien ontstaan, dat is ontzettend inspirerend.
Hoe bevalt het tot nog toe?
Wat me heeft verrast en ook een beetje overrompeld, is het succes tot nu toe van Poco Loco. Er is geen vergelijkbaar project in Nederland, opgezet door een ervaringsdeskundige en gericht op werkende mensen. Alleen bij Shell is er iets wat erop lijkt voor medewerkers met een autistische stoornis.
Het is heel spannend, maar vooral erg leuk, dat ik daarom regelmatig benaderd word door allerlei organisaties. Zo gaf ik een workshop op een symposium over re-integratie en werk van het Leids Informatiepunt GGZ, is er een samenwerking ontstaan met stichting Samen Sterk tegen Stigma die bezig is een landelijke campagne op te zetten rond psychische stoornissen en werk en ga ik waarschijnlijk een bijdrage leveren aan de Leidse viering van Internationale Vrouwendag op 8 maart. Al eerder schreef ik mee aan een creatief zelfhulpboek: Opkrabbelen nadat je op je bek bent gegaan van Karin Ramaker.
Kun je met iemand sparren als je daar behoefte aan hebt?
Al voordat ik mijn missie op mijn eigen werk begon uit te dragen en voordat ik met de presentaties begon, vond ik via social media, m.n. Twitter en LinkedIn, verschillende sparring partners. Om een netwerk op te bouwen zijn social media voor zzp’ers maar ook voor mensen als ik ideaal. Ik was nooit zo ver gekomen zonder de vele tips, ideeën en voortdurende ondersteuning op elk gewenst moment via Twitter. Het heeft me onder andere de samenwerking met Samen Sterk tegen Stigma opgeleverd.
Door mijn openheid op werk over mijn eigen psychische kwetsbaarheid heb ik bovendien verschillende collega’s leren kennen die vergelijkbare ervaringen hebben als ik. Met hen kan ik van gedachten wisselen, we delen ideeën en ze dragen hun steentje bij aan de Poco Loco-presentaties.
Hoe vind je een balans tussen je werk & je privéleven?
Mijn enthousiasme en gedrevenheid voor Poco Loco zijn zo groot dat ik er makkelijk dag en nacht mee bezig kan zijn. Het is mijn grote valkuil. Het eigen bedrijf dat ik ervoor wilde opzetten is om die reden gestrand: ik ging maar door en door. Het is een logisch gevolg als je bezig bent met iets waarin je echt gelooft, wat van binnenuit komt. Tegelijkertijd is het steeds weer een heftige confrontatie met de belangrijkste beperking die ik door mijn stoornis heb: mijn draagkracht is beperkt en als ik over de grens ga, herstel ik daarvan niet door een nacht extra lang te slapen of een dagje rustig aan te doen. Ik moet dus voortdurend heel bewust keuzes maken.
Wat heb je geleerd van het ondernemerschap?
Wat ik heb geleerd van mijn missie is hoe bevrijdend het is als je jezelf de kans geeft te doen wat je echt wilt doen. Waarvoor je een soort innerlijke noodzaak voelt om het te doen. Met Poco Loco maak ik niet alleen in het algemeen werknemers met een psychische aandoening zichtbaar. Ik ben zelf veel zichtbaarder geworden. Ik sta meer dan ooit voor wie ik ben en voor wat ik kan. Hoe vaak ik hierdoor ook tegen mijn grenzen aanloop: ik ben er zoveel sterker en zekerder door geworden! Ik geloof erin dat je je talenten pas optimaal kunt ontplooien en benutten als je jezelf kunt zijn. En dat is wat ik met Poco Loco ook probeer uit te dragen. Het klinkt tegenstrijdig, maar je kracht blijkt juist uit het laten zien van je kwetsbaarheid.
Wat is kenmerkend voor de manier waarop jij werkt?
Mijn enthousiasme, mijn gedrevenheid, mijn innerlijke vuurtje. Ik gá ervoor.
Waar kunnen we je bereiken?
Op mijn website http://www.ditismarsmania.nl/kun je me via mijn blog vrijwel dagelijks volgen. Je vindt er ook een contactformulier. Ik mail of bel je zo snel mogelijk terug als je wil weten of ik een presentatie of workshop binnen jouw organisatie kan verzorgen. Via Twitter kun je me vinden onder @mariekesweens en Poco Loco heeft een Facebookpagina: www.facebook.com/projectpocoloco.
Een nieuw jaar, een nieuw begin!
We waren aan het opruimen geslagen. Er moest nodig een ritje naar de Kringloop worden gemaakt want de berg onmogelijke voorwerpen bij de voordeur groeide gestaag. ‘Deze mag niet weg’, riep mijn dochter verbolgen, ‘die wil ik wel hebben!’ Ze trok een klein kastje onder een oud kinderzitje en een overtallige wasmand vandaan. Het sleutelkastje. Ik herkende het meteen want ik heb het kastje zelf gekocht, een paar jaar geleden. Destijds overtuigd dat het vreselijk handig zou zijn en van pas zou komen in ons toen nog nieuwe huis. Nadat het jaren stof stond te vergaren onder de trap, besloot ik wijs dat wij toch niet zo’n goede match waren, het sleutelkastje en ik. Mijn dochter zag echter mogelijkheden en daardoor bekeek ik het ding ook weer met andere ogen. Samen hebben we het kastje helemaal mooi gemaakt; we knipten, scheurden en plakten illustraties en foto’s uit tijdschriften, op het deurtje, de bovenkant en zelfs de binnenkant werd voorzien van een leuk rood stipje. Soms zou ik het heel anders aanpakken en jeukten mijn handen, maar ja, het was niet langer mijn kastje maar het kastje van mijn dochter. En het eindresultaat is natuurlijk geweldig!
Toen het kastje klaar was zochten we een mooi plekje aan de muren van haar kamer. Wat bleek, de kamer was eigenlijk best wel een puinhoop. Verbijsterend wat een zevenjarig meisje aan spullen verzameld, waarvan zeker de helft – dat zag ik meteen – functieloos. Dus….we hebben geruimd! Het ritje naar de Kringloop werd alsmaar noodzakelijker en de kamer steeds leefbaarder en leuker. Uiteindelijk besloot ik dat er een timmerman aan te pas moet komen: deze kamer schreeuwt om nieuwe kastruimte onder het schuine dak. En ook om een lik verf. Dat laatste kan ik dan zelf nog wel. Maar waar het me om gaat: de sneeuwbal is gaan rollen! Door het kastje, het knutselen, het plekje zoeken, opruimen en plannen maken voor de toekomst is de boel in beweging gekomen. Het hele proces geeft mijn dochter maar ook mijzelf heel veel plezier en energie! Leuk. En, bedenkt de coach in mij zich dan opeens; gaat het eigenlijk niet altijd zo? Moet je niet gewoon ergens een klein beginnetje maken, één stapje zetten en gaat de sneeuwbal dan niet als vanzelf vol nieuwe energie met je aan de rol? En is het nieuwe jaar niet een uitgelezen moment voor zo’n stap(je)? Lijkt mij wel! Succes, go for it!
Op een prachtig nieuw jaar!
Marèse Peters, zelfstandig tekstschrijfster en hoofdredacteur
Ik kom zoveel leuke vrouwen tegen in Leiden en omgeving. Inspirerend, bevlogen, wijs en kundig. En allemaal – zo mooi vind ik dat – vol toewijding en heel authentiek bezig zichzelf neer te zetten in een product of dienst. Wat een aanbod! Daar moet ik wat mee dacht ik bij mezelf. Daarom stel ik af & toe een Leuke Leidse Vrouw aan je voor op mijn blog. Een vrouw die mij inspireert! Vandaag een Leuke Leidse uit Oegstgeest, die haar werk als zelfstandig tekstschrijfster combineert met het hoofdredacteurschap van haar website: Marèse Peters!
Wie ben je?
Ik ben Marèse Peters, 39 jaar. Ik ben geboren Limburgse maar heb mijn hart verloren in (en aan) Groningen. Na een tijdje in Zwitserland woon ik nu alweer 5 jaar met veel plezier in Oegstgeest, samen met mijn man Sense Jan en onze zoons Maarten (8) en Edzard (5).
Wat is jouw zaak?
Mijn zaak is een tekstbureau: ik ben tekstschrijver. Al 10 jaar schrijf ik informatieve teksten voor gemeenten, provincies en ministeries. Ook help ik graag zelfstandigen om een website te maken voor hun eigen bedrijf. Ik denk dan na over hoe die website eruit moet zien: wat voor informatie moet er wel op, en wat niet? Voor het ontwerpen en bouwen van zo’n site werk ik meestal samen met een webdesigner. Daarnaast ben ik hoofdredacteur van een website over ouderschap: http://www.anababa.nl/. Die site heb ik samen met een internetuitgever opgezet. Met die site willen we eerlijk zijn over ouderschap: het is leuk om kinderen te hebben, maar het kan soms ook tegenvallen. En dat mag je best toegeven.
Wanneer besloot je voor jezelf te gaan beginnen?
Dat is al meer dan 10 jaar geleden. Destijds was ik als communicatiemedewerker gedetacheerd bij de gemeente Leeuwarden. Elke dag nam ik dezelfde trein vanuit Groningen, en ik weet nog dat ik dacht: dit ga ik niet de rest van mijn leven doen. Ik wil niet dat mijn leven zo voorspelbaar is. Toen ben ik een bedrijfsplan gaan schrijven. En op het moment dat mijn contract afliep, hoefde ik niet lang na te denken: ik ga mijn eigen tekstbureau beginnen!
Hoe bevalt dat tot nog toe?
Uitstekend! Ik geniet enorm van de vrijheid en de afwisseling die het zelfstandigenbestaan met zich meebrengt. Het feit dat ik mijn werkweek totaal naar eigen inzicht kan indelen, past ontzettend goed bij mij. Alles wat ik de afgelopen 10 jaar heb bereikt, heb ik aan mezelf te danken. Het geeft me een enorme kick om me dat te realiseren.
Hoe blijf je betrokken en geïnspireerd?
Ik heb heel veel aan Tekstnet, de beroepsvereniging voor tekstschrijvers. Daar vind ik collega’s met wie ik alle kanten van het vak kan bespreken. En ik doe regelmatig cursussen en workshops die mijn vakkennis en schrijfvaardigheid op peil houden. Dat is een cadeautje aan mezelf, daar krijg ik elke keer weer enorm veel energie van.
Kun je met iemand sparren als je daar behoefte aan hebt?
Voor vakinhoudelijke dingen heb ik de mailinglijst van Tekstnet. Daarop kun je via e-mail een vraag stellen en meestal heb je binnen een uur wel 5 tot 10 reacties van vakgenoten. Dat is erg prettig. Voor de wat grotere dingen praat ik af en toe met vrienden of vriendinnen die ook zzp’er zijn. Alleen komt dat er niet zo vaak van als ik zou willen.
Hoe vind je een balans tussen je werk & je privéleven?
Ha, da’s een goeie. Daar heb ik best moeite mee gehad. Het liefst zou ik voltijds werken, terwijl ik ook graag goed voor mijn gezin zorg. Daar zit dus een spanningsveld ;-). Ik weet nu dat ik die twee in balans kan houden door in de eerste plaats goed voor mezelf te zorgen. Op tijd stoppen met werken, regelmatig buiten zijn, sporten, genoeg slapen, bewust keuzes maken. En niet alles voor de volle 100 procent goed willen doen.
Wat heb je geleerd van het ondernemerschap?
Dat ik in staat ben om heel veel op poten te zetten. En dat ik regelmatig nieuwe prikkels nodig heb om gedreven en enthousiast te blijven. Als zelfstandige kan ik die gelukkig voor mezelf creëren.
Wat is kenmerkend voor de manier waarop jij werkt?
Ik houd me altijd aan afspraken. In de afgelopen 10 jaar heb ik nog nooit een deadline gemist! Bovendien werk ik graag op een persoonlijke manier met iemand samen. Als je een goed persoonlijk contact hebt, dan komt dat de zakelijke kant ook ten goede. Als ondernemer kan en wil ik dat niet scheiden.
Waar kunnen we je bereiken?
Op mijn website http://www.streeptekst.nl/lees je meer over mij en kun je ook wat van mijn teksten lezen. Daarnaast ben ik te volgen op Twitter via @maresep. Wil je me meteen spreken? Bel dan met 06 – 41 46 13 96.
loesvanrosse.nl 
