Opkrabbelen nadat je op je bek bent gegaan – Karin Ramaker

Soms is leven met pieken en dalen en leren van de dalen zodat je kunt pieken. Succes is op je bek gaan en weer opstaan, ervan leren en doen wat je wilt doen. Iedereen heeft valpartijen en struikelmoment, maar weinigen durven ervoor uit te komen. Jammer, want het helpt als je weet dat je niet de enige bent en dat je echt wat aan kunt doen.

Deze tekst lees ik op de achterkant van het boek. Ik heb er al regelmatig over gelezen op Twitter en de woorden spreken me aan. Ik denk dat Karin gelijk heeft! Het is echt een werkboek. Je moet pen (geen potloot!), markeerstift, lijm, schaar en fototoestel (mobiel) in de aanslag hebben en gewoon aan de slag gaan! Het is een levendig boek; mooie quotes vullen de bladzijdes paginagroot.

Daar tussendoor een heleboel opdrachten die je huppekee terplekke gaat uitvoeren. Beantwoort vragen als ‘hoe omschrijf je geluk’ en ‘wat is jouw grootste strubbeling (geweest)?’. Bedenk wat jouw lijflied is of zou kunnen zijn. Ga na bij jezelf wanneer jouw valmomenten op de loer liggen. Karin heeft vijf mannen en vrouwen gevonden die meeschreven aan het boek. Je komt ze regelmatig tegen in het boek. Ze vertellen hoe zij vallen en weer opkrabbelen en illustreren daarmee dat je niet de enige bent die af en toe worstelt.
Vallen en opstaan hoort er gewoon bij. Door met dit boek aan de slag te gaan – lekker kliederen en krabbelen op de pagina’s is het advies! – krijg je meer inzicht in jouw valmomenten en vooral ook in jouw eigen veerkracht. Of, zoals Karin het noemt, KEERKRACHT!

Karin Ramaker is creatief ondernemer. Ongeveer een jaar geleden volgde ik bij haar een workshop bloggen. Voor meer informatie verwijs ik graag naar haar website

This one’s for MAMA

 

Er speelt zich iets moois af in Leiden, iets bijzonders. De hele stad gonst ervan. Je voelt het overal. Het glazen huis is afgelopen zondag neergestreken op de Beestenmarkt. Serious Request doet Leiden aan! Natuurlijk wist ik dat al lang. Er is maanden, wat zeg ik jaren over gesproken en naar toegeleefd. Maar ik had nooit vermoed dat ik zo geraakt zou worden door deze actie. Vooral door de inzet, het enthousiasme en de creativiteit die opeens omhoog komt borrelen en momenteel explodeert in duizenden en nog eens duizenden waanzinnige acties om vooral maar heel veel geld bij elkaar te verzamelen voor moeders in oorlogsgebieden. Op mijn werk ontpopte zich een zeer succesvolle tweedehands boekenwinkel. Er werden pannenkoeken gebakken en gegeten en mensen holden in recordtempo twintig keer de trappen op en af. Om geld in te zamelen. Voor de moeders in oorlogsgebieden. De school van mijn kinderen organiseerde een kerstmarkt. De BSO verkocht door de kinderen gebakken en versierde muffins en schilderde mee aan de Dagwacht. Het café om de hoek schonk 1 Euro per consumptie aan het glazen huis. De ambulancedienst verkocht balpennen en ga zo maar door. Het leek of iedereen bezig was geld te verzamelen. Iedereen op zijn of haar eigen manier. En dat maakt het zo’n mooie actie. “Volgens mij gaan ze wel 8 miljoen ophalen”, zei een vriendje van mijn zoon vandaag opgewekt. Om zeven uur vanochtend stond hij met 6 vriendjes en wat ouders op de stoep om mijn zoon op te halen. Ze hadden een zak met geld bij zich, verdiend met het ophalen van lege flessen, kratjes bier en oud papier. Het was hun moment daar bij de brievenbus vanochtend. Ze glommen. “Ik denk dat de moeders er wel blij mee zijn”, merkte hetzelfde vriendje tevreden op. De anderen waren het daar roerend mee eens.
Nog niet zo heel lang geleden werkte ik met deze moeders. Ik heb hen nooit benijd om de ellende die ze mee maakten of hadden meegemaakt. Maar wat mij vaak opviel was de enorme veerkracht, de humor en de levenslust die ik zag. Ik heb vaak zo ongelooflijk gelachen, tussen de heftige gesprekken en gevaarlijke situaties door. Ik moest opeens denken aan Maha, een vrouw in Bethlehem. Ik logeerde ooit een nacht bij haar en haar familie. Maha kon ieder moment bevallen maar toch had ze me uitgenodigd. Maha en haar man wilden graag dat ik zou zien hoe het is om in een gebied te wonen waar iedere nacht gevechten plaatsvinden. Ik heb geen oog dicht gedaan die nacht. Omdat ik steeds dacht dat Maha zou gaan bevallen en ik me bereidwillig wilde opstellen mocht het zover zijn. Maar vooral ook omdat er de hele nacht geschoten werd in de buurt. De kogels vlogen door de straten rondom het huis. De volgende ochtend stond er een fantastisch ontbijt klaar. “Jammer voor jou dat de baby niet geboren is vannacht. We hadden haar zeker Loes genoemd” knipoogde Maha stralend.

Leiden en Bethlehem liggen ver uit elkaar. Maar ik was er weer even, vanochtend op het plein voor het glazenhuis. Je kunt nog geld doneren!

Loesje op Canvas

 

Ik ben al jaren heel tevreden dat Loesje namens mij geestige, knappe en mooie teksten bedenkt. En die dan op een kaartje voor me afdrukt zodat ik feitelijk alleen nog maar een postzegel hoef te plakken en thats it. Verder niets, mijn naam staat er al op. Hoe geweldig is dat? Ik vind eigenlijk dat het tijd wordt dat ik Loesje daar eens voor bedank. Door middel van een beetje reclame op mijn blog. Bij deze!

‘Teksten van Loesje op canvas afgedrukt.’ Dat las ik vandaag op Twitter. Wat een goed idee! Misschien moest ik er maar een paar mooie bestellen, voor op mijn werkkamer of zomaar ergens in huis. Leuk!

http://www.loesjeopcanvas.nl/ Twitter: @LoesjeNL

Tekst hierbover www.krabbelpagina.nl

 

Hoera, vooruitgang M/V!

 

Ik sta met het dekbed van mijn zoon in handen. Wonderlijk hoe het dekbed in de lakenhoes is gepropt. Ik sjor en trek en herschik de boel en mompel, ‘papa heeft veel kwaliteiten, maar bedden opmaken hoort daar niet bij’. Mijn zoon hoort alles dus ook mijn gemompel. ‘Dat is echt iets voor vrouwen mam, dat het allemaal precies goed moet zitten. Míj maakt het niets uit hoor!’ Mmm, ja daar zit misschien wel wat in bedenk ik me. ‘Nouja, papa maakt in ieder geval de bedden op’ zeg ik. ‘Je dacht toch niet dat opa Jaap of opa Snor ooit een bed op maakten?’ Haha, lacht mijn zoon. Yeh right! straalt aan alle kanten van zijn gezicht af. Zijn ongeloof verrast me! ‘Nee heus, ik maak geen grapje, dat deden ze écht niet’. Ik doe er nog een schepje boven op, ‘ze kookten ook nooit en smeerden nooit hun eigen boterham (dat is niet helemaal waar, maar bij wijze van spreken). Ze kwamen thuis na een dag werken en schoven aan tafel. Ze vonden het de normaalste zaak van de wereld dat het eten klaar stond als ze thuis kwamen. Opa Jaap kon nog net een ei bakken. Als het écht moest. Serieus! Mijn zoon kijkt me ongelovig aan. Hij kan zich er niets, maar dan ook niets bij voorstellen. HOERA!!

Vandaag las ik in Trouw dit stuk over M/V. Ik denk dat het allemaal wel losloopt; de huidige generatie kinderen wordt al weer heel anders voorgeprogrammeerd