Categorie: Uncategorized

Crocodile mom!

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

 

Ken je haar, de Tiger Mom? Ik moet zeggen, ik kan haar wel waarderen. Gewoon eens even een totaal ander geluid. Tuurlijk, ze gaat tegen alle Westerse (Nederlandse?) opvoedtheorieën en onderbuikgevoelens in. Want zij zegt doodleuk tegen haar dochter dat ze de tekening die dochter voor haar gemaakt heeft niet mooi genoeg vindt “foeilelijk, ga een nieuwe maken!”. En ze duwt haar andere dochter honderd jaar pianoles en miljoen uur pianostudie door haar kleine meisjesstrotje. Dat soort van dingen. Dat zijn we hier niet meer gewend. En het is ook niet zo dat ik dat nou meteen goedkeur, laat staan ambieer. Ik moet er niet aan denken zo op te voeden. Maar ik krijg wel eens het gevoel dat we hier iets toch niet helemaal goed doen. Dat we wel érg op onze kinderen gefocust zijn. En eigenlijk vind ik het niet normaal dat mijn kinderen dát heel normaal vinden. Ik heb toch echt de illusie dat ik meer ontzag voor mijn ouders had dan mijn kinderen voor mij. Toch?
Gister zag ik een rood aangelopen moeder met twee schreeuwende kinderen op de fiets. Je kon moeder nauwelijks zien want er zat een enorme reuze krokodil om haar heen gewikkeld. Van pluche wel te verstaan. Het kostte haar vreselijk veel moeite om de fiets met wiebelende, schreeuwende kinderen inclusief school- en gymtassen én de krokodil in bedwang te houden. De groenteboer riep haar toe, ‘wat heb jij nou om je nek?’. Op het paars aangelopen hoofd verscheen onmiddellijk een strakke glimlach ‘themaweek dieren op school, leuk he?’ klonk haar stem over straat. Op dat soort momenten denk ik, we slaan hier een beetje door in onze opvoeding. Misschien moet ik crocodile mom eens met tiger mom in contact brengen?!

foto jimmiehomeschoolmom

Vrouwen met grote voeten

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

Ja, ik vind het interessant! Het boeit me zelfs mateloos. Ik vind het zelf ook wel eens gek. Waarom toch die interesse, vraag ik me dan af. Ik heb het over mannen en vrouwen. Over de verschillende seksen. Over Mars en over Venus. Over de apenrots en Jane in de Jungle.
In mijn vorige baan hield ik me er ook al mee bezig, alleen toen had ‘het’ de naam gender. Dat was nou eenmaal zo. En daar werd ook altijd over gediscussieerd, want wat is dat nou voor term. Vaak stokte de discussie daar. Maar goed, het was mijn werk dus ik tilde de discussie als het even kon, over dit heikele punt heen en zette door. Gender it was! Nog weer eerder, werkte ik als beveiligingsmedewerker op Schiphol. Ik moest passagiers fouilleren voor ze het vliegtuig instapten. Daar sprak men over ‘mannetjes’ en ‘vrouwtjes’. Want een mannetje fouilleert een mannetje en een vrouwtje fouilleert een vrouwtje. Zo was dat. Door de jaren heen heb ik mezelf op dit punt geanalyseerd en ik denk dat ik een paar voorzichtige conclusies kan trekken waarom ik dit onderwerp zo leuk blijf vinden:
1. iedereen zegt er wel eens wat over
2. iedereen heeft er een mening over
3. iedereen voelt zich aangesproken, op wat voor manier dan ook
4. iedereen is erbij betrokken
En eigenlijk is het heel logisch: iedereen is óf man, óf vrouw! Kom maar eens met een ander maatschappelijk onderwerp dat werkelijk íedereen betreft.

Ik krijg er dus nooit genoeg van. Daarom ben ik heel benieuwd naar het boek Trouw nooit een vrouw met grote voeten. Wereldwijsheden over vrouwen, geschreven door Mineke Schippers, hoogleraar interculturele literatuurwetenschappen. In dit boek staan vijftienduizend spreekwoorden over (het verschil tussen) mannen en vrouwen verzameld. Net wat voor mij!

 

gezien op de Coachingskalender 2011 @ Uitgeverij Nelissen & Lingsma/ A. Boers 2010

Klein theatertje

Gepubliceerd op door Een reactie plaatsen

 

Zondagmiddag in een klein theatertje. De zaal vult zich snel. Er hangt een prettig soort verwachting in de lucht. Op de rij voor ons neemt een familie plaats. Moeders ogen speuren onrustig de zaal door, haar gezicht in een bevroren glimlach. Haar kleine meisjes kunnen net over de stoelen heenkijken. Ze zien er prachtig uit. De feestjurken zijn uit de kast gehaald! Ook moeder tip-top, en kijk, daar is  vader. Hij volgt zijn meisjes en gaat zitten. Moeder gebaart hem door te schuiven. Vader staat op, schuift twee stoelen door. De meisjes zitten tussen vader en moeder. Zaten. Ze springen weer op, bekijken hun stoel, wat grappig, de zitting beweegt! Op neer op neer op neer.
Moeder zwaait vrolijk naar een vriendin, ook met kinderen. En met een vader. De tweede familie vult de rij. Idem. Kindertjes – ook twee stuks – tussen vader en moeder. De moeders zitten naast elkaar en zijn een en al gelukkigheid.
De voorstelling begint. De kinderen zaten nog steeds. Ze liggen nu onder hun stoel, op hun knieën of naast de rij, ze moeten plassen. Vader wordt mee op pad gestuurd. De moeders lachen enthousiast. Wat een leuke voorstelling! De kinderen zijn weer compleet en maken ruzie over de stoelen, wie zit waar? Ze krijgen een papier en potloden. ‘Wat mooi!’ gillen de moeders bemoedigend door de voorstelling heen. De witte jurken worden voorzien van een motief. Lekker kleurig. Dan maar een koekje. De ene moeder duikt razendsnel een pakje sultana’s op uit haar Louis Vuitton tas. Er past zo lekker veel in. De kinderen liggen nu met hun benen omhoog naar het plafond te kijken en te kruimelen. Wauw, wat een boel lampen.
De vaders zitten eenzaam in hun stoel, proberen de voorstelling te volgend. De kindervoorstelling, voor kinderen vanaf 6 jaar.